ตอนที่ 1481: จิตวิญญาณวัตถุเก้าส่วน

เจี้ยนเฉินก็จ้องมองดวงอาทิตย์ที่สลัวเช่นกัน เขาสามารถบอกได้ว่าดวงอาทิตย์อาจเป็นจิตวิญญาณวัตถุที่แปลงร่างมา

ช่วงเวลาที่เจี้ยนเฉินเหลือบมองไป ดวงอาทิตย์ก็เริ่มเปลี่ยนไปทันที กลายเป็นเด็กในชุดคลุมสีแดง เด็กดูยังอายุน้อยมาก แต่ดวงตาของเขาแข็งกระด้างจากสภาพอากาศนับไม่ถ้วนเป็นเวลาหลายปี แววตาที่คมกริบของเขานั้นสะดุดตาอย่างมาก

เด็กจ้องกระบี่ม่วงฟ้าอย่างเคร่งขรึม ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความอาฆาต จากนั้นเขาก็จ้องมองเจี้ยนเฉิน ทันใดนั้นเขาก็หัวเราะและเยาะเย้ยว่า “นี่จะต้องเป็นเจ้านายคนใหม่ของเจ้ากระบี่หยินหยาง ข้าไม่เคยคิดว่ากระบี่หยินหยางที่โด่งดังของโลกอมตะจะรับคนอ่อนแอเป็นเจ้านาย ช่างเป็นเรื่องที่ตลกมาก”

จิตวิญญาณกระบี่ไม่ได้รับผลกระทบจากความคิดเห็นที่ดูหมิ่นของเด็ก จือหยิงตำหนิว่า “จิตวิญญาณแห่งหอคอย เราอาจไม่ได้เป็นคู่ต่อสู้ของเจ้าในขณะที่ได้รับบาดเจ็บและอยู่ในอาณาเขตของเจ้า แต่เจ้าถูกนิพพานอมตะเที่ยงแท้ผนึกไว้ ตอนนี้การฆ่าเจ้าก็ไม่ใช่เรื่องยาก การยอมจำนนเป็นวิธีเดียวที่เจ้าสามารถอยู่รอดได้”

“ฮืม เจ้ากำลังฝันถ้าเจ้าอยากให้ข้ายอมแพ้เหมือนมด แม้แต่อัครสูงสุดก็ไม่สามารถทำให้ข้ายอมแพ้ได้แม้ว่าพวกเขาจะยืนอยู่ต่อหน้าข้า เจ้ามันก็แค่คนที่ยังไม่ถึงระดับขอบเขตพระเจ้าและมาจากโลกอมตะ” จิตวิญญาณของหอคอยตอบอย่างเย็นชา

จิตสังหารกระพริบผ่านสายตาของเจี้ยนเฉิน เขาพุ่งขึ้นไปในอากาศพร้อมกับกระบี่จือหยิงและพุ่งเข้าหาเด็ก เขาเหวี่ยงกระบี่ใส่เขาแล้วพูดอย่างเยือกเย็นว่า “หากเจ้าไม่อยากอ้อนวอนขอชีวิต ข้าก็คงต้องฆ่าเจ้า ! ”

การเฉือนทำให้เกิดปราณกระบี่สีม่วงขนาดใหญ่ที่มีความยาว 100 เมตร มันแหวกผ่านอากาศด้วยพลังที่น่าตกใจ

เจ้ารึ ? มดตัวเล็กช่างกล้าที่จะพูดกับข้าแบบนี้ แม้ว่าข้าจะอ่อนแอมาก ข้าก็ยังสามารถฆ่าเจ้าได้ ไปฝึกวิชามาอีกสองสามแสนปี” เด็กชายที่สวมชุดแดงมีความมั่นใจอย่างยิ่ง เขาดูหมิ่นเจี้ยนเฉินอย่างรุนแรง เขากวาดนิ้วไปบนอากาศเบา ๆ และพลังของชั้นแรกก็พุ่งขึ้นมาจากทุกทิศทุกทาง มันบดขยี้ด้วยพลังทำลายล้าง

แต่กระบี่ทั้งสี่ที่เจี้ยนเฉินเคยเห็นมาก่อนหน้านี้สั่นเบา ๆ ทำให้แสงสลัวออกมาทันที มันระงับพลังของหอคอยอนัตตา เด็กชายสามารถใช้ได้เพียงเล็กน้อยในที่สุด

อย่างไรก็ตามแม้แต่ส่วนเล็กน้อยก็ยังมีพลังในขั้นรับมอบ มันพุ่งไปทางเจี้ยนเฉินในรูปแบบเกลียว

เจี้ยนเฉินแทงกระบี่จือหยิงที่เกลียวพลังงาน มันทรุดตัวลงเสียงดัง หายไปในอากาศชั้นแรก พลังเกลียวอ่อนแอกว่าจอมยุทธ์ขั้นรับมอบจากโลกแห่งเซียนที่ถูกทอดทิ้งที่เจียนเฉินฆ่าไปเล็กน้อย มันจึงไม่สามารถทำอันตรายเจี้ยนเฉินได้เลย

ร่างของเจี้ยนเฉินหยุดเล็กน้อยก่อนที่จะหายไปในทันที โดยเหลือเพียงภาพติดตา เขาพุ่งเข้าหาเด็กชุดแดงด้วยความเร็วที่มากกว่าเดิม

ใบหน้าของเด็กชายเปลี่ยนไปและเขาก็รีบถอยหลังไปทันที ตลอดทางเขาโบกมืออย่างต่อเนื่อง เขารวมเป็นเกลียวพลังงานจากอำนาจของหอคอยอนัตตา ซึ่งถูกระงับโดยกระบี่ทั้งสี่ เกลียวมีพลังของการโจมตีจากจอมยุทธ์ขั้นรับมอบ และทั้งหมดก็พุ่งไปที่เจี้ยนเฉินด้วยคลื่นจากแขนของเด็กชาย

สายตาของเจี้ยนเฉินคมขึ้นเมื่อเขาเข้าไปหาเด็กชายอย่างรวดเร็ว เจี้ยนเฉินได้หักล้างเกลียวพลังงานทั้งหมดที่พุ่งไปแล้วก่อให้เกิดระลอกคลื่นที่รุนแรงซึ่งกระจายไปสู่สิ่งรอบตัวด้วยระเบิดที่ดังอึกทึก เด็กชายไม่สามารถหยุดยั้งเจี้ยนเฉินได้เลย

ใบหน้าของเด็กชายบิดเบี้ยวทันทีเมื่อเขาเห็นว่าเขาไม่สามารถทำอะไรกับเจี้ยนเฉินได้ มันช่างเลวร้ายเหลือเกิน เขาคำรามอย่างดุเดือด “เจ้าบัดซบนิพพานอมตะเที่ยงแท้แก่ เขาไม่สามารถทำลายหอคอยอนัตตาได้ ดังนั้นเขาจึงแยกข้าออกเป็นเก้าส่วนแทน บังคับให้แต่ละส่วนปกป้องหอคอยแต่ละชั้น ข้าไม่เพียงแต่จะไม่สามารถฟื้นฟูความแข็งแกร่งได้ แต่ข้ายังต้องอดทนกับปราณกระบี่ที่เขาทิ้งไว้ในตัวข้า หากข้าตกสู่สภาวะที่น่าสังเวชเช่นนี้ ข้าคงฆ่ามดอย่างเจ้าได้”