ตอนที่ 1203 - ราชาหมาป่าจอมละโมบเฟิงยี่เซียว

ตอนที่ 1203 – ราชาหมาป่าจอมละโมบเฟิงยี่เซียว

” ความรู้สึกของเจ้าเชื่อถือได้หรือไม่ ? เจ้าจะเชื่อในความรู้สึกของเจ้าเช่นนี้หรือไม่ ? ” เฟิงยี่เซียวมองไปที่ชายที่ผมเป็นกระเซิง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้พบกับเซียนปฐพีที่น่าสนใจในประวัติศาสตร์อันยาวนานของเขาที่ยังมีชีวิตอยู่

อย่างไรก็ตามเฟิงยี่เซียวเข้าใจว่าชายที่ผมเป็นกระเซิงตรงหน้าเขาไม่น่าประทับใจอย่างยิ่งในแง่ของความแข็งแกร่ง แต่เขามีแง่มุมที่ไม่เหมือนใครจริง ๆ หรือเฟิงยี่เซียวจะไม่สนใจกับเซียนปฐพีเพียงคนเดียวเนื่องจากความแข็งแกร่งและความเชื่อมั่นส่วนตัวของเขา

ชายที่ผมเป็นกระเซิงพยักหน้ายืนยัน เขาพูดโดยไม่มีช่องให้ขัดแย้ง “ข้าเชื่อในความรู้สึกของข้าเป็นอย่างมาก ตั้งแต่ข้าเริ่มต้นเดินทางบนเส้นทางนี้ ข้ารู้สึกว่าพวกมันไม่ได้ผิด ทุกสิ่งที่ข้ารู้สึกจะเกิดขึ้น”

“โอ้ เนื่องจากความรู้สึกของเจ้าเฉียบคมมาก ข้าจะถามได้หรือไม่ว่าเจ้าจะลืมคนที่เจ้าไม่อยากลืมได้หรือไม่ ? ” เฟิงยี่เซียวถามด้วยความสนใจอย่างมากขณะที่เขากัดกินไก่ย่าง

ชายที่ผมเป็นกระเซิงกลายเป็นคนที่เศร้าใจมากและสูญเสียความหิวกระหายไปทั้งหมด เขาก้มศีรษะลงและพูดด้วยเสียงที่หนักแน่นว่า “ข้ากลัวที่จะคิดเกี่ยวกับสิ่งนั้นและข้าก็กลัวที่จะรู้สึกถึงอนาคตของสิ่งนั้น ข้ากลัวว่าบางสิ่งที่น่าเศร้าใจจะเกิดขึ้นกับข้า”

ชายที่ผมเป็นกระเซิงเงียบไปนาน ดูเหมือนว่าเขาจะเข้าใจบางสิ่ง เขาถอนหายใจลึก ๆ และพูดว่า” การแยกอารมณ์และความต้องการออกจากกันนั้นไม่ได้บังคับให้ท่านลืม แต่ทำให้หลุดพ้นจากความรู้สึกเหล่านั้น ไม่ควรมีความเจ็บปวดใด ๆ ในกระบวนการทั้งหมดเพียงแต่ไม่แยแส ข้ายังคงต้องการมีความรู้สึกอย่างมากกับครอบครัวของข้าซึ่งเป็นสาเหตุที่ทำให้ข้าเจ็บปวด แต่ในอนาคตถ้าข้าจริงจังกับสิ่งนี้โดยไม่รู้ตัว ข้าจะไม่รู้สึกเช่นนี้อีก ในเวลานั้น ครอบครัวของข้าในสายตาของข้าจะไม่มีอะไร ข้าจะลืมทุกคนในขณะนั้นรวมถึงแม่ของข้าด้วย” เสียงของชายที่ผมเป็นกระเซิงเต็มไปด้วยความโศกเศร้าลึก ๆ เขารู้ดีมากว่าถ้าเขาเอาชนะอุปสรรคสุดท้ายนี้ได้ เขาอาจจะสามารถไปถึงระดับการฝึกฝนที่ไม่มีใครเทียบได้ ความแข็งแกร่งของเขาจะเพิ่มขึ้นอย่างมาก แต่เขาจะละทิ้งอารมณ์ทั้งหมดในเวลาเดียวกัน

เขาไม่ต้องการทำสิ่งนี้ เขาอยากจะเป็นคนธรรมดามากกว่าละทิ้งความสัมพันธ์กับพ่อแม่ ยกเว้นเขาไม่มีทางเลือกอื่น

ตอนนี้ชะตากรรมของเขาดูเหมือนจะถูกกำหนดไว้แล้ว เขาไม่สามารถหยุดถ้าเขาต้องการ สิ่งที่เขาทำได้ก็คือเดินไปตามทาง

เฟิงยี่เซียวขว้างกระดูกไก่ชิ้นสุดท้ายออกไปไกลก่อนที่จะลดขวดเหล้าลง หลังจากนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า “เจ้าหนู เพราะเจ้าเป็นทุกข์ ดังนั้นอย่าพูดถึงเรื่องนี้ มองไปที่เจ้า เจ้าเป็นลูกผู้ชาย แต่เจ้ากำลังร้องไห้เหมือนเด็กผู้หญิง ข้ามีเรื่องที่ข้าต้องไปทำ ข้าได้ใช้เวลากับเจ้าไปมากแล้ว ดังนั้นข้าจะไม่เสียเวลาอีกต่อไป ข้าต้องไปทันที”

ชายที่ผมเป็นกระเซิงสงบลงอย่างรวดเร็ว เขายืนขึ้นแล้วพูดว่า” ผู้อาวุโส ขอบคุณที่ช่วยข้าในช่วงเวลาไม่กี่วันที่ผ่านมา หากมีโอกาส ข้าจะทดแทนพระคุณอย่างแน่นอน”

เฟิงยี่เซียวหัวเราะเบา ๆ เขาตอบว่า “ทดแทนพระคุณ ? ฮ่าฮ่าฮ่า เจ้าอาจจำไม่ได้ว่าข้าเป็นใครในครั้งต่อไปที่เราพบกัน จะยังคงมีพระคุณใด ๆ ที่จะทดแทนกลับมา ? ”

“ผู้อาวุโส ข้าจะไม่ลืมท่านอย่างแน่นอน” ชายที่ผมเป็นกระเซิงตอบอย่างเชื่องช้า

” ตกลง ไม่เป็นไร พอแค่นี้ เจ้าหนู เจ้าจะอาณาจักรเกอซุนใช่หรือไม่ ? ยังคงมีระยะทางมากกว่าหนึ่งแสนกิโลเมตร ดังนั้นเจ้าอาจต้องเดินสักสองสามปีด้วยขาของเจ้า มันไปในทางเดียวกับที่ข้ากำลังจะไป ดังนั้นข้าจะพาเจ้าไปกับข้า ข้าไม่สามารถพาเจ้าไปยังอาณาจักรเกอซุนได้ แต่อย่างน้อยมันจะลดระยะทางที่เจ้าต้องเดิน เฟิงยี่เซียวกล่าวอย่างตรงไปตรงมา สำหรับผู้ที่เป็นเซียนปฐพีเพียงเพื่อได้รับความช่วยเหลือจากเซียนผู้คุมกฏชั้นสวรรคที่ 9 มันก็จะได้รับเกียรติเป็นอย่างมาก

อย่างไรก็ตาม ชายที่ผมเป็นกระเซิงทำตัวเหมือนปกติ ทั้งหมดที่เขาทำคือรอยยิ้มอย่างสุดซึ้งก่อนที่จะสงบลง เขาไม่ได้ตื่นเต้นแต่อย่างใด

เฟิงยี่เซียวคุ้นเคยกับพฤติกรรมอันเยือกเย็นของเขามานานแล้ว โดยไม่พูดอะไรอีก เขาคว้าไหล่ของชายคนนั้นไว้อย่างรีบเร่ง

ชายในชุดเสื้อคลุมสีขาววัยกลางคนที่มีรูปร่างหน้าตาธรรมดาสุด ๆ ปรากฏขึ้นอย่างเงียบ ๆ หลังจากที่เฟิงยี่เซียวจากไป เขามองไปในทิศทางที่ทั้งสองเดินทางไปด้วยความมึนงงและพูดพึมพำว่า เจียงหยางหู่อยู่ในขั้นสุดท้ายที่สำคัญของการทะลวงด่านเหนือโลก ทั้งหมดที่เขาต้องการคือขั้นตอนสุดท้ายในการเอาชนะมัน”

“เจียงหยางหู่มีประสบการณ์มากมายระหว่างการเดินทางหลังจากเขาออกจากอารามจิตพิสุทธิ์ เขาเคยผ่านการทดสอบเกี่ยวกับความเป็นความตายและเข้าใจในแง่มุมต่าง ๆ ของชีวิต ทำให้เขาก้าวไปอย่างมั่นคงในการก้าวสู่ขั้นเหนือโลก มันน่าเสียดายที่เฟิงยี่เซียวจู่ ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นกลางทาง ไม่เพียงแต่เขาล้มเหลวในการช่วยเจียงหยางหู่ เขายังทำลายมันทั้งหมด หรือเจียงหยางหู่อาจจะทะลวงผ่านในส่วนสุดท้ายก่อนที่การเดินทางจะสิ้นสุดลง เฟิงยี่เซียวทำให้เจียงหยางหู่กลับถึงบ้านเร็วขึ้น ข้าสงสัยว่ามันจะส่งผลกระทบอะไรหรือไม่”

“เซียนผู้คุมกฎกลับสนใจในตัวเซียนปฐพีจริง ๆ เฮ้อ นี่คือความประสงค์ของสวรรค์จริง ๆ หรือ ? แม้แต่สวรรค์ก็กำหนดให้เจียงหยางหู่ได้พบกับครอบครัวของเขาในขั้นตอนสุดท้ายนี้”

เฟิงยี่เซียวรีบใช้พลังมิติ เขาหลอมรวมกับมิติโดยรอบและหายไปอย่างสมบูรณ์ แม้ว่าเขาจะเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วมากแต่เขาก็ไม่ได้รับผลกระทบจากแรงต้านของอากาศ ดังนั้นเขาจึงเคลื่อนไหวอย่างเงียบ ๆ ชายคนที่ผมเป็นกระเซิงถูกพาไปพร้อมกับเขาสามารถมองเห็นทิวทัศน์ที่พร่ามัวซึ่งพุ่งผ่านใต้เขาเท่านั้น เมื่อพวกเขาบินข้ามเมืองเขาไม่สามารถแม้แต่จะดูว่าเมืองนั้นเป็นอย่างไร