ตอนที่ 1561 - ความหวังอยู่ที่ใด

ตอนที่ 1561 – ความหวังอยู่ที่ใด

เจี้ยนเฉินขมวดคิ้ว เขาจะไม่เคยคิดเลยว่าผู้คนจากโลกแห่งเซียนที่ถูกทอดทิ้งจะมีภูมิหลังที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ซึ่งมีต้นกำเนิดมาจากโลกแห่งเซียน

“นางฟ้าเฮายู่ จิตวิญญาณปราชญ์ในโลกแห่งเซียนมีพลังมากขนาดนั้นเชียวหรือ ? เนื่องจากโลกแห่งเซียนที่ถูกทอดทิ้งมีต้นกำเนิดในโลกแห่งเซียน เหตุใดพวกเขาจึงบุกรุกทวีปเทียนหยวนของเรา ? ด้วยความเข้าใจของข้า ผู้คนจากโลกแห่งเซียนที่ถูกทอดทิ้งอยู่ที่นั่นนานมาก หากพวกเขามาจากโลกแห่งเซียน จอมยุทธขอบเขตดั้งเดิมของพวกเขาได้ออกเดินทางไปยังโลกอื่นแล้ว ทำไมพวกเขาถึงยังอยู่ที่นั่น ? ” เจี้ยนเฉินถาม

หลังจากนิ่งไปครู่หนึ่ง นางฟ้าเฮายู่ตอบว่า ” จิตวิญญาณปราชญ์เป็นเผ่าพันธุ์ที่ยิ่งใหญ่ในโลกของเซียนและมีความแข็งแกร่งมาก แต่ด้วยเหตุผลบางประการ นิกายและเผ่าใหญ่ ๆ จำนวนมากในโลกแห่งเซียนจึงเข้าโจมตีพวกเขา พวกเขาจึงสูญเสียอย่างหนัก บรรพชนอัครสูงสุดทั้งคู่ล่มสลายไปแล้ว แต่จิตวิญญาณปราชญ์ยังคงเป็นพลังที่ต้องคำนึงถึง พวกเขาไม่ได้เป็นคนของโถงเทพจันทราของเราอย่างแน่นอน

“ในเวลาเดียวกันผู้คนจากโลกแห่งเซียนที่ถูกทอดทิ้งก็คล้ายกับจิตวิญญาณปราชญ์มากเท่านั้น ข้าไม่แน่ใจว่าพวกเขาเป็นส่วนหนึ่งของจิตวิญญาณปราชญ์จากโลกแห่งเซียน เพียงว่าจิตวิญญาณปราชญ์มีพลังมากเกินไป ตราบใดที่ยังมีโอกาสว่าพวกเขายังคงอยู่ ข้าไม่เต็มใจที่จะมีส่วนร่วมในการต่อสู้”

นางฟ้าเฮายู่พูดอย่างเคร่งเครียด นางกลัวจิตวิญญาณปราชญ์จริง ๆ โถงเทพจันทราไม่สามารถยั่วยุศัตรูที่ทรงพลังเช่นนี้ได้ยิ่งกว่านั้นถึงแม้ว่า โถงเทพจันทราของนางจะไม่กลัวจิตวิญญาณปราชญ์ แต่ก็ไม่มีเหตุผลที่นางจะหันหน้าไปเผชิญกับพวกเขา นางไม่ได้มาจากทวีปเทียนหยวน แม้ว่านางจะอยู่ที่นี่มาระยะหนึ่งแล้ว แต่นางก็ไม่รู้สึกถึงทวีปนี้ ไม่มีความแตกต่างไม่ว่าจะเป็นมนุษย์หรือจิตวิญญาณปราชญ์ที่ครอบครองทวีปเทียนหยวน

“นางฟ้าเฮายู่ หากผู้คนจากโลกแห่งเซียนที่แท้จริงเป็นส่วนหนึ่งของจิตวิญญาณปราชญ์ มันจะกลายเป็นปัญหาที่ซ่อนอยู่เนื่องจากศัตรูของข้ากับพวกเขาหรือไม่ ? ” เจี้ยนเฉินถาม

“ศัตรูของเจ้า โลกแห่งเซียนที่ถูกทอดทิ้งเป็นเหมือนเด็กที่ส่งเสียงดังต่อหน้าจิตวิญญาณปราชญ์ อย่าลืมว่า พวกเขาเป็นเผ่าพันธุ์ที่ยิ่งใหญ่ ดังนั้นทำไมพวกเขาถึงต้องเอะอะกับคนที่ไม่ได้มาถึงขอบเขตเทพในเรื่องเล็ก ๆ ในโลกเบื้องล่าง ? นั่นคือเว้นแต่ว่ามีคนสำคัญบางคนเสียชีวิตในมือของเจ้า แต่โดยทั่ว ๆ ไปจะไม่เกิดขึ้นและแม้ว่าจะเป็นเช่นนั้น จิตวิญญาณปราชญ์ก็ไม่สามารถทำอะไรกับเจ้าได้ เพราะตระกูลเทพเจ้าสงครามของตระกูลเทพอยู่ข้างเจ้า ตระกูลเทพเจ้าเป็นตระกูลสูงสุดในโลกแห่งเซียน เมื่อพวกเขาก่อตั้งโดยเทพเจ้าสงคราม พวกเขาได้ชื่อว่าเป็นองค์กรที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกแห่งเซียน แม้ว่าเทพเจ้าสงครามที่ยิ่งใหญ่ในอดีตก็ได้ล้มลงส่งผลให้ตระกูลสูญเสียตำแหน่งในฐานะที่ยิ่งใหญ่ที่สุด พวกเขายังคงไม่ดำรงอยู่ที่นิกายหรือตระกูลใหญ่ ๆ เจี้ยนหยินรู้ว่าการชักชวนนางฟ้าเฮ่ายู่ให้เข้าร่วมในการต่อสู้กับต่างโลกนั้นเป็นไปไม่ได้อีกต่อไป ดังนั้นเขาจึงสิ้นสุดการสนทนากับนางและจากไป

“เจี้ยนเฉิน ตราประทับในโลกนี้จะหายไปในไม่ช้า ในเวลานั้นตราประทับที่นำไปสู่โลกแห่งเซียนก็จะหายไปด้วยเช่นกัน ในสถานะปัจจุบันของข้า มันยากมากสำหรับข้าที่จะไปที่โลกแห่งเซียน ข้าต้องการความช่วยเหลือจากเจ้า เจ้าจะต้องนำโถงศักดิ์สิทธิ์ของข้าไปสู่โลกแห่งเซียน ตราบใดที่มีพลังงานดั้งเดิม ข้าสามารถใช้เคล็ดวิชาลับในการสร้างร่างกายของข้าขึ้นมาใหม่ในเวลาที่สั้นที่สุดเท่าที่จะทำได้ เสียงของนางฟ้าเฮ่ายู่ดังขึ้นอีกครั้ง

เจี้ยนเฉินหยุดชั่วคราว เขารู้ว่าความสัมพันธ์ของเขากับนางฟ้าเฮ่ายู่นั้นไม่ได้เต็มไปด้วยมิตรภาพ พวกเขาเป็นเพียงหุ้นส่วนในข้อตกลงที่มากที่สุด นางฟ้าเฮ่ายู่ได้รับโหยวเยว่เข้าเป็นศิษย์ของนางก็เพราะนางเห็นศักยภาพในตัวเจี้ยนเฉิน เพื่อเป็นการตอบแทนบุญคุณ เขาจะต้องนำนางฟ้าเฮายู่ไปสู่โลกแห่งเซียน

เจี้ยนเฉินก็เห็นด้วยอย่างเต็มใจกับข้อตกลงดังกล่าว มันเป็นเพียงแค่ว่าภัยคุกคามจากต่างโลกยังคงอยู่ แม้ว่าตราประทับสำหรับโลกของเซียนจะหายไป แต่เขาก็ไม่สามารถจากไปได้อย่างง่ายดายเพราะเขามีสหายและครอบครัวมากเกินไปที่นี่ พวกเขามีพลังในการป้องกันตนเองในทวีปเทียนหยวน แต่พวกเขาจะไม่สามารถรักษาชีวิตของพวกเขาได้เมื่อพวกเขาเข้าไปในโลกแห่งเซียน ด้วยเหตุนี้จึงเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะพาสหายและครอบครัวทั้งหมดไปยังโลกแห่งเซียน พวกเขาจะต้องอยู่ในทวีปเทียนหยวน ดังนั้นก่อนที่เขาจะจากไป เขาจำเป็นต้องสร้างสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัยและสวยงามเพื่อให้พวกเขามีชีวิตอยู่

” นางฟ้าเฮ่ายู่ เรารู้จักกันมาหลายปีแล้ว ดังนั้นท่านควรเข้าใจข้าหน่อย ท่านคิดว่าข้าจะสามารถจากไปได้อย่างง่ายดายโดยไม่สนใจเรื่องของต่างโลกหรือ ? ” เจี้ยนเฉินก็เห็นด้วยอย่างเต็มใจในข้อตกลงดังกล่าว ถ้าหากว่ามันเป็นเพียงแค่การสอบถามภัยคุกคาม