ตอนที่ 1607: จิตมาร

ตอนที่ 1607: จิตมาร

สองในสามของพลังงานดั้งเดิมรวมตัวกันในสภาพแวดล้อมหายไปในช่วงเวลาที่ค่ายกลแตกสลาย มันถูกดูดซับในขณะที่ร่างสีแดงเลือดกระทบค่ายกล เสริมสร้างการป้องกันของค่ายกล อย่างไรก็ตาม ถึงกระนั้นค่ายกลก็ไม่สามารถทนต่อการโจมตีแม้เพียงครั้งเดียวจากร่างสีแดงเลือดได้

ค่ายกลไม่ใช่แค่สิ่งเดียวที่แตกสลาย มิติที่ก่อตัวขึ้นมาหลายปีก็พังทลายลงเช่นกัน พายุแห่งการทำลายกวาดล้างผ่านมิติสีเทา ทำให้มันเคลื่อนตัวลงสู่ความมืด มันทรุดตัวลงอย่างรวดเร็วจนไม่สามารถจินตนาการได้ ในเวลาเพียงไม่กี่วินาที ทั่วทั้งสถานที่ก็หายวับไป ทิ้งไว้เพียงหลุมลึกกว้างในดวงดาว พลังงานดั้งเดิมที่เหลือเคลื่อนไหวเหมือนน้ำผ่านเขื่อนที่พังทลายและขยายไปทุกทิศทาง

ร่างสีแดงเลือดลอยอยู่ในมิติรอบนอก ร่างของมันพร่ามัวและไม่ชัดเจน ราวกับว่ามันถูกควบแน่นจากหมอกของเลือด มันไม่มีใบหน้าแต่แผ่พลังแห่งการมีอยู่ที่เยือกเย็นและชั่วร้ายออกมา ขณะที่พลังแห่งการมีอยู่ขยายออกไป ดวงดาวรอบ ๆ ก็สั่นไหว

ร่างสีแดงเลือดส่งเสียงหัวเราะแปลก ๆ มันไม่ใช่เสียงหัวเราะที่แท้จริง แต่เป็นพลังจิต จากนั้นมันก็มองไปยังมิติโดยรอบก่อนที่จะรวบรวมแก่นจากสภาพแวดล้อม ร่างนั้นก็ดูดซึมมัน ดูเหมือนแก่นจะมีชีวิตและความมีชีวิตชีวาของดินแดนนี้ ดังนั้นเมื่อมิติของดินแดนสูญเสียชีวิตและความมีชีวิตชีวา มันจะเหี่ยวแห้งไปอย่างรวดเร็วเหมือนเช่นพืชที่ถูกฆ่าตาย

แก่นไม่ใช่เพียงสิ่งเดียวที่ถูกดูดซับ แต่เป็นพลังงานดั้งเดิมที่กระจายไปทุกทิศทางเช่นกัน หากจอมยุทธขอบเขตดั้งเดิมได้ดูดซับพลังงานดั้งเดิมทั้งหมดในบริเวณรอบข้าง ความแข็งแกร่งของพวกเขาจะพุ่งสูงขึ้นอย่างแน่นอน ในความเป็นจริง จอมยุทขอบเขตดั้งเดิมหลายคนสามารถตัดผ่านได้ แต่ทั้งหมดนั้นถูกดูดซับโดยร่างสีแดงเลือด แต่มันก็ไม่สามารถเพิ่มความแข็งแกร่งของร่างสีแดงเลือดได้เลย

ร่างนั้นมีพลังมากเกินไป ดังนั้นหากต้องการเพิ่มความแข็งแกร่ง พลังงานดั้งเดิมนั้นไม่เพียงพอ

หลังจากเสียงหัวเราะแปลก ๆ ร่างสีแดงเลือดก็หายไปในพริบตาเมื่อมันปรากฏขึ้นอีกครั้ง มันก็ข้ามระยะไกลไปมากแล้ว มันปรากฏขึ้นเหนือดาวเคราะห์ขณะที่ร่างของมันกลายเป็นหมอกหนาทึบสีแดงซึ่งห่อหุ้มดาวเคราะห์ จากระยะไกล ดาวเคราะห์ดูเหมือนจะกลายเป็นสีแดง ส่องแสงเหมือนปีศาจสีแดง

ห้านาทีต่อมา ละอองเลือดสีแดงก็ก่อตัวเป็นรูปมนุษย์อีกครั้ง ดาวเคราะห์ได้ตายไปแล้ว ไม่เพียงแต่พืชพรรณบนดาวเคราะห์จะเหี่ยวแห้งไป แต่พลังทั้งหมดจากดาวเคราะห์ก็หายไปเช่นกัน ดาวเคราะห์จะไม่สามารถฟื้นสิ่งมีชีวิตได้อีกครั้ง

ร่างสีแดงเลือดดูเหมือนจะไม่ได้กลืนกินแก่นของจักรวาล แต่มันคือพลังชีวิตของดาวเคราะห์ มันเป็นความหายนะของดาวเคราะห์ทุกดวงที่มีชีวิต และทุกที่ที่มันผ่านไป มันก็จะทำให้สถานที่นั้นเงียบงัน

ร่างสีแดงเลือดพุ่งไปที่ดาวเคราะห์ดวงอื่นค้นหาสิ่งมีชีวิตเพื่อกินพวกมันต่อไป เมื่อมันกลืนกินทุกชีวิต ความแข็งแกร่งของมันก็เพิ่มขึ้นทีละน้อย แม้ว่ามันจะช้ามาก แต่ก็ยังน่ากลัวอย่างมาก หากมันเป็นเช่นนี้ต่อไป ดาวเคราะห์ของจักรวาลจะไม่ใช่สิ่งมีชีวิตเพียงอย่างเดียวที่จะตาย จักรวาลทั้งหมดจะต้องเผชิญกับความตายด้วย

หากผู้บ่มเพาะพยายามทำสิ่งเดียวกันกับพลังมารกำลังทำอยู่ พวกเขาจะถูกลงโทษเว้นแต่พลังของพวกเขาจะถึงระดับที่สามารถฝ่าฝืนกฎของโลกได้ อย่างไรก็ตาม ร่างสีแดงเลือดก็ไม่ได้รับผลกระทบจากข้อจำกัดนี้ด้วยเหตุผลพิเศษบางอย่าง