ตอนที่ 162 - การฆ่าอย่างราบรื่น

ตอนที่ 162 – การฆ่าอย่างราบรื่น

ในที่สุดเมื่อเห็นว่าสัตว์อสูรระดับ 5 ได้รับความเสียหาย เจี้ยนเฉินก็ระบายลมหายใจออกอย่างโล่งอก ความแข็งแกร่งของสัตว์อสูรระดับ 5 นั้นแข็งแกร่งมากเมื่อเทียบกับสัตว์อสูรระดับ 4 นั้นซึ่งไม่มีอะไรมากไปกว่ามดที่น่ารำคาญ กับสัตว์อสูรที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสจนไม่สามารถรวบรวมพลังที่จะยืนอยู่ได้ แม้กระนั้นเจี้ยนเฉินก็ยังคงได้รับความเสียหายจำนวนมหาศาล

เฉียนเฉินระบายลมหายใจออก พลังงานจำนวนมหาศาลก็พลันมาหาเขาทันที สีหน้าของเจี้ยนเฉินตกใจมาก เมื่อเขาพลันเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นเพียงใบมีดวายุรูปจันทร์เสี้ยวยาว 1 เมตรพุ่งมาหาเขาจากปีกของสัตว์อสูรอีกตัว ใบมีดวายุรูปจันทร์เสี้ยวนี้มีพลังมากจึงทำให้เจี้ยนเฉินกังวลยิ่งขึ้น

สีหน้าของเจี้ยนเฉินกลายเป็นหวาดกลัวในขณะที่เขากลิ้งไปด้านข้างโดยไม่ลังเลที่จะหลบใบมีดวายุเลย ลมที่มีรูปจันทร์เสี้ยวนั้นพัดผ่านผมของเจี้ยนเฉินทำให้เส้นผมสองสามเส้นปลิวออกไปหลังจากถูกตัด

จันทร์เสี้ยวยังคงพุ่งต่อไปด้วยความเร็วที่เร็วมากซึ่งทำลายทุกสิ่งที่ขวางหน้าโดยปราศจากความเมตตา ในที่สุดมันก็บินไป 100 เมตรจึงตกลงบนพื้นแล้วระเบิดด้วยแรงมหาศาลจนทำให้ฝุ่นลอยขึ้นไปในอากาศ

เมื่อร่างกายของเขาเคลื่อนไหวอย่างรุนแรงโดยไหล่ซ้ายของเขากระแทกลงบนพื้นหลายต่อหลายครั้งหลังจากที่กลิ้งตัว ความเจ็บปวดที่เขารู้สึกทะลุผ่านเส้นประสาทรับความรู้สึกของเขาอย่างรุนแรง ผิวหนังยังคงกระตุกอย่างต่อเนื่องในขณะที่เขากัดฟันด้วยความเจ็บปวดและพยายามอดทนต่อความรู้สึกเจ็บปวด ตอนนี้มีสัตว์อสูรระดับ 5 เหลือเพียงตัวเดียว ซึ่งมองอย่างโกรธแค้นเพราะเจี้ยนเฉินสามารถหลบหลีกการบาดเจ็บได้

จากนั้นสัตว์อสูรวัวที่มีขนสีดำเริ่มสะสมพลังงานอีกครั้งเมื่อปีกที่ด้านหลังเริ่มเปล่งแสงสีดำ ปริมาณของพลังงานที่ลอยไปรอบ ๆ บริเวณนั้นเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วจากที่บางเบาไปเป็นเข้มข้น พลังงานที่อยู่ใกล้ปีกยิ่งเข้มข้น อย่างไรก็ตาม แววตาของสัตว์อสูรนั้นก็ยิ่งมืดลงและไม่นานนักมันก็ไม่สามารถรวบรวมพลังงานเพื่อลืมตาของมันให้สมบูรณ์ได้อีกต่อไป

การรับรู้ปริมาณพลังงานอันแข็งแกร่งมาจากปีกของสัตว์อสูรระดับ 5 เจี้ยนเฉินอดไม่ได้ที่จะถอยหลังกลับไปสองสามก้าวด้วยใบหน้าอันหนักอึ้งเพื่อเตรียมพร้อมที่จะหลบการจู่โจมที่กำลังจะมาถึง

“โฮก ! ” สัตว์อสูรนั้นคำรามเสียงดังอย่างดังราวกับว่ามันเตือนเจี้ยนเฉินอีกครั้งว่าไม่ให้ก้าวเท้าเข้ามา เขาสามารถเห็นแววตาของสัตว์อสูรว่ามันอยู่ในสภาพอ่อนแออย่างสมบูรณ์ แต่พลังที่ควบแน่นบนปีกก็พร้อมที่จะยิงเหมือนคันธนูที่ถูกน้าวออกมา นี่เป็นโอกาสสุดท้ายสำหรับสัตว์อสูรที่จะมีชีวิตอยู่พลังภายในการโจมตีครั้งนี้คือทั้งหมดที่เหลืออยู่ของสัตว์อสูร หากการโจมตีครั้งนี้พลาดไป สัตว์อสูรจะไม่มีอะไรมากไปกว่าลูกแกะที่รอการสังหาร

ขาของเจี้ยนเฉินก้าวถอยหลังไปสองสามก้าว ขณะที่เขาจ้องมองสัตว์อสูรอย่างใจจดใจจ่อด้วยความระมัดระวังยิ่งขึ้นกว่าเดิม ขณะนี้กระบี่วายุโปรยลอยจากมือของเจี้ยนเฉินขึ้นไปในอากาศอย่างรวดเร็วพุ่งไปยังสัตว์อสูรแล้วจากนั้นก็วนไปรอบ ๆ ก่อนที่จะโจมตีจากด้านหลัง

ในขณะที่เฉียนเฉินกำลังจะเคลื่อนไหวนั้น ปีกบนสัตว์อสูรเริ่มสั่นสะเทือนขณะที่ใบมีดรูปจันทร์เสี้ยวขนาดใหญ่กำลังจะพุ่งไปทางเจี้ยนเฉิน

เจี้ยนเฉินคาดการณ์ล่วงหน้าไว้แล้วว่าจะมีการเคลื่อนไหวเช่นนี้และเมื่อสัตว์อสูรยิงใบมีดวายุรูปจันทร์เสี้ยว เขาก็กลิ้งตัวบนพื้นดินอีกครั้ง ทำเพื่อให้แน่ใจว่าไหล่ซ้ายของเขาจะไม่กระแทกไปบนพื้น เขาหลบการโจมตีอย่างระมัดระวัง

ไม่นานหลังจากนั้นมันก็โจมตีด้วยปีกของมันสัตว์อสูรนั้นดูราวกับว่ามันสูญเสียพลังงานไปเล็กน้อย ความสดใสในแววตาของมันสูญเสียความมันวาวและเปลี่ยนไปเป็นเหนื่อยล้า

ในเวลาเดียวกันกระบี่วายุโปรยในอากาศก็เริ่มสั่นสะเทือนเมื่อกระบี่พุ่งลงมาพร้อมกับปราณกระบี่จำนวนมหาศาลที่แผ่ออกมาจากใบมีดทั้งหมด ต่อมาไม่นานกระบี่ทั้งเล่มก็ถูกห่อหุ้มด้วยแสงไฟ