ตอนที่ 1405: กลับไปยังอาณาจักรฉินหวง

ตอนที่ 1405: กลับไปยังอาณาจักรฉินหวง

ตระกูลเทียนฉินครองตำแหน่งสูงสุดในเมืองหว่าลู่เหริน ทั้งเมืองอยู่ภายใต้การควบคุมของพวกเขา และคนนับไม่ถ้วนรู้สึกเป็นเกียรติหากได้เป็นบ่าวรับใช้ของตระกูล

ในวันอื่น ๆ ตระกูลเทียนฉินจะปรากฏเหมือนสัตว์ดึกดำบรรพ์ที่หลับใหลเงียบ ๆ แต่เต็มไปด้วยศักดิ์ศรี อย่างไรก็ตามตระกูลเทียนฉินก็มีความสุขในวันนี้ แม้จะอยู่ห่างออกไปหลายกิโลเมตร เสียงยินดีก็ดังสะท้อนมาจากตระกูล

เหตุผลก็เพราะตระกูลได้ต้อนรับแขกที่น่าประทับใจอย่างมาก การมาถึงของแขกได้ทำให้สมาชิกอาวุโสหลายคนของตระกูลถึงกับคุกเข่า ทำให้พวกเขาตัวสั่น ตระกูลใช้ทุกสิ่งที่พวกเขามีต้อนรับเขา ปฏิบัติต่อเขาอย่างสุภาพและความเคารพ

ไม่น่าแปลกใจเลยเพราะแขกผู้มาเยือนคือเจี้ยนเฉิน เขามาที่ตระกูลเทียนฉินเพื่อพบกับฉินเซียว

สมาชิกอาวุโสทุกคนในตระกูลต่างตกใจกับการมาถึงของเจี้ยนเฉิน แม้ว่าเจี้ยนเฉินจะเคยเข้ามาในตระกูลของพวกเขามากกว่าหนึ่งครั้งในอดีต แต่สถานะของเขาก็ต่างกับสถานะในอดีตอย่างมาก ดังนั้นการมาถึงของเขาจึงเป็นเหมือนความฝันของทุกคนในตระกูล พวกเขาทั้งหมดตกตะลึงด้วยความสุข

เมื่อเจี้ยนเฉินพบกับฉินเซียวอีกครั้ง ฉินเซียวก็กลายเป็นคนที่มีความคิดกว้างไกลและเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น เขาแต่งงานแล้วและกลายเป็นพ่อ ภรรยาของเขาเป็นองค์หญิงแห่งอาณาจักรซูย่าและให้กำเนิดบุตรชายเมื่อครึ่งปีที่แล้ว

เจี้ยนเฉินอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจและเต็มไปด้วยอารมณ์หลากหลายเมื่อเขาเห็นคู่สามีภรรยาแบกลูกชายทารกของพวกเขา เพราะเขาก็คิดถึงลูกของตัวเอง ซ่างกวนเอ๋อเจี้ยน

เจี้ยนเฉินและฉินเซียวคุยกันในศาลาภายในสวน แม้ว่าจะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ ไม่กี่ปีที่ผ่านมาตั้งแต่พวกเขาได้เจอกันครั้งสุดท้าย แต่ก็มีหลายสิ่งเกิดขึ้นมาตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา พวกเขาทั้งสองทำตัวเหมือนพี่น้องที่เพิ่งรวมตัวอีกครั้งหลังจากถูกแยกจากกันเป็นเวลาหลายปี ดังนั้นพวกเขาจึงมีเรื่องที่ต้องหารือกันมากมาย พวกเขาจึงคุยกันหลายชั่วยาม

“เจี้ยนเฉิน ย้อนกลับไปเมื่อข้าพบเจ้าครั้งแรก ความแข็งแกร่งของเราเท่าเทียมกัน แต่ตอนนี้เจ้ากลายเป็นราชันของทวีปแล้ว ข้าเคยได้ยินข่าวลือว่าเจ้าคือโมเทียนหยุนตั้งแต่สมัยโบราณ ข้ารู้สึกดีใจมากและข้ารู้สึกเป็นเกียรติที่มีสหายอย่างเจ้า …”

“เจี้ยนเฉิน ข้ารู้ว่าเจ้าเคยทรมานอย่างมากในอดีต ศัตรูหลายคนตามล่าเจ้า และในขณะที่ข้าต้องการช่วยเหลือเจ้า ข้าก็ทำไม่ได้ ข้าช่างไร้ประโยชน์สิ้นดี พลังของข้าไม่ถึงหนึ่งในหมื่นของเจ้า เหตุผลอีกข้อคือศัตรูของเจ้าแข็งแกร่งขึ้นและแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ พ่อของข้าเป็นห่วงว่าข้าจะจบลงด้วยการก่อให้เกิดหายนะที่จะสิ้นสุดตระกูล ดังนั้นเขาจึงกักบริเวณข้าไว้ในบ้านเมื่อคราวก่อน ข้าอยากจะออกไปมากแต่ก็ทำไม่ได้…. ”

น้ำเสียงของฉินเซียวเต็มไปด้วยการตำหนิตนเองและความรู้สึกผิด ย้อนกลับไปตอนนั้น เขาได้เข้าร่วมกลุ่มทหารรับจ้างกับเจี้ยนเฉินที่เมืองทหารรับจ้าง เจี้ยนเฉินช่วยเขาให้พ้นจากอันตรายครั้งแล้วครั้งเล่า ดึงเขาออกมาจากปากเหวแห่งความตาย อย่างไรก็ตาม เขาเองไม่สามารถทำอะไรได้เลยในตอนที่เจี้ยนเฉินตกอยู่ในอันตราย เขาถูกขังไว้ในบ้านเพื่อรอข่าวของเจี้ยนเฉิน

เจี้ยนเฉินตบไหล่ของฉินเซียวเพื่อปลอบโยนเขา เขาไม่เคยใส่ใจเรื่องเหล่านี้เลย ศัตรูที่เข้ามีทั้งตระกูลสันโดษ, ตระกูลโบราณ, หรือตระกูลผู้พิทักษ์ทั้งสิบของทวีป ไม่ว่ากลุ่มใดก็สามารถทำลายล้างตระกูลเทียนฉินได้อย่างง่ายดายเพียงแค่สะบัดนิ้ว สิ่งที่พ่อของฉินเซียวซึ่งเป็นหัวหน้าตระกูลทำลงไปก็เป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้ว เขาหยุดฉินเซียวไม่ให้มีส่วนร่วมในเรื่องเหล่านี้ มิฉะนั้นเมื่อศัตรูมาตามหาและจัดการกับตระกูลเทียนฉิน ชื่อของตระกูลอาจจะถูกลบหายไปจากเมืองนี้

ท้ายที่สุดแล้ว แม้แต่เมืองอัคนีก็เปลี่ยนเจ้าของในอดีต ซึ่งถูกพันธมิตรพิชิตอัคนียึดครองมาระยะหนึ่งแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะความจริงที่ว่าเซียนราชาแห่งตระกูลผู้พิทักษ์เจียงหยางได้ปรากฏตัวในตอนท้ายและนำผู้คนที่สำคัญต่อเจี้ยนเฉินไป ผลลัพธ์ที่ออกมาคงไม่มีใครรู้ได้

เจี้ยนเฉินอุ้มทารกจากภรรยาของฉินเซียว เด็กทารกคนนั้นขาวและอ้วน ทำให้เขาดูน่ารักมาก ๆ เขานอนอยู่ในมือของเจี้ยนเฉินและจ้องมอง เจี้ยนเฉินด้วยดวงตาที่เบิกกว้างและสดใส

เจี้ยนเฉินแตะใบหน้าของเด็กก่อนที่จะดึงน้ำศักดิ์สิทธิ์ของโลกขนาดหนึ่งกำปั้นขึ้นมาจากวงแหวนมิติของเขา เขาป้อนน้ำให้กับเด็กเพื่อชำระร่างกาย