ตอนที่ 1309 - เด็กชายที่พึงปรารถนา

ตอนที่ 1309 – เด็กชายที่พึงปรารถนา

ไป๋เหลียนเงยหน้าขึ้นและมองไปที่ยามอย่างสงสัยหลังจากได้ยินรายงานของเขา นางถามว่า” เจ้ากำลังบอกใช่หรือไม่ว่าเสื้อผ้าทั้งหมดที่เด็กสวมใส่จะเปลี่ยนเป็นสีทองเหมือนอย่างที่เคยเป็นก่อนที่พวกมันจะถูกถอดออกและเสื้อผ้าที่ถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นฝุ่นเช่นกัน?”

“ใช่แล้ว ท่านรองเจ้าเมือง นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นและข้าก็ส่งคนไปตรวจสอบอยู่ เรื่องนี้ไม่ผิด เด็กชายอายุเพียงสามหรือสี่ขวบเท่านั้น ดังนั้นเขาจึงไม่เคยบ่มเพาะมาก่อน แต่เขาก็มีความสามารถเช่นนี้ ข้าเชื่อว่าเขาเป็นคนที่น่าประทับใจอย่างแน่นอน” ยามตอบอย่างสุภาพ แม้ว่าเขาจะเป็นเซียนปฐพีซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญที่ทรงพลังพอสมควร แต่ผู้คนอย่างเขาก็มีมากมายในกลุ่มทหารรับจ้างอัคนี เป็นผลให้เขาไม่กล้าแสดงความเย่อหยิ่งใด ๆ ต่อไป๋เหลียนแม้ว่านางจะอ่อนแอกว่าเขาก็ตาม

โหยวเยว่มองไปที่ยามในขณะที่นางกินของหวานแล้วเริ่มให้ความสนใจ นางพูดกับไป๋เหลียน ” น้องไป๋เหลียน ข้าคิดว่าเด็กชายคนนี้มีความสามารถตามธรรมชาติอยู่บ้าง คนประเภทนี้หายากมากในทวีปเทียนหยวน ทำไมเราไม่ไปดูว่าเขาช่างน่าอัศจรรย์เพียงไร ? ”

ไป๋เหลียนก็ให้ความสนใจเช่นกัน นางวางงานลงและยืนขึ้นด้วยความตื่นเต้น นางพูดว่า” ตกลง แน่นอน ข้าไม่ได้ออกไปข้างนอกมานานแล้ว ดังนั้นเราจึงสามารถไปเดินเล่นในเมืองด้วยเรื่องนี้”

โหยวเยว่และไป๋เหลียนคิดเหมือนกันตั้งแต่พวกนางอายุใกล้เคียงกัน ดังนั้นพวกนางจึงออกจากจวนเจ้าเมืองไปพร้อมกับสัตว์อสูรอันทรงพลังระดับ 5 พร้อมกับกลุ่มทหารยาม เซียนผู้คุมกฎแอบตามพวกนางเพื่อปกป้องพวกนาง

โถงศักดิ์สิทธิ์จันทร์แจ่มตั้งอยู่ภายในจวนเจ้าเมืองอย่างเงียบ ๆ มันส่องแสงระยิบระยับ การปรากฏตัวของมันนั้นใหญ่โตและสวยงามแต่ก็เต็มไปด้วยความศักดิ์สิทธิ์

ในมุมว่าง ๆ ของเมืองอัคนี บ้านธรรมดาได้ตั้งอยู่ มันเป็นสีดำสนิท ทัศนวิสัยไม่มีอยู่จริงและเต็มไปด้วยความเงียบของคนตาย อย่างไรก็ตาม ความกดดันที่มองไม่เห็นดูเหมือนจะแทรกซึมเข้าไปภายใน ทำให้ในบ้านรู้สึกหายใจไม่ออก

ในขณะนั้น ประตูสู่อาคารเปิดออก แต่แสงแดดด้านนอกไม่สามารถเข้ามาในห้องได้ ชายร่างผอมเข้ามาในบ้านเหมือนผีก่อนปิดประตูอย่างเงียบ ๆ เขาทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งและคำราม “ท่านหัวหน้านิกาย รองหัวหน้านิกาย รองเจ้าเมืองไป๋เหลียนและโหยวเยว่ออกจากจวนเจ้าเมืองไปด้วยกัน”

“พวกเขาได้นำโถงศักดิ์สิทธิ์จันทร์แจ่มไปด้วยหรือไม่ ? ” เสียงที่ต่ำและแหบห้าวปรากฏขึ้นในที่มืด

“โถงศักดิ์สิทธิ์จันทร์แจ่มยังคงอยู่ในจวนเจ้าเมือง พวกนางไม่ได้นำติดตัวไปด้วย” ชายผู้นั้นตอบอย่างสุภาพ

“ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าไปได้” เสียงเดียวกันดังขึ้นอีกครั้ง ดูเหมือนว่าจะมาจากทุกที่ทำให้ไม่สามารถแยกแยะสถานที่ที่เกิดขึ้นจากความมืดได้

“ขอรับ ท่านหัวหน้า ข้ากำลังจะไป” คนผู้นั้นหันหลังกลับและออกไป เขาไม่ได้ส่งเสียงแม้น้อยขณะที่เดินแม้ว่าจะเปิดหรือปิดประตูก็ตาม

“มหัศจรรย์ ในที่สุดพวกนางก็ออกจากจวนเจ้าเมืองโดยปราศจากโถงศักดิ์สิทธิ์จันทร์แจ่ม ท่านอาจารย์ เราสามารถใช้โอกาสนี้เพื่อแก้แค้น” เสียงหนักดังขึ้นอีกครั้งในห้องมืด แต่มันแตกต่างอย่างชัดเจนจากคนที่เคยพูดมาก่อน