ตอนที่ 1443 - ไปเยือนร้อยเผ่าพันธุ์

ตอนที่ 1443 – ไปเยือนร้อยเผ่าพันธุ์

เฮาหวู่เล่าอย่างช้า ๆ ถึงอดีตของเขาให้เจี้ยนเฉินฟัง ใบหน้าของเขาที่ร่วงโรยจากพายุเลือดทั้งหมดก็เต็มไปด้วยความเศร้าโศก สีหน้าของเขาไม่เพียงแสดงความเจ็บปวดที่เขารู้สึกเพราะความสัมพันธ์ของเขากับลูกสาวของเขา แต่ยังมีความโศกเศร้าสำหรับภรรยาที่ตายไปของเขา

“ข้าเต็มไปด้วยความเสียใจในเรื่องที่ผ่านมา ถ้าข้าสามารถย้อนอดีตกลับไปได้ ถ้าสวรรค์ให้โอกาสข้า ข้าจะยอมทุกอย่างโดยไม่ลังเลเลย ดังนั้นข้าจึงสามารถดูแลเยว่หยานและมู่เอ๋อได้อย่างเหมาะสม เพื่อแสดงความรักและชดเชยความผิดพลาดของข้าในตอนนั้น” เฮาหวู่พูดอย่างเจ็บปวด

เจี้ยนเฉินจ้องไปที่เฮาหวู่ ด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมความสัมพันธ์ของหญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์และเฮาหวู่กลายเป็นเช่นนี้ หลังจากเรียนรู้เกี่ยวกับอดีตของเฮาหวู่ โดยพื้นฐานแล้วทุกอย่างเป็นเพราะความผิดพลาดของเฮาหวู่

หลังจากเงียบไปช่วงเวลาหนึ่ง เจี้ยนเฉินมองไปที่กระท่อมไม้ด้านหลังเฮาหวู่ เขากล่าวว่า “แล้วท่านจะทำอย่างไรกับเรื่องของซาร์ไคหยุน ? ”

“ไคหยุน ..” เฮาหวู่ พึมพำเบา ๆ ก่อนที่จะมองกระท่อมไม้ข้างหลังเขา สีหน้าของเขามีอารมณ์ที่หลากหลายในทันที เงียบไปสักพักหนึ่งดูเหมือนเขาจะตัดสินใจในที่สุด เขากล่าวว่า “ไคหยุนกลายเป็นเช่นนี้เพราะข้า ข้าไม่ต้องการให้นางหมดสติตลอดไป ข้าหวังว่าไคหยุนจะตื่นขึ้นมา ข้า – ถ้ามู่เอ๋อยกโทษให้ข้าได้ ข้าจะจากไคหยุนไปในทันทีที่นางตื่นขึ้นมาและไม่มาให้นางเห็นอีกเลย” เสียงของเฮาหวู่สั่นมากจนเกือบจะจบ เมื่อเขาพูดคำสุดท้ายเหล่านั้น ใบหน้าของเขาซีดและหัวใจของเขาก็เจ็บปวดราวกับว่ามันถูกแทงด้วยเข็ม

เจี้ยนเฉินถอนหายใจอยู่ข้างใน เขารู้ว่าเฮาหวู่รักไคหยุนอย่างลึกซึ้ง แต่แม้แต่เจี้ยนเฉินก็ไม่สามารถให้ความเห็นเกี่ยวกับสถานการณ์ที่ซับซ้อนนี้ได้ หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งเจี้ยนเฉินพูดว่า “ผู้อาวุโสเฮาหวู่ โปรดให้ข้าลองพยายามปลุกนางขึ้นมา”

ดวงตาที่มืดมนของเฮาหวู่สว่างขึ้นเล็กน้อย ซาร์ไคหยุนหมดสติไปนานแล้ว เขาลองทุกอย่างแล้ว แต่นางก็ยังไม่ตื่น แม้แต่ประธานของสมาคมผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงก็ไม่สามารถทำอะไรได้เลย เขาผายมือให้เจี้ยนเฉิน เฮาหวู่เห็นความหวังในทันทีเพราะเจี้ยนเฉิน

เจี้ยนเฉินเข้าสู่กระท่อมไม้ เขาเห็นซาร์ไคหยุนนอนอยู่ที่นั่นอย่างเงียบ ๆ นางยังคงมีชีวิตอยู่และเสียงหายใจแผ่วเบา นางไม่ได้รับบาดเจ็บใด ๆ แต่นางก็ยังหมดสติอยู่ ใบหน้าที่สูงส่งและสวยงามของนางทำให้เกิดร่องรอยแห่งความเศร้าโศก นางดูน่าสมเพชทีเดียว

“ไคหยุนเผาวิญญาณของนางด้วยความตั้งใจที่จะตาย ข้าช่วยนางไว้ แต่วิญญาณของนางบาดเจ็บมาก แม้ว่าข้าจะได้รับยารักษาโรคหลายชนิดที่สามารถเยียวยาจิตใจในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา แต่นางก็ยังไม่ตื่น บางทีหัวใจของไคหยุนนั้นตายไปแล้วและนางก็ปิดผนึกตัวเองลงโดยไม่เต็มใจที่จะตื่นขึ้นมา” เฮาหวู่พูดด้วยความเจ็บปวดอย่างเห็นได้ชัดในน้ำเสียงของเขา

เจี้ยนเฉินพูดหลังจากครุ่นคิดสักครู่ว่า “ข้ามีสมบัติสวรรค์อันยิ่งใหญ่ที่ใช้รักษาวิญญาณอยู่ มันสามารถช่วยวิญญาณด้วยวิธีมหัศจรรย์ ข้าจะทดลองและดูว่านางจะตื่นขึ้นมาหรือไม่ ? ” การได้รับบาดเจ็บจากวิญญาณเป็นเรื่องที่ยากที่สุดในการจัดการ แม้แต่เจี้ยนเฉินก็ไม่มีวิธีการมากมายที่จะจัดการกับพวกมัน สิ่งที่เขาทำได้คือใช้สมบัติสวรรค์ที่มีเป้าหมายในการรักษาอาการบาดเจ็บให้กับวิญญาณ

เจี้ยนเฉินหยิบไผ่จิตวิญญาณม่วงออกมาจากโลกจิ๋วหยานหวง และกลั่นหยดน้ำสีม่วง กลิ่นหอมที่เป็นเอกลักษณ์ลอยเข้ามาในกระท่อมทันที จากลมหายใจเพียงครั้งเดียว เฮาหวู่รู้สึกว่าจิตใจของเขาปลอดโปร่งและเป็นอิสระ ราวกับว่าจิตวิญญาณของเขาควบรวมได้มากขึ้น

เฮาหวู่ตกใจมาก เขาจ้องเขม็งไปที่หยดน้ำและหายใจติดขัด เขารู้อย่างแน่นอนว่านี่เป็นสมบัติสวรรค์อันยอดเยี่ยมสำหรับการบำบัดวิญญาณ เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกมั่นใจมากขึ้นว่าซาร์ไคหยุนจะตื่นขึ้นอีกครั้ง

เจี้ยนเฉินหยดหยดน้ำลงบนหน้าผากของซาร์ไคหยุน ทันทีที่มันจะได้เข้ามาเชื่อมต่อกับนาง มันละลายเงียบหายไปและซึมซาบเข้าสู่จิตวิญญาณของซาร์ไคหยุน

ในไม่ช้าสีหน้าของซาร์ไคหยุนก็เปลี่ยนไป ความเศร้าที่เหลืออยู่บนใบหน้าของนางค่อย ๆ หายไปก่อนที่จะถูกแทนที่ด้วยความสงบสุข เหมือนเจ้าหญิงนิทรา นางนอนหลับตาเงียบ ๆ

เจี้ยนเฉินและเฮาหวู่ยืนอยู่หน้าเตียงขณะที่พวกเขาจ้องมองนาง การใช้ไผ่จิตวิญญาณม่วงเป็นวิธีเดียวของ เจี้ยนเฉินที่จะปลุกนางให้ตื่น หากยังไม่ได้ผลเขาก็ไม่มีอะไรเหลือให้ใช้อีกแล้ว