ตอนที่ 1630: ความกล้าหาญ

ตอนที่ 1630: ความกล้าหาญ

“ในที่สุดเราก็ได้รับชัยชนะ ข้าไม่เคยคิดเลยว่าวิกฤตของโลกจะน่ากลัวมาก ทำให้เราต้องสูญเสียจอมยุทธจำนวนมากเพื่อทำลายมัน มันรวมถึงจอมยุทธขอบเขตดั้งเดิมอีกด้วย”

หลายคนในหมู่จอมยุทธบ่นเบา ๆ ผู้คนจำนวนมากปรากฏตัวขึ้นอย่างงงงวย ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้เหมือนกับเป็นความฝัน พวกเขามีชีวิตอยู่เป็นพัน ๆ ปีหรือแม้กระทั่งหลายหมื่นปี หลายคนเรียนรู้เกี่ยวกับเรื่องต่าง ๆ จากหลายล้านปีก่อนจากบันทึกโบราณ โดยพื้นฐานแล้วพวกเขาส่วนใหญ่รู้เกี่ยวกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นภายในหลายล้านปีที่ผ่านมา อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าพวกเขาจะมีความรู้มากเพียงใด ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้ได้ครอบงำความรู้ของพวกเขาอย่างสมบูรณ์

วิกฤตเดียวของโลกทำให้เกิดความเสียหายอย่างใหญ่หลวงต่อโลกแห่งเซียนที่ถูกทอดทิ้งและโลกของทวีปเทียนหยวน ซึ่งเกือบจะถึงจุดจบของทั้งสองโลก ทุกคนรู้สึกตกใจกับสิ่งนี้ แม้ว่าพวกเขาจะรอดชีวิตมาได้สำเร็จ แต่พวกเขาทุกคนเข้าใจดีมากว่าการรอดชีวิตของพวกเขาในครั้งนี้ริบหรี่เพียงใด

การต่อสู้ครั้งนี้ถูกลิขิตไว้ให้ต้องถูกบันทึกลงไปในประวัติศาสตร์ของกลุ่มต่าง ๆ ที่จะต้องจดจำตลอดชั่วนิรันดร์ส่งผ่านไปยังคนรุ่นหลัง

การมีส่วนร่วมของโลกแห่งเซียนที่ถูกทอดทิ้งในการต่อสู้กับจิตมารนั้นได้ข้ามทวีปเทียนหยวน นักสู้นับหมื่นจากโลกนั้นเสียชีวิต พวกเขาทั้งหมดสละชีวิตด้วยการเผาผลาญพลังงานที่สำคัญของพวกเขาเพื่อบังคับพลังทั้งหมดของสายเลือดของพวกเขาในการเสริมกำลังให้กับเกราะไหมบรรพกาล พวกเขากลายเป็นเถ้าถ่าน, รวมถึงเหล่าผู้พิทักษ์และผู้อาวุโสจากโถงจิตวิญญาณลับ สำหรับผู้ที่รอดชีวิต พวกเขาทั้งหมดซีดเผือดและซีดเซียวเนื่องจากการสูญเสียเลือดมากเกินไป หลายคนล้มลงบนพื้น

จิตวิญญาณราชันย์ก็มีสภาพไม่ต่างกัน เขาอ่อนแอกว่านักรบจากโลกของเขาเสียอีกในตอนนี้ เขาเป็นคนที่สูญเสียแก่นโลหิตมากที่สุด และเขายังได้รับผลสะท้อนกลับอย่างรุนแรงเนื่องจากการฝืนตัวเองเพื่อใช้เจตจำนงค์แยกสวรรค์โจมตีจิตมารครั้งที่ 2 ในท้ายที่สุด ไม่เพียงแต่พลังของเขาจะอ่อนแอลง แต่เขายังมีบาดแผลสาหัสอีกด้วย อาการบาดเจ็บของเขารุนแรงกว่าคนอื่นในสนามรบ

เจี้ยนเฉินก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นกันและบางทีบาดแผลของเขาอาจรุนแรงมากกว่าจิตวิญญาณราชันย์เสียอีก อย่างไรก็ตาม เขามีร่างบรรพกาล เมื่อรวมกับพลังงานดั้งเดิมของพลังเซียนธาตุแสง เขาจึงได้รับการเยียวยารักษาอยู่ตลอดเวลา ดังนั้นบาดแผลของเขาจึงไม่ได้แย่ลง มันทำให้เขาฟื้นตัวเป็นปกติอย่างรวดเร็ว

“ตอนนี้วิกฤตของโลกถูกปัดเป่าไปแล้ว แต่พลังมารที่เกิดจากวิกฤตยังไม่ได้เลือนหายไปอย่างถาวร เราควรจัดการกับพลังนี้อย่างไร ? หากเราปล่อยพลังไว้บนท้องฟ้า มันจะทำให้ผู้คนรู้สึกไม่สบายใจ” จิตวิญญาณราชันย์พูดด้วยน้ำเสียงลึกขณะที่จ้องมองท้องฟ้า อย่างไรก็ตาม เขาไม่สามารถซ่อนความอ่อนแอในปัจจุบันของเขาได้

เจี้ยนเฉินมองตามไปในขณะที่จิตวิญญาณราชันย์พูด เมฆสีแดงเลือดในท้องฟ้ายังคงหนาเหมือนพรมแดงขนาดใหญ่ที่ปกคลุมทั่วโลก มันย้อมสีเลือดแดงไปทั่วโลก และแม้แต่แสงอาทิตย์ที่แผดเผาก็ไม่สามารถแทรกซึมการห่อหุ้มของมันได้

เจี้ยนเฉินขมวดคิ้วเมื่อเห็นสิ่งนี้ แม้ว่าเกราะไหมบรรพกาลจะกำจัดหนึ่งในสามของพลังของจิตมาร สิ่งที่เหลืออยู่ก็ยังคงเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่อย่างยิ่งสำหรับเจี้ยนเฉินและจิตวิญญาณราชันย์ มันเกินกำลังของพวกเขาอย่างแท้จริง อย่างไรก็ตาม เมื่อพลังมารไม่สามารถควบคุมได้ พลังอันยิ่งใหญ่จึงมีความเสี่ยงน้อยที่สุดหรือแม้แต่ไม่มีความเสี่ยงเลย อย่างไรก็ตาม การทำลายพลังมารที่เหลืออยู่นั้นจะไม่เป็นเรื่องง่ายสำหรับเจี้ยนเฉินและจิตวิญญาณราชันย์

“ผู้อาวุโสเอเดรียนน่า ท่านสามารถช่วยเราทำลายพลังมารที่วิกฤติของโลกทิ้งไว้ได้หรือไม่ ? ” เจี้ยนเฉินส่งคำขอความช่วยเหลือไปยังดินแดนของพวกเอลฟ์ในทวีปแห่งความสูญเปล่า พลังของเกราะไหมบรรพกาลหมดลงแล้ว ดังนั้นจึงไม่เป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะพยายามใช้เกราะไหมบรรพกาลเพื่อชำระพลังมาร