ตอนที่ 1442 - บิดาของหญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์

ตอนที่ 1442 – บิดาของหญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์

เมืองลอร์แห่งอาณาจักรเกอซุนได้กลับมามีความสงบสุขอย่างที่เคยเป็นมาก่อน อย่างไรก็ตามเมืองลอร์ในปัจจุบันนั้นไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป มันได้กลายเป็นเมืองศักดิ์สิทธิ์ในทวีปและความศักดิ์สิทธิ์นี้แพร่กระจายไปในหมู่เผ่าพันธุ์ทะเลและสัตว์อสูร

เนื่องจากจอมยุทธของทั้งสามเผ่าพันธุ์จะไม่มีวันลืมความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้นของพวกเขา ไม่เพียงแต่ชื่อของเมืองจะถูกจารึกไว้อย่างถาวรในหัวใจของผู้คนที่ประสบความสำเร็จในการทะลวงผ่านด่าน แต่ยังมีจอมยุทธที่ไม่มีคุณสมบัติตามข้อกำหนดที่ได้ให้การเคารพต่อเมือง

นี่เป็นเพราะเซียนราชาหลายพันคนและเซียนผู้คุมกฎหลายหมื่นคนได้กำเนิดขึ้นที่นอกเมืองธรรมดาในเวลาสั้น ๆ เพียงไม่กี่วัน

เมื่อเมืองลอร์เป็นเมืองที่ชื่อเสียงไปทั้งสามเผ่าพันธุ์ ตำแหน่งของเจ้าเมืองก็กลายเป็นตัวแทนของสถานะเช่นกัน แม้ว่าเจ้าเมืองลอร์ไม่ใช่จอมยุทธที่น่าประทับใจ แต่สถานะของตำแหน่งก็เพิ่มขึ้นตามชื่อเสียงของเมืองและกลายเป็นความพิเศษอย่างยิ่ง

อย่างไรก็ตามตำแหน่งในฐานะขุนนางในเมืองถูกยึดครองโดยสมาชิกของตระกูลเจียงหยางมานานแล้วและราชาก็ได้มอบเมืองให้กับตระกูลเจียงหยางเมื่อไม่นานมานี้เช่นกัน

แม้ว่าเมืองลอร์จะสงบสุขอย่างที่เคยเป็นมาก่อนการชุมนุม ทุกคนรู้สึกว่าจำนวนประชากรในเมืองเพิ่มขึ้นอย่างชัดเจน คนที่ไม่คุ้นเคยนับไม่ถ้วนหลั่งไหลเข้ามาในเมืองทุกวันก่อตัวเป็นกลุ่มสามหรือห้าคน พวกเขาค่อนข้างทรงพลังและใช้เวลาอย่างฟุ่มเฟือยโดยกำเนิดจากตระกูลหรือองค์กรขนาดใหญ่อย่างชัดเจน

อย่างไรก็ตามโดยไม่มีข้อยกเว้นคนที่มีฐานะดีเหล่านี้ทั้งหมดจะกลายเป็นคนเชื่อฟังทันทีเมื่อพวกเขาเข้าไปในเมือง พวกเขาจะอยู่ที่นั่นเป็นการชั่วคราวราวกับว่าพวกเขาอยู่ในการแสวงบุญมองไปในทิศทางของตระกูลเจียงหยางจากที่ไกล ๆ ดวงตาของพวกเขาจะเต็มไปด้วยความเคารพและชื่นชม

ยังมีเผ่าพันธุ์ท้องทะเล สัตว์อสูรและร้อยเผ่าพันธุ์ เซียนผู้คุมกฎและเซียนราชาได้ตั้งถิ่นฐานอย่างถาวร พวกเขาทั้งหมดยกเลิกอารมณ์ที่รุนแรงที่พวกเขามักจะแสดงให้เห็นและกลายเป็นพลเมืองที่ปฏิบัติตามกฎหมายของเมืองอย่างเชื่อฟัง

แม้ว่าเผ่าพันธุ์ทั้งสี่จะรวมตัวกันที่เมืองลอร์และเมืองก็กลายเป็นส่วนผสมที่ยอดเยี่ยมขององค์กรที่ทรงพลังและอ่อนแอ แต่บางองค์กรก็เป็นศัตรูกับคนอื่น แต่ก็ไม่มีความขัดแย้งใด ๆ เกิดขึ้นกับทุกคน ไม่มีใครกล้าที่จะสร้างปัญหาในเมือง ปล่อยให้พวกอยู่ตัวคนเดียวเริ่มต่อสู้

หลังจากได้รับความยินยอมจากป้าทั้งสามของเขา เจี้ยนเฉินใช้ทรัพยากรล้ำค่าเพื่อชำระล้างร่างกายของพวกนางและเปลี่ยนแปลงพรสวรรค์ของพวกนางในตระกูลเจียงหยาง พวกนางทั้งหมดเริ่มต้นเดินทางในการบ่มเพาะเพื่อที่พวกนางจะได้อยู่ได้นานยิ่งขึ้น

ไป๋หยุนเทียนเลือกที่จะสานต่อเส้นทางของนางในฐานะเซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสง วิธีการบ่มเพาะที่นางฝึกฝนนั้นเป็นสิ่งมีค่าที่มอบให้กับนางโดยประมุขของสมาคมเซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสง เมื่อผนวกเข้ากับคำแนะนำส่วนตัวจากประมุขและผู้อาวุโสเมื่อใดก็ตามที่พวกเขามาเยี่ยมชมเมือง การบ่มเพาะของไป๋หยุนเทียนก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

ไป๋เต๋า ลุงของเจี้ยนเฉินได้บริโภคลูกท้อเมฆม่วงระดับห้าและตัดผ่านเป็นเซียนจักรพรรดิเช่นกัน อย่างไรก็ตามเนื่องจากความแข็งแกร่งของเขาส่วนใหญ่มาจากดาบพิษ เขายังคงฝึกฝนทักษะพิษมากที่สุดหลังจากเป็นเซียนจักรพรรดิ เขาประลองกับนูบิสหลายครั้งเพื่อทำให้พวกเขาสมบูรณ์แบบ

ตระกูลโบราณเทียนมู่ได้รับสองเซียนราชาเช่นกัน ได้ทำขึ้นเนื่องจากการตายของบรรพชนของพวกเขาและพวกเขาขาดเซียนราชา อย่างไรก็ตามจุนโมเห่าและหวังหยานหง ทั้งคู่ใช้ลูกท้อระดับหนึ่งเพราะเทียนมู่หลิงซึ่งต่างจากเซียนผู้คุมกฎคนอื่น ๆ ที่ได้รับชิ้นเดียว สิ่งนี้ทำให้พลังของพวกเขาเพิ่มขึ้นอย่างมาก ไม่อาจนำไปเปรียบเทียบกับเซียนราชาทั่วไปได้

ในฐานะเพื่อนคนหนึ่งของเจี้ยนเฉิน เจี้ยนเฉินได้มอบของขวัญลูกท้อเมฆม่วงระดับสี่แก่เทียนมูหลิงเพื่อให้นางไปถึงชั้นสวรรค์ที่ 9 ของเซียนผู้คุมกฎ

ในเมืองแห่งเทพเจ้าภายในจักรวรรดิศักดิ์สิทธิ์ซึ่งมีขนาดพื้นที่เท่ากับครึ่งหนึ่งของอาณาจักรเกอซุน เจ้าเมือง ตระกูลซาร์ไม่ได้อยู่ในตำแหน่งที่ยอดเยี่ยม พวกเขาได้ครอบครองบรรพชนเซียนราชาสองคน ซาร์ วีมอส เสียชีวิตในการต่อสู้กับต่างโลก ในขณะที่ซาร์ไคหยุนบรรพชนที่แข็งแกร่งที่สุดของพวกเขาได้หายไปอย่างไร้ร่องรอย หากปราศจากการคุ้มครองของเซียนราชาแล้ว อิทธิพลของตระกูลซาร์ก็ร่วงลงไปทันทีและดูเหมือนว่าสมาคมเซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงจะเข้ามาแทนที่พวกเขา

หากไม่ใช่เพราะความจริงที่ว่าสมาคมเซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงไม่ได้ตั้งใจที่จะเป็นเจ้าเมือง พวกเขาอาจจะถูกแทนที่เป็นระยะเวลานาน แม้ว่าจะเป็นเช่นนั้น แต่องค์กรและกลุ่มชนจำนวนมากยอมรับสมาคมเซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงในฐานะเจ้าเมือง

ในเวลานี้แสงสีม่วงก็ได้ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน มันพุ่งข้ามเมืองแห่งเทพเจ้าด้วยความเร็วราวกับสายฟ้าและหายไปในชั่วขณะต่อมา

เจี้ยนเฉินยืนอยู่บนกระบี่จือหยิงภายในลำแสงสีม่วง เขามองไปที่เมืองใหญ่โตที่เจริญรุ่งเรืองด้านล่างในขณะที่ความทรงจำฉายขึ้นเต็มในดวงตาของเขา เขาอดไม่ได้ที่จะนึกถึงทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อเขามาที่เมืองนี้ในฐานะเซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสง

แม้ว่าเมืองแห่งเทพเจ้าจะกว้างใหญ่ เจี้ยนเฉินก็ข้ามไปได้ในเวลาเพียงไม่กี่วินาที เมืองที่อยู่เบื้องล่างเขาก็หายไปหลังจากนั้นไม่นาน

หลังจากเดินทางไปอีกหมื่นกิโลเมตร ในที่สุดเจี้ยนเฉินก็มาถึงในภูเขาโบราณ บนยอดเขาแห่งหนึ่งมีกระท่อมไม้ที่เรียบง่าย แต่ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยว

เจี้ยนเฉินชะลอตัวลง หลังจากไปถึงระยะทางหนึ่งร้อยเมตรจากกระท่อม เขาก็ร่อนลงเหมือนใบไม้ร่วง เขาลอยออกห่างจากกระบี่และร่อนลงจอดหน้าประตูกระท่อมไม้ กระบี่จือหยิงลอยไปด้วยตัวของมันเองและยึดติดกับหลังของเขาอย่างแน่นหนา