ตอนที่ 166 - เมืองฟีนิกซ์

ตอนที่ 166 – เมืองฟีนิกซ์

หลังจากพบกับบุคคลลึกลับภายในกองคาราวาน เจี้ยนเฉินมีข้อสงสัย จากการตัดสินที่ว่ากัปตันหลานได้ให้ความเคารพต่อผู้อาวุโสในกองคาราวานและเจี้ยนเฉินไม่สามารถวัดความแข็งแกร่งของผู้อาวุโสได้ทั้งหมด ผู้อาวุโสต้องไม่ใช่เพียงแค่เซียนผู้เชี่ยวชาญพิเศษ ด้วยการต่อสู้กับเซียนผู้เชี่ยวชาญพิเศษ เจี้ยนเฉินสามารถแยกแยะระดับการบ่มเพาะของพวกเขาได้อย่างง่ายดาย แต่เมื่อพูดถึงผู้อาวุโสท่านนี้ เจี้ยนเฉินกลับไม่รู้

“ดูเหมือนว่าความแข็งแกร่งของเขาอย่างน้อยที่สุดก็คือเซียนปฐพี แต่เขาให้ป้ายนี้กับข้าด้วยเหตุผลอะไร ? ” เจี้ยนเฉินมองกลับไปที่ป้ายที่ทำจากเหรียญม่วงในมือของเขา ป้ายนี้ไม่มีอักษรใด ๆ เกี่ยวกับมัน แต่มีลวดลายหลายรูปแบบที่ปรากฏอยู่บนป้าย

“ช่างมัน ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะพยายามคิดให้ออก ข้าจะอยู่บนทางที่ดีที่สุด จนกว่าข้าจะมีกำลังเพียงพอ มันจะเป็นการดีที่สุดที่ข้าจะรอจนกว่าข้าจะไปที่เมืองศักดิ์สิทธิ์” เจี้ยนเฉินตัดสินใจก่อนที่จะเก็บป้ายไว้ในแหวนมิติของเขาและเดินทางต่อไป

ถนนเงียบสงบผิดปกติ มีหลายครั้งที่เขาไม่เห็นใครเลย แต่บางครั้งในตอนกลางวันกองคาราวานและทหารรับจ้างจำนวนมากจะขี่สัตว์อสูรของพวกเขา

ตอนนี้เขามีแผนที่แล้ว เจี้ยนเฉินไม่กังวลเรื่องหลงทางอีกต่อไป ตามแผนที่เจี้ยนเฉินได้เดินทางเป็นเวลา 3 วันและในที่สุดเขาก็มาถึงเมืองฟีนิกซ์

เมืองฟีนิกซ์เป็นเมืองชั้น 2 ที่ครอบคลุมพื้นที่หลายร้อยกิโลเมตร เมื่อเขามาถึงรอบนอกของเมืองมีผู้คนพลุกพล่านไปทั่ว กลุ่มทหารรับจ้างที่สวมใส่ชุดหนังที่ทำจากสัตว์อสูรหลายขนาด ขณะที่กองคาราวานคนอื่น ๆ บรรทุกสินค้าของพวกเขาเคลื่อนไปบนถนนอย่างช้า ๆ ทุกอย่างส่งเป็นเสียงที่ผสมกัน

เจี้ยนเฉินเดินไปตามถนนจนสุดและค่อย ๆ เดินผ่านกำแพงเมือง คนที่เดินข้าง ๆ กับเจี้ยนเฉินเป็นทหารรับจ้างคนอื่นที่เดินทางตามลำพัง ดังนั้นเจี้ยนเฉินจึงไม่ได้เป็นที่ดึงดูดความสนใจใด ๆ

ที่ประตูเมืองของเมืองฟีนิกซ์มีทหารเฝ้าประตูอยู่หลายคนยืนเรียงรายเป็นแถว ในขณะที่พวกเขามองผู้ที่เข้ามาในเมืองด้วยสายตาเย็นชา

“หยุด เจ้ากำลังทำอะไร ! ” ในขณะนั้นเสียงเย็นชาร้องออกมา ทุกคนสามารถเห็นกลุ่มคาราวานถูกหยุดโดยทหารเฝ้าประตูเมืองเพียงคนเดียว

ในขณะเดียวกัน ชายร่างอ้วนเตี้ยพร้อมเสื้อผ้าปักเดินไปข้างหน้าแสร้งทำเป็นดึงมือของทหารเฝ้าประตูเมืองอย่างเป็นมิตรราวกับว่าเขาเป็นเพื่อน เขาทำท่ายินดียัดเหรียญทองสองสามเหรียญไว้ในมือเย็น ๆ ของทหารเฝ้าประตูเมืองคนนั้น ชายคนนั้นยิ้มขณะที่เขาพูดสองสามคำเข้าไปในหูของเขา

ทหารเฝ้าประตูเมืองบีบเหรียญทองที่ชายคนนั้นมอบให้ก่อนที่จะถูมันพร้อมกับใบหน้าที่จริงจังก่อนที่มันจะจางหายไปอย่างช้า ๆ โบกมืออย่างมีความสุขแล้วเขาก็ร้องออกมาว่า “เจ้า เข้าไปได้!”

ในทางปฏิบัติพ่อค้าทุกรายที่ถูกขวางไว้โดยทหารเฝ้าประตูเมืองจะต้องเสียค่าธรรมเนียมเล็กน้อยในการเข้า นี่เป็นวิธีปฏิบัติที่ใช้กันอย่างทั่วไปในทวีปเทียนหยวน แต่มีพ่อค้าบางรายที่ปฏิเสธที่จะจ่ายค่าผ่านทางนี้ แน่นอนว่าทหารเฝ้าประดูเมืองจะใช้ข้ออ้างในการแกล้งทำว่ามีสินค้าอันตรายอยู่ในกองคาราวานและจะไม่อนุญาตให้พวกเขาเข้าไปก่อนบังคับทำการตรวจค้น

ความหยาบคายนี้ทำให้หลายคนไม่พอใจ แต่เนื่องจากทหารเหล่านี้ยังเป็นทหารประจำการอยู่ในเมือง คนจำนวนมากจึงไม่สามารถทำอะไรกับพวกเขาได้ เมื่อพบกับทหารเฝ้าประดูเมืองเหล่านี้ทหารรับจ้างที่มีความก้าวร้าวกว่าจะสามารถดึงความโกรธของพวกเขาได้เท่านั้น

เจี้ยนเฉินสามารถเข้าเมืองฟีนิกซ์ได้โดยไม่ต้องจ่ายภาษี สำหรับเหล่าทหารเฝ้าประตูเมือง เจี้ยนเฉินเป็นนักเดินทางคนเดียวที่ไม่ได้คุ้มกันสิ่งของใด ๆ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่สนใจ มันมีเพียงแค่พ่อค้าเท่านั้นที่พวกเขาจะขวางทาง