ตอนที่ 1308 - กึกก้องทั่วทั้งเมืองอัคนี

ตอนที่ 1308 – กึกก้องทั่วทั้งเมืองอัคนี

“เด็กคนนี้คือใคร? เขาจะสวมใส่ชุดหรูหราตั้งแต่อายุยังน้อย ได้อย่างไร พวกมันดูเหมือนจะทำจากทองคำ ข้าสงสัยว่าเขามาจากตระกูลใด..”

“ทองคำหนักมาก แต่เสื้อผ้าของเด็กน้อยดูนุ่มนวลเหมือนผ้า อย่างไรก็ตามมันยังส่องสว่างกว่าทองคำ เจ้าสามารถบอกได้ว่ามันทำมาจากบางสิ่งที่มีค่าอย่างยิ่งเพียงแค่มองเห็น … ”

“เด็กคนนี้น่ารักจริง ๆ เขาขาวและอวบอ้วน ดวงตาขนาดใหญ่ของเขาเป็นประกาย เขาทำให้ผู้คนอยากตามใจเขาจริง ๆ ข้าอยากมีลูกที่น่ารักเหมือนเขาในอนาคต..”

ผู้คนบนถนนเริ่มจับจ้องไปที่เขาและการสนทนาของพวกเขาเปลี่ยนไปเป็นหัวข้อไปเป็นเรื่องของเขา เด็กชายในชุดสีทองเป็นที่ดึงดูดความสนใจเหมือนดอกไม้ไฟ นั่นเป็นสิ่งที่ทำให้เขาดูไม่เหมือนใครและเปล่งประกาย

มีคนไม่กี่คนที่เขาไปหาเด็กชายเพื่อถามเขาเกี่ยวกับสิ่งต่าง ๆ พวกเขาถามชื่อของเขา ในขณะที่บางคนถามเขาโดยตรงเกี่ยวกับภูมิหลังของเขา แม้กระทั่งบางคนก็เริ่มประจบถามเขาเกี่ยวกับความเป็นอยู่ที่ดีของเขา พวกเขาทั้งหมดเชื่อว่าเด็กชายคนนั้นมาจากตระกูลที่มีความสำคัญ ดังนั้นเมื่อพวกเขาตกลงกับเขาได้ดี พวกเขาก็สามารถประสบความสำเร็จและได้รับตำแหน่ง

มีคนหลากหลายในหมู่พวกเขา ไม่เพียงแต่จะมีสมาชิกของกลุ่มทหารรับจ้างอัคนีเท่านั้น แต่ยังมีทหารรับจ้างจากกลุ่มอื่นอีกด้วย นอกจากนี้ยังมีผู้ที่เข้าร่วมกลุ่มทหารรับจ้างอัคนี ผู้ที่มองหางานรวมถึงพ่อค้าและคนอื่น ๆ

ในไม่ช้าผู้คนจำนวนมากได้รวมตัวกันรอบ ๆ เด็กชายและพูดกับเขาอย่างไม่รู้จบ มีคนไม่กี่คนที่มามุงดูด้วยเช่นกัน

เด็กชายเป็นเหมือนเด็กที่ไม่เคยเห็นโลกมาก่อน เขาตกตะลึงเมื่อเขาถูกล้อมรอบไปด้วยฝูงชนกลุ่มใหญ่ และมองดูพวกเขาอย่างว่างเปล่า ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและขี้อาย

“เด็กน้อย เจ้าชื่ออะไร..”

“เจ้าหลงทางมาใช่หรือไม่ ? บอกข้าทีว่าบ้านเจ้าอยู่ที่ไหน ข้าจะพาเจ้ากลับไป..”

อย่างไรก็ตามเด็กคนนั้นไม่ได้พูดอะไรเลยไม่ว่าคนรอบข้างจะถามอะไรก็ตาม เขายืนอยู่ตรงนั้นด้วยความงุนงงขณะที่จ้องมองทุกคน สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสับสน

มีคนที่ฉลาดแหลมคมเพียงไม่กี่คนที่มองจากพฤติกรรมของเด็กชายออกในทันที พวกเขาเดาทันทีว่าภูมิหลังของเด็กชายนั้นไม่มีอะไรซับซ้อนเหมือนที่คิดไว้ เพราะลูกหลานจากตระกูลใหญ่ทั้งหมดจะได้รับการศึกษาที่เข้มงวดมากตั้งแต่อายุยังน้อยหรือถูกพ่อแม่ตามใจตั้งแต่เด็ก พวกเขาจะมีความภาคภูมิใจหรือดูสง่างามและไม่ประพฤติตนในลักษณะที่สับสน

” เด็กคนนี้มีอะไรผิดปกติหรือไม่ ? เขาถูกทอดทิ้งโดยพ่อแม่ของเขาหรือ ? ” มีคนสอบถาม ในขณะนั้นผู้คนรอบตัวเขาเงียบมาก ความคิดเห็นของหลาย ๆ คนเกี่ยวกับเด็กชายคนนั้นเปลี่ยนไปบ้าง

ในขณะนี้ชายวัยกลางคนที่มีรูปร่างอ้วนและร่ำรวยที่แต่งตัวเป็นพ่อค้าในชุดเสื้อผ้าสีขาวเดินเข้ามาหาเด็กชาย เขาก้มลงและพูดด้วยรอยยิ้มกว้าง “เด็กน้อย ข้าเป็นพ่อค้ามานานหลายสิบปีและสายตาของข้ายอดเยี่ยมมาก ข้าสามารถบอกได้ทันทีว่าเสื้อผ้าบนตัวเจ้านั้นดูน่าเกลียดมากเกินไป พวกมันไม่เหมาะกับเจ้า ดูสิ ข้ามีเสื้อผ้าที่สวยงามเหล่านี้อยู่กับข้า ข้าจะให้พวกมันแก่เจ้า ถอดเสื้อผ้ามาให้ข้าแล้วก็ใส่นี่สิ”

ชายอ้วนขยับอย่างรวดเร็วขณะที่เขาพูดอย่างนั้น เขาถอดเสื้อผ้าสีทองของเด็กชายออกมาอย่างเร็วที่สุด จากนั้นเขาเปลี่ยนเสื้อผ้าของเด็กให้เป็นสีขาวซึ่งมีค่ามากกว่า

เด็กชายทำตัวเหมือนเขาไม่เข้าใจอะไรเลย เขาไม่ได้ต่อต้านและยินยอมให้ชายอ้วนถอดเสื้อผ้าและเปลี่ยนเสื้อผ้าเขาเป็นสีขาวที่ดูดียิ่งขึ้น นี่เป็นเพราะเขารู้สึกได้ว่าคนอ้วนจะไม่ทำร้ายเขา และเขาก็ไม่ได้มีเจตนาร้ายใด ๆ

“เจ้าพ่อค้าสกปรก เจ้ากำลังหลอกเด็กเพื่อสิ่งของของเขา..” หลายคนที่มุงดูเริ่มสาปแช่งเมื่อพวกเขาเห็นสิ่งนี้ นอกจากนี้ยังมีบางคนที่ลอบถอนใจ พวกเขารู้สึกเสียใจกับความจริงที่ว่าพวกเขาไม่ได้ทำอะไรก่อนหน้านั้น เสื้อผ้าของเด็กชายเป็นสิ่งที่ชัดเจนเป็นพิเศษ แต่น่าเสียดายที่พ่อค้าได้เอาพวกมันไปก่อน

หลังจากได้รับเสื้อผ้าทองคำ คนอ้วนก็บิดมันอย่างแรง อย่างที่คาดไว้พวกมันนิ่มเหมือนผ้าปัก พวกมันไม่สามารถจางหายไปเพราะเห็นได้ชัดว่าพวกมันไม่ได้ย้อม พวกมันทำจากวัสดุที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนและด้วยความรู้ของเขา เขาสามารถบอกได้ทันทีว่าวัสดุนั้นเป็นอะไรที่พิเศษ เขายิ้มอย่างพึงพอใจทันทีพร้อมหายเข้าไปในฝูงชนพร้อมกับเสื้อผ้า

ชายร่างผอมสองสามคนในฝูงชนมองหน้ากันก่อนออกจากฝูงชนเช่นกัน แล้วเดินตามหลังชายร่างอ้วนไป