ตอนที่ 147: เปิดเผยตัวตน

ตอนที่ 147: เปิดเผยตัวตน

ในขณะนั้น คลื่นพลังงานอันแรงกล้าไหลออกมาจากร่างของเจี้ยนเฉิน ในช่วงนี้ ความเร็วในการบ่มเพาะของเขาก็เพิ่มขึ้นอีกระดับที่เห็นได้ชัดเจน แต่พลังงานจากภายในแกนอสูรก็ไหลออกมาเหมือนม้าที่แตกตื่น มันมากเกินไปที่เจี้ยนเฉินจะรับมือ พลังงานจึงลอยอยู่ในอากาศรอบตัวเขา ดูเหมือนเมฆหมอกสีขาวหนาแน่น. ภายในถ้ำ หมอกนี้เห็นได้ชัดเจนมากขณะที่มันลอยอยู่รอบตัวเขา อันที่จริง ร่างของเจี้ยนเฉินเริ่มสว่างขึ้นด้วยหมอกที่อยู่รอบตัวเขา ทำให้ร่างกายของเขาโดดเด่นในถ้ำมืด

ในเวลาเดียวกัน รูขุมขนทั้งหมดของเขาก็ขยายใหญ่ขึ้นจนเกือบจะเท่าปากของเด็กที่กระหายน้ำ หมอกสีขาวเหมือนเมฆรอบ ๆ เจี้ยนเฉินเริ่มถูกกลืนเข้าไปในร่างกายของเขาเพื่อใช้เป็นแหล่งพลังงานเพื่อใช้ในการบ่มเพาะ

เมื่อรูขุมขนบนร่างของเจี้ยนเฉินเริ่มกลืนพลังงานรอบตัวเขา เขาก็เริ่มรู้สึกถึงความเจ็บปวดเล็กน้อยภายในร่างกายของเขา ราวกับว่าเขามีแมลงหลายชนิดคลานไปมารอบตัวและกัดเขา ด้วยความรู้สึกที่กวนใจและน่ารำคาญเช่นนี้ ใคร ๆ ก็จะรู้สึกไม่สบายตัว

ขณะที่เจี้ยนเฉินนั่งอยู่บนพื้นถ้ำอย่างสงบทำให้เขาดูเหมือนนักบวชที่กำลังทำสมาธิ แม้จะมีท่าทางที่สงบเสงี่ยม เขาก็ยังสามารถรู้สึกถึงความเจ็บปวดในร่างกาย อย่างไรก็ตามหากมีใครมองเขา พวกเขาจะไม่สามารถบอกได้ว่าเขากำลังประสบกับความเจ็บปวด ในขณะเดียวกัน ภายในร่างกายของเขาพลังงานที่ถูกดูดซึมผ่านรูขุมขนของเขาถูกรวบรวมภายในจุดตันเถียนของเขาที่ซึ่งถูกกระบี่ดูดซับอยู่

เมื่ออาวุธเซียนดูดซับพลังงาน มันก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไปอย่างช้า ๆ ในลักษณะที่รูปร่างของกระบี่จะมีความโดดเด่นมากขึ้น พลังงานทั้งหมดที่สะสมได้ก็จะเพิ่มความแข็งแกร่ง และทุกวินาทีที่พลังงานถูกดูดซับ อาวุธเซียนก็เติบโตขึ้นตามความยาวและขนาด

ตอนนี้เจี้ยนเฉินอยู่ในเกณฑ์ที่จะตัดผ่านเป็นเซียนผู้เชี่ยวชาญ

สิ่งเหล่านี้ดำเนินต่อไปอีก 2 ชั่วยามจนกระทั่งแกนอสูรในมือของเจี้ยนเฉินเริ่มสั่นไหว ทันใดนั้นเจี้ยนเฉินก็หยิบเอาแกนอสูรระดับ 3 ขึ้นมาและเริ่มบ่มเพาะอีกครั้ง

เวลาช้าลง มันผ่านไปอย่างเงียบ ๆ และไม่นานหลังจากนั้นครึ่งวันก็หมดไป ภายในความมืดของถ้ำ ร่างของเจี้ยนเฉินสามารถมองเห็นได้ในขณะที่พลังงานสีขาวเหมือนหมอกเพิ่มขึ้นจนถึงจุดที่มันสว่างเหมือนเช่นแสงจันทร์

ในขณะนั้นพลังงานจำนวนมหาศาลก็พุ่งออกมาจากเจี้ยนเฉินและส่งเสียงสะท้อนไปทั่วถ้ำ พลังงานเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ ในที่สุดเมื่อมันพัฒนากลายเป็นพายุที่แผดเสียงร้องทั่วทั้งถ้ำ ฝุ่นฟุ้งกระจายไปทุกหนทุกแห่งและกระจัดกระจายไปตามลมพายุ

ฝุ่นรอบตัวเจี้ยนเฉินถูกพัดไปทุกทิศทุกทางเมื่อหมอกสีขาวหมุนวนอย่างบ้าคลั่งก่อนที่จะเข้าสู่ร่างของเจี้ยนเฉิน ทันใดนั้นเจี้ยนเฉินได้ซึมซับมันอย่างเต็มที่ในจังหวะที่เร็วกว่าความเร็วเดิม ด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบัน ในที่สุดเขาก็ได้ตัดผ่านจากเซียนระดับสูงไปเป็นเซียนผู้เชี่ยวชาญ

เช่นเดียวกับที่เจี้ยนเฉินได้ตัดผ่านไปสู่ระดับต่อไป แสงเรืองแสงทั้งสองในจุดตันเถียนของเขาก็หยุดดึงพลังงานจากเจี้ยนเฉิน

เจี้ยนเฉินค่อย ๆ ลืมตาจากท่านั่ง จู่ ๆ ก็มีแสงลึกลับที่เปล่งประกายออกมาจากดวงตาของเขา แม้ว่ามันจะเป็นแสงอ่อน ๆ แต่ในความมืดของถ้ำมันก็ชัดเจนมาก

เจี้ยนเฉินรู้สึกว่าพลังเซียนในร่างกายของเขาแข็งแกร่งกว่าที่เคยมีมาก่อน เขายิ้มอย่างตื่นเต้น ทันใดนั้นเขาก็นำกระบี่วายุโปรยออกมา มันเปล่งแสงอ่อนมาจากใบมีดซึ่งขจัดความมืดในพื้นที่ใกล้เคียงออกไป

แสงแวววาวอันน่าอัศจรรย์เปล่งประกายในดวงตาของเจียนเฉินในเวลาต่อมา แสงสีเงินจำนวนมากถูกปล่อยออกมาจากใบมีดขณะเดียวกันปราณกระบี่ก็ปรากฏขึ้นจำนวนมาก กระบี่วายุโปรยพุ่งไปข้างหน้าขณะที่ปราณกระบี่จำนวนหนึ่งแยกตัวออกจากกระบี่แล้วพุ่งไปที่กำแพงถ้ำด้วยความเร็วที่น่าทึ่ง.

ภายในถ้ำที่มืดมิดนั้น แสงสีเงินของปราณกระบี่ก็พุ่งออกมาราวกับสายฟ้าไปทางกำแพงถ้ำโดยไม่มีเสียง ในวินาทีที่มันชนกับกำแพง ปราณกระบี่ก็หายไป ทิ้งรูลึกไว้บนกำแพงเนื่องจากแรงกระแทก

ร่างของเจี้ยนเฉินหวั่นไหวเล็กน้อยขณะที่เขาบินไปที่กำแพงเหมือนปีศาจที่ถูกครอบงำและพุ่งออกมาพร้อมกระบี่ของเขา

“ปัง ! “

หลังจากเสียงดัง หน้าผาที่ถูกกระบี่วายุโปรยแทงดูเหมือนจะอ่อนแอเหมือนเต้าหู้ ใบมีดของกระบี่วายุโปรยแทรกเข้าไปในผนังอย่างสมบูรณ์และมีเพียงด้ามจับเท่านั้นที่สามารถมองเห็นได้

ในวินาทีที่กระบี่วายุโปรยแทงเข้าไปในกำแพง เจี้ยนเฉินไม่รู้สึกถึงสิ่งกีดขวางเลย มันไม่มีความยากลำบากเลยจนทำให้เขารู้สึกราวกับว่ากำแพงนั้นคือเต้าหู้ไม่ใช่กำแพงหิน แม้ว่าเจี้ยนเฉินเคยแทงเข้าไปในกำแพงหินได้อย่างง่ายดายในอดีต แต่ตอนนี้มันง่ายกว่าเดิมเยอะมาก

เขาดึงกระบี่ออกมาช้า ๆ ด้วยหัวใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความเชื่อมั่น ถ้าเขาต้องไปสู้กับเทียนซ่งหลี แม้ว่าเขาอาจจะไม่ชนะก็ตาม อย่างน้อยที่สุดเขาก็สามารถต่อสู้ได้อย่างไม่อายใคร

ตอนนี้ความแข็งแกร่งของเขาอยู่ที่ระดับเซียนผู้เชี่ยวชาญ เขาไม่ต้องกังวลอีกต่อไปถ้าเขาต้องเจอกลุ่มทหารรับจ้าง แม้ว่าจะมีเซียนผู้เชี่ยวชาญระดับสูงอยู่ในกลุ่มของพวกเขา แต่อย่างน้อยเขาก็สามารถหนีไปได้ถ้าจำเป็น

เจี้ยนเฉินหวนระลึกถึงกระบี่วายุโปรยของเขา เขาปัดฝุ่นออกจากตัวเองและจุดไฟอีกครั้งโดยใช้แสงเรืองแสงแทน

เจี้ยนเฉินเดินออกจากถ้ำหลังจากผ่านไป 5 วัน ดวงอาทิตย์ที่รุนแรงกำลังลอยอยู่บนท้องฟ้าซึ่งบ่งบอกว่าเป็นเวลาเที่ยง