ตอนที่ 145: รนหาที่

ตอนที่ 145: รนหาที่

“เจี้ยนเฉิน ข้าจะให้โอกาสครั้งสุดท้ายแก่เจ้า เชื่อฟังเรา อย่าบังคับให้เราต้องใช้กำลัง หากเจ้าทำให้พวกเราต้องลงมือ เราคงหลีกเลี่ยงไม่ได้” หัวหน้ากลุ่มทหารรับจ้างเสือดาวทมิฬจ้องเจี้ยนเฉินซึ่งไม่ได้พูดอะไรเลยแม้แต่คำเดียว

เจี้ยนเฉินหัวเราะเบา ๆ และเปิดเผยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความรังเกียจในขณะที่เขาพูดว่า ” เจ้าเป็นแค่เซียนผู้เชี่ยวชาญพิเศษ เจ้าไม่มีคุณสมบัติพอที่จะพูดเช่นนี้กับข้า วันนี้เราจะมาดูกันว่าเจ้าจะสามารถจับข้า หรือพวกเจ้าต้องตายทีละคนด้วยน้ำมือของข้า” ขณะที่เขาพูด แสงปราณกระบี่เปล่งประกายสลัวเริ่มไหลเวียนรอบกระบี่วายุโปรย หลังจากนั้นร่างของเจี้ยนเฉินก็พร่ามัวในขณะที่เขาเคลื่อนไปยังกลุ่มทหารรับจ้าง ในไม่ช้า เขาก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งต่อหน้าทหารรับจ้างที่อ่อนแอที่สุดและเหวี่ยงกระบี่ด้วยความเร็วที่น่าทึ่ง

” เจ้ารนหาที่ตาย ! “

” เจ้าคนปากดี เจ้าช่างหยิ่งยโส ! “

เช่นเดียวกับที่เจี้ยนเฉินเริ่มเคลื่อนไหว สมาชิกคนอื่น ๆ ของกลุ่มทหารรับจ้างเสือดาวทมิฬก็ร้องออกมาด้วยความโกรธเมื่อพวกเขาพุ่งเข้าใส่เขา

“พัพ ! พัพ ! พัพ … ..”

ในทันใดที่พวกเขาก้าวไปข้างหน้า 1 ก้าว เจี้ยนเฉินก็แทงเข้าไปในลำคอของทหารรับจ้าง 3 คนด้วยความเร็วดุจสายฟ้า เนื่องจากการโจมตีของเจี้ยนเฉินเกิดขึ้นอย่างฉับพลัน เซียนระดับสูงขั้นต้นจึงไม่มีเวลาตอบโต้เลย กระบี่วายุโปรยเจาะเข้าไปในลำคอและปลิดชีพของพวกเขา

เจี้ยนเฉินดึงกระบี่ออกมาโดยไม่ลังเลและเริ่มต่อสู้กับทหารรับจ้างเสือดาวทมิฬอย่างดุเดือด แม้ว่าพวกเขาจะได้เปรียบในเรื่องของจำนวน แต่จำนวนศัตรูที่พยายามทำร้ายเจี้ยนเฉินนั้นมีเพียงประมาณ 7 คนเท่านั้น ที่เหลือล้อมรอบเจี้ยนเฉินไว้เพื่อที่เขาจะได้ไม่มีทางหนี ในเวลาเดียวกัน พวกเขาจะสามารถกระโดดเข้ามาได้ตลอดเวลาเพื่อให้ความช่วยเหลือหากจำเป็น

ในบรรดาทหารรับจ้าง 7 คนที่ต่อสู้กับเจี้ยนเฉิน มีเซียนผู้เชี่ยวชาญ 5 คนและเซียนระดับสูง 2 คน. กลุ่มทหารรับจ้างเสือดาวทมิฬไม่ได้โง่,พวกเขารู้ว่าคนที่สามารถสร้างความโกรธแค้นให้กับตระกูลเทียนซงได้นั้นคงไม่ใช่คนอ่อนแอ. เซียนผู้เชี่ยวชาญ 5 คนจึงโจมตีเขาในเวลาเดียวกัน.

อย่างไรก็ตามเจี้ยนเฉินจัดการกับเซียนผู้เชี่ยวชาญ 5 คนและเซียนระดับสูง 2 คนได้อย่างง่ายดาย ก่อนหน้านี้ตอนที่เขาเป็นเซียนระดับสูงขั้นกลาง เขาก็กล้าที่จะเผชิญหน้ากับเซียนผู้เชี่ยวชาญหลายคนของตระกูลเทียนซ่ง เห็นได้ชัดว่าตอนนี้ความแข็งแกร่งของเขาพัฒนาไปสู่เซียนระดับสูงขั้นสูงสุดแล้ว เขาไม่รู้สึกลำบากที่ต้องต่อสู้กับทหารรับจ้างเหล่านี้ ตอนนี้เขาอยู่ห่างจากระดับเซียนผู้เชี่ยวชาญเพียง 1 ก้าวเท่านั้น

แม้ว่าการเพิ่มขึ้นจากขั้นกลางถึงขั้นสูงสุดเป็นขั้นตอนธรรมดา แต่ความแข็งแกร่งของเจี้ยนเฉินเพิ่มขึ้นอย่างมากในช่วงเวลานี้ ตอนนี้เขามีพลังของเซียนระดับสูงขั้นสูงสุด การโจมตีพร้อมกันจากเซียนผู้เชี่ยวชาญ 5 คนของเป็นเรื่องง่าย เนื่องจากเขามีประสบการณ์มาก่อนหน้านี้

กระบี่ของเจียนเฉินนั้นหาตัวจับยากในเรื่องความเร็ว ไม่ว่าจะเป็นการโจมตีและป้องกันด้วยความเร็วแสงที่เหลือเชื่อ กระบี่วายุโปรยยังคงปะทะกับอาวุธเซียนชิ้นอื่นทำให้เกิดเสียงดังสนั่นไปทั่ว จากการปะทะกันแต่ละครั้ง พลังเซียนที่แข็งแกร่งจากอาวุธจะแพร่กระจายผ่านพื้นดิน ทำให้ฝุ่นและควันกระจายไปทั่วอากาศ

กระบี่ของเจียนเฉินเริ่มเพิ่มความเร็วขึ้นมากยิ่งขึ้น มันปิดกั้นอาวุธเซียนที่เข้ามา จากนั้นมันก็พุ่งออกมาราวกับสายฟ้าผ่าเจาะทะลุคอของเซียนระดับสูง

“ชาร์ลี !”

” เฉิงบูปิง !”

เมื่อเห็นคนสองคนเสียชีวิตต่อหน้าต่อตา เหล่าทหารรับจ้างเสือดาวทมิฬก็ส่งเสียงร้องอันเจ็บปวดที่ต้องสูญเสียคนทั้งสอง คนที่สนิทสนมกับคนที่เพิ่งเสียชีวิตคำรามอย่างโกรธแค้นทันที พวกเขาพุ่งเข้าใส่เจี้ยนเฉิน

เจี้ยนเฉินหลบออกจากวงล้อมของเซียนผู้เชี่ยวชาญล้อมและเริ่มต่อสู้กับเซียนระดับสูงอย่างดุเดือด หลังจากที่กระบี่ของเขาวูบวาบ ทหารรับจ้างก็ถูกแทงที่คอและหัวใจ พวกเขาก็ต้องจบชีวิตลงเช่นกัน

“เจ้ากล้าฆ่าสมาชิกของกลุ่มทหารรับจ้างเสือดาวทมิฬหรือ ? เจ้ารนหาที่แล้ว เจี้ยนเฉิน ! ” หัวหน้ากลุ่มเริ่มโกรธหลังจากเห็นผู้คนมากมายตายด้วยมือของเจี้ยนเฉิน เขารีบพุ่งเข้าไปและใช้หอกยาวแทงเข้าใส่เจี้ยนเฉิน

ราวกับว่าเจี้ยนเฉินมีตาอยู่ด้านหลังศีรษะ เขาหันหลังกลับและใช้กระบี่ยาวแทงออกไป

“เคร้ง !”

เสียงของเหล็กปะทะกันอย่างแรง เมื่อกระบี่วายุโปรยสีเงินและหอกยาวปะทะกันกลางอากาศ ในขณะที่ทั้งสองต่อสู้กัน เจี้ยนเฉินก็ไม่ได้ก้าวถอยหลังไปเลย เขาก้าวผ่านหอกไปทางหัวหน้า กระบี่คมส่องแสงประกายและแทงเข้าไปในลำคอของหัวหน้าทหารรับจ้างเสือดาวทมิฬ หลังจากเสียงเลือดสูบฉีดก็มีปลายดาบเปื้อนเลือดปรากฏขึ้นที่อีกด้านหนึ่งของคอของหัวหน้า

หัวหน้ากลุ่มทหารรับจ้างเสือดาวทมิฬเริ่มแข็งทื่อขณะที่จ้องกระบี่ในลำคออย่างไม่เชื่อสายตา ตาดำของเขากลิ้งไปมาอย่างโกรธเกรี้ยวเมื่อเขาจ้องมองเจี้ยนเฉินและพูดด้วยความยากลำบากว่า “เอ่อ..ข้าจะ..ข้า..ข้า..ข้าจะ..ตาย..ด้วยมือ..ของเจ้าได้อย่างไร ?”

หัวหน้า !

หัวหน้า !

“หัวหน้าคาร์กิล ! “

เมื่อเห็นหัวหน้าของตัวเองถูกแทงคอ ท่าทีของทหารรับจ้างทั้งหมดก็เปลี่ยนไป หลังจากยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง พวกเขาทั้งหมดก็เริ่มตะโกนด้วยความตกใจ

” เขาฆ่าหัวหน้าคาร์กิล ! พี่น้องของข้า ข้าขอล้างแค้นให้กับความตายของหัวหน้า..”