ตอนที่ 161 - การต่อสู้กับสัตว์อสูร ระดับ 5

ตอนที่ 161 – การต่อสู้กับสัตว์อสูร ระดับ 5

เมื่อเห็นว่าเจี้ยนเฉินยิ่งใกล้เข้ามาสัตว์อสูร ระดับ 5 ที่เหนื่อยล้าก็ยิ่งคลั่งยิ่งขึ้นไปอีก หากพวกมันอยู่ในสภาพสมบูรณ์ที่สุด พวกมันก็จะไม่เห็นเซียนผู้เชี่ยวชาญขั้นสูงสุดอยู่ในสายตา แต่ในตอนนี้พวกมันไม่ได้อยู่ในสภาพสมบูรณ์เต็มที่ หลังจากการต่อสู้กันอย่างดุเดือด ทั้งสองฝ่ายได้รับบาดเจ็บอย่างชัดเจนและไม่สามารถทำอะไรได้ แม้แต่พลังงานภายในของพวกมันก็ถูกใช้หมดไปอย่างสมบูรณ์ ในสภาพเช่นนี้ เซียนผู้เชี่ยวชาญหรือแม้แต่เซียนระดับสูงก็จะสามารถมาหาพวกมันและฆ่าพวกมันได้

สัตว์อสูรทั้งสองต่อสู้ดิ้นรนไปชั่วครู่หนึ่ง ดูเหมือนว่ามันกำลังยืนหยัด อย่างไรก็ตามแม้จะมีความพยายามของพวกมัน พวกมันก็ไม่สามารถทำสิ่งนี้ได้สำเร็จ

ด้วยการแสดงที่น่าสมเพชนี้ หัวใจที่เต้นจนเกือบกระดอนออกมาจากลำคอของเจี้ยนเฉินในที่สุดก็เริ่มสงบลงเล็กน้อย อย่างไรก็ตาม เขายังคงรักษาความระมัดระวังอย่างมากในกรณีที่อาจมีสิ่งอื่นเกิดขึ้น

เจี้ยนเฉินเดินใกล้สัตว์อสูรเข้ามาเรื่อย ๆ อย่างรวดเร็วภายใน 30 เมตรจากทั้งสอง ตอนนี้เขายิ่งใกล้เข้ามา ความระมัดระวังของเจี้ยนเฉินก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก

“โฮ่ง ! ” ในขณะนี้สุนัขสีขาวราวหิมะ เริ่มเห่าอย่างเกรี้ยวกราดอีกครั้ง พลังงานจำนวนมากรวมตัวกันอยู่ในปากของมันก่อนที่จะบีบอัดเพื่อสร้างรูปบอลทรงกลมของพลังงาน ในขณะที่สัตว์อสูรเตือนเจี้ยนเฉินด้วยสายตาของมัน

ในขณะที่สัตว์อสูรวัวจ้องมองไปที่เจี้ยนเฉินอย่างแน่วแน่ ขณะที่ปีกบนหลังเริ่มสั่นสะเทือนด้วยพลังงานจำนวนมหาศาลที่เปล่งออกมาจากมัน

ขณะที่เจี้ยนเฉินเริ่มที่จะรีรอที่จะเคลื่อนที่ไปหน้า เมื่อเขาประเมินสัตว์อสูรทั้งสองที่บาดเจ็บด้วยแววตาที่วิตกกังวล เมื่อเห็นว่าทั้งสองกำลังรวบรวมพลังงาน มันรู้สึกราวกับว่าพวกมันพร้อมที่จะลงมือถ้าเขาเข้ามาใกล้

เจี้ยนเฉินเริ่มลังเลแม้จะเห็นว่าสัตว์อสูรทั้งสองได้รับบาดเจ็บ แต่พวกมันก็ยังคงกดดันเขาอย่างหนัก เจี้ยนเฉินสามารถตรวจจับปราณที่เป็นอันตรายอย่างยิ่งยวดที่เปล่งออกมาจากสัตว์อสูรระดับ 5 ทั้งสองได้อย่างบางเบา

สัตว์อสูรทั้งสองและเจี้ยนเฉินจ้องมองอย่างหงุดหงิดกันครู่หนึ่งก่อนที่ร่างของเจี้ยนเฉินจะส่ายไปมาครู่หนึ่งและหายตัวไปเป็นภาพที่พร่ามัว เขาพุ่งเข้าหาสัตว์อสูรสุนัขสีขาวราวหิมะอย่างรวดเร็วพร้อมกับพลังเซียนจำนวนมากพุ่งพรวดออกมาจากด้านใน ขณะที่เขาเร่งความเร็วจนถึงขีดจำกัด

30 เมตรสั้น ๆ ที่ห่างจากเขาและสัตว์อสูรนั้นกลายเป็นสิ่งที่ไม่มีอยู่จริง ทันทีที่เจี้ยนเฉินลอยเข้าไปในเสี้ยววินาที ในขณะที่เจี้ยนเฉินพุ่งเข้าหาสัตว์อสูรสุนัข แขนขวาของเขาก็สั่นเบา ๆ เมื่อกระบี่วายุโปรยแทงลงไปที่ท้องของมันพร้อมกับปราณกระบี่ที่แหลมคมจำนวนมากในครั้งเดียว

“โฮ่ง ! ” สัตว์อสูรระดับ 5 นั้นไม่ช้าไปกว่าเจี้ยนเฉิน และเมื่อเขามาถึงมัน บอลพลังงานที่รวมอยู่ในปากของสัตว์อสูรนั้นพุ่งออกมาด้วยความเร็วอันน่ากลัวเข้าหาหน้าอกของเจี้ยนเฉิน

ในขณะนั้นเจี้ยนเฉินดึงกระบี่ของเขากลับและหลบไปด้านข้างด้วยความพยายามอย่างมาก ทำให้บอลพลังงานลอยไปทางด้านข้างของเขา

มันเป็นความอับอายที่บอลพลังงานนี้พุ่งไปไกลอย่างรวดเร็ว แม้เจี้ยนเฉินจะพยายามที่จะหลบหลีกบอลพลังงาน แต่เขาก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงความเสียหายได้อย่างสมบูรณ์ แต่เดิมลูกบอลพยายามที่จะกระแทกหน้าอกของเจี้ยนเฉิน แต่เนื่องจากเจี้ยนเฉินขยับร่างกายของเขา มันจึงกระแทกเข้ากับไหล่ซ้ายของเขาอย่างแรง

“ปัง ! “

ลูกบอลพลังงานมีขนาดเพียงกำปั้นเล็ก ๆ แต่ปริมาณของพลังงานที่บรรจุไว้นั้นน่ากลัวมาก อันเป็นผลมาจากการที่บอลพลังงานกระทบไหล่ของเจี้ยนเฉิน ร่างของเขาจึงลอยไปด้านหลัง