ตอนที่ 1629: การหลีกเลี่ยงวิกฤตอย่างหวุดหวิด

ตอนที่ 1629: การหลีกเลี่ยงวิกฤตอย่างหวุดหวิด

ผู้คนที่อยู่ในฝั่งของทวีปเทียนหยวนรู้สึกซาบซึ้งกินใจอย่างยิ่ง พวกเขาจ้องมองผู้คนจากต่างโลกที่ยอมเสียสละชีวิตเพื่อเอาชนะวิกฤติด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย พวกเขารู้สึกซาบซึ้งและชื่นชม

พวกเขาเคยเป็นศัตรูมาก่อนและต่อสู้กันหลายครั้งทำให้เกิดการสูญเสียอย่างหนัก การต่อสู้ของพวกเขาทำให้ทวีปแตกเป็นสี่ส่วน ทำให้เกิดความเสียหายโดยไม่คาดคิด ผู้คนจำนวนมากในสี่เผ่าพันธุ์นั้นมีความเกลียดชังอย่างลึกซึ้งต่อผู้คนจากต่างโลกเพราะพวกเขาบุกเข้ายึดดินแดนของโลก พวกเขาสามารถหลีกเลี่ยงทุกสิ่งได้หากคนเหล่านี้ไม่ได้บุกเข้ามา อย่างไรก็ตาม คนเดียวกันนี้ก็ยอมสละชีวิตของตัวเองเพื่อช่วยทุกคน พวกเขาเผาร่างกายและแก่นทั้งหมดของพวกเขา จ่ายด้วยชีวิตเพื่อบังคับพลังแห่งสายเลือดของพวกเขาที่มีอยู่ให้คุ้มค่า การกระทำของพวกเขาได้ตราตรึงทุกคนจากทวีปเทียนหยวนอย่างลึกซึ้ง ทำให้ความเกลียดชังต่อต่างโลกเบาบางลงไปมาก

น่าเสียดายมีเพียงสายเลือดของผู้คนจากโลกแห่งเซียนที่ถูกทอดทิ้งเท่านั้นที่มีประโยชน์สำหรับเกราะไหมบรรพกาล เพราะทุกคนในโลกก็พร้อมที่จะเสียสละชีวิตของตัวเองเช่นกัน

เกราะไหมบรรพกาลฉายแวววาวสีทองสว่างไสวกว่าที่เคยมีมาหลังจากได้รับพลังจากสายเลือดของจอมยุทธขอบเขตเซียนและจอมยุทธขอบเขตดั้งเดิม แสงสีทองเปลี่ยนเป็นเปลวไฟสีทองคำรามโดยตรง กระพริบด้วยแสงไฟขณะที่มันเผาแก่นของจิตมาร ภายใต้การย่างของเปลวไฟสีทอง แก่นที่ทำลายไม่ได้จึงสลายตัวเร็วขึ้นและเร็วขึ้น ในท้ายที่สุด มันก็เล็กลงเรื่อย ๆ และอ่อนแอลง เสียงกรีดร้องอันเจ็บปวดของจิตมารดังกึกก้องออกมาจากภายในแก่น

ด้วยพลังชีวิตของเอเดรียนน่าที่ปิดกั้นพลังอีกครึ่งหนึ่งของมัน พลังนั้นไม่สามารถหลอมรวมกับจิตมารได้ชั่วคราว ทำให้มันไม่สามารถฟื้นพลังสูงสุดได้ เกราะไหมบรรพกาลที่เปล่งประกายด้วยเปลวไฟสีทองกักขังแก่นของมันไว้ ดังนั้นมันจึงหนีไม่ไปไหนไม่พ้น

ดูเหมือนจิตมารจะเข้าใจว่ามันถึงจุบจบแล้ววันนี้ มันคำรามและตะโกนออกมาเพื่อปฏิเสธ ยกเว้นเสียงของมันอ่อนแอและอ่อนแอลงเรื่อย ๆ มันหันน้อยลงและได้ยินน้อยลงภายใต้เปลวไฟจากเกราะไหมบรรพกาล ในท้ายที่สุด มันก็หายไปอย่างสมบูรณ์

แก่นที่เป็นที่รู้จักกันในตำนานว่าไม่สามารถทำลายได้ จนถึงจุดที่แม้แต่เจี้ยนเฉินและจิตวิญญาณราชันย์ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ ในที่สุดก็เลือนหายไปภายใต้เปลวไฟของเกราะไหมบรรพกาลในเวลานั้น

เจี้ยนเฉิน, จิตวิญญาณราชันย์, และจอมยุทธขอบเขตดั้งเดิมที่อยู่รอบ ๆ ต่างก็ปลดปล่อยความโล่งอกเมื่อพวกเขารู้สึกว่าพลังมารจากจิตมารได้หายไป หลายคนยิ้มที่พวกเขายังสามารถอยู่รอดมาได้ หลังจากนั้นไม่นาน จอมยุทธมากกว่าแปดในสิบส่วนของโลกจากทวีปเทียนหยวนก็โค้งคำนับต่อผู้คนจากโลกแห่งเซียนที่ถูกทอดทิ้ง พวกเขาไม่ได้คำนับต่อจอมยุทธที่ยังมีชีวิต แต่ให้กับคนที่สละชีวิตเพื่อหลีกเลี่ยงวิกฤติของโลก

“วิกฤตยังไม่จบสิ้นอย่างสมบูรณ์ ยังคงมีเศษเสี้ยววิญญาณที่ยังเหลืออยู่” เจี้ยนเฉินกล่าวอย่างฉุนเฉียว เขามองไปที่ท้องฟ้าและหมอกสีแดงเลือดที่ปกคลุมทั่วทั้งสถานที่ด้วยแสงสีแดงปีศาจ มันขัดแย้งกับต้นไม้แห่งชีวิตที่เอเดรียนน่าเสกสรรขึ้นมาด้วยพลังชีวิตของนางสามในสิบส่วน ยกเว้นว่าความขัดแย้งอ่อนแอลงตอนนี้เนื่องจากแก่นของจิตมารหายไป ท้ายที่สุด เหลือวิญญาณของจิตมารเพียงชิ้นเดียวที่ยังคงอยู่ในกลุ่มเมฆสีแดงเลือด มันอ่อนแอเกินไป ไม่สามารถควบคุมพลังอันยิ่งใหญ่ได้ทั้งหมด แม้ว่าชิ้นส่วนวิญญาณมีพลังสูงสุดที่สามารถทำลายจักรวาลได้ แต่ก็ไม่สามารถใช้งานได้เลย

ด้วยความคิด เกราะไหมบรรพกาลทั้งสองเส้นที่พันกันก็จะส่องแสงแสบตาจ้า มันพุ่งสูงขึ้นสู่ท้องฟ้าเหมือนกับมังกรสองตัวขณะที่ถูกเผาด้วยเปลวไฟสีทอง มันพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าโดยตรงเข้าสู่ก้อนเมฆสีแดงเลือดที่ยิ่งใหญ่ในรูปแบบที่ไม่หยุดนิ่ง มันวางแผนที่จะกำจัดเศษเสี้ยววิญญาณของจิตมารในก้อนเมฆ

เจี้ยนเฉินหลับตาลงอย่างช้า ๆ ด้านล่าง ดูเหมือนว่าวิญญาณของเขาจะหลอมรวมกับเกราะไหมบรรพกาลขณะที่เขาควบคุมมันในขณะที่ทอผ่านเมฆสีแดงเลือด เมฆสีแดงเลือดเริ่มกระจายไปทุกหนทุกแห่งที่เกราะไหมบรรพกาลหมุนเวียนไป สายหมอกที่เหมือนเลือดทุกเส้นแสดงถึงพลังมารที่ไม่เหมือนใครของจิตมาร มันมีพลังมากพอที่จะเป็นอันตรายถึงชีวิตต่อเจี้ยนเฉินและจิตวิญญาณราชันย์ อย่างไรก็ตาม เกราะไหมบรรพกาลก็เพิ่งจะมีลต่อพลังนี้ บวกกับความจริงที่ว่าเศษเสี้ยววิญญาณของจิตมารไม่สามารถควบคุมพลังได้ เกราะไหมบรรพกาลก็ไม่สามารถหยุดยั้งได้ในขณะที่มันเคลื่อนไหวท่ามกลางหมอก

เศษเสี้ยววิญญาณของจิตมารซ่อนตัวอยู่ในเมฆสีแดงอย่างระมัดระวัง แต่เจี้ยนเฉินค้นพบมันในไม่ช้า ทันใดนั้น เขาก็ควบคุมทั้งสองเส้นและสานเข้าด้วยกันกลายเป็นตาข่ายขนาดใหญ่ที่ครอบคลุมพื้นที่ขนาดใหญ่ มันกักขังชิ้นส่วนวิญญาณของจิตมาร และในขณะที่ตาข่ายหดตัว เศษเสี้ยววิญญาณก็บินหนีไปพยายามที่จะหลบหนี เศษเสี้ยววิญญาณส่งเสียงน่าอนาถภายใต้การโจมตีของเกราะไหมบรรพกาลก่อนที่จะสลายตัว