ตอนที่ 1672 - หมดสติไป

ตอนที่ 1672 – หมดสติไป

เจี้ยนเฉินนอนบนพื้นอย่างไร้พลัง สีหน้าของเขาซีดเซียวและปัจจุบันเขาอ่อนแอมาก ปราณกระบี่ลึกซึ้งทรงพลังมาก แต่การใช้มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับเขา ในขณะนั้นเขารู้สึกเหมือนพลังทั้งหมดของจิตใจถูกดูดออกไป เขารู้สึกถึงความง่วงนอนและความเจ็บปวดจากศีรษะของเขา แม้แต่สติของเขาก็ยังพร่ามัว เขาอาจหมดสติได้ตลอดเวลา

การใช้ปราณกระบี่ลึกซึ้งทำให้พลังของวิญญาณของเขาหมดไป หากเขาใช้ปราณกระบี่ลึกซึ้งในสภาพสูงสุดของเขา พลังวิญญาณของเขาจะไม่ถูกดูดออกไปทั้งหมด แต่การต่อสู้ก่อนหน้านี้ได้ใช้พลังวิญญาณของเขาโดยเฉพาะเมื่อเขาอยู่ในสภาพที่ไร้สติ เป็นผลให้เมื่อเขาใช้ปราณกระบี่ลึกซึ้งจนถึงที่สุด พลังวิญญาณของเขาเกือบจะหมดสิ้น

จิตสำนึกของเจี้ยนเฉินพร่ามัวเมื่อเขามองไปในทิศทางที่ชายชราหนีไป ในที่สุดเขาไม่สามารถทนได้อีกต่อไปและความมืดก็มาเยือน เขาหมดสติไป

อีกด้านหนึ่งเฉินเจี้ยนพยายามดิ้นรนที่จะก้าวเท้า เขาหยิบขวดหยกออกจากแหวนมิติของเขาแล้วเปิดฝาแล้วเทยาฟื้นฟูสองสามขวดใส่ในปากของเขา จากนั้นเขาก็เดินโซเซไปที่ด้านข้างของเจี้ยนเฉินและป้อนยาเม็ดบางอย่างให้เขา ต่อจากนั้นเขาก็อุ้มเจี้ยนเฉินและบินหนีไปด้วยท่าทางโซเซ

เฉินเจี้ยนไม่ทราบว่าจะมีจอมยุทธขอบเขตเทพอีกเท่าใดที่จะมาตามล่าจากตระกูลลู่ ตอนนี้เจี้ยนเฉินหมดสติไปแล้วและเขาก็ได้รับบาดเจ็บอย่างหนัก พวกเขาทั้งสองคนอาจตายที่นี่หากมีปัญหาเพิ่มขึ้น เป็นผลให้เขาอุ้มเจี้ยนเฉินและออกจากพื้นที่โดยเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

บาดแผลของเฉินเจี้ยนหายค่อย ๆ หายเป็นปกติ เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสเกินไปและเนื่องจากขั้นเทพทำให้เขาได้รับบาดเจ็บ การฟื้นตัวของเขาก็ยิ่งยากขึ้น แม้ว่ายาจะสามารถหยุดยั้งอาการของเขาไม่ให้แย่ลงได้ แสงสีแดงยังคงกระพริบอยู่บนบาดแผลของเขา แสงสีแดงคือพลังตกค้างจากกฎแห่งไฟของชายชราเมื่อเขาทำให้เฉินเจี้ยนได้รับบาดเจ็บ

พลังของกฎเป็นสิ่งที่เหนือกว่าพลังงานดั้งเดิม มันเป็นตัวแทนของขอบเขตเทพ หากพลังของกฎทำให้จอมยุทธขอบเขตดั้งเดิมใด ๆ ได้รับบาดเจ็บก็จะทำให้เป็นอันตรายถึงชีวิต อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเฉินเจี้ยนได้เข้าใจถึงพลังของกฎและความเข้าใจในกฎของเขาก็ไม่ต่ำกว่าของชายชรา กฎแห่งไฟของชายชราจึงไม่เป็นภัยคุกคามที่ยิ่งใหญ่อย่างที่จินตนาการไว้ในตอนแรก ในความเป็นจริง ภายใต้การข่มของกฎแห่งกระบี่ของเฉินเจี้ยน พลังที่เหลืออยู่ไม่สามารถทำร้ายเขาได้อีก มันเป็นเพียงว่าเขากำลังรีบหนีไปตอนนี้ ดังนั้นเขาจึงไม่มีพลังที่จะจัดการกับกฎแห่งไฟ ตอนนี้เขาได้แต่สะกดข่มมันไว้เท่านั้น

เฉินเจี้ยนก้มหัวของเขาเพื่อดูเจี้ยนเฉินที่เขาอุ้มไว้ใต้วงแขน เมื่อเขาค้นพบว่าพลังจากกฎแห่งไฟในบาดแผลของเจี้ยนเฉินค่อย ๆ จางหายไป เขาก็ทั้งประหลาดใจและอิจฉาในทันที เขาถอนหายใจด้วยความประหลาดใจ “ข้าสงสัยจริง ๆ ว่าเจ้ามีวิธีการบ่มเพาะแบบไหนที่ทำให้ร่างกายมีการฟื้นฟูที่ทรงพลังแก่เจ้า เจ้าสามารถกำจัดกฎแห่งไฟได้ด้วยการฟื้นฟูร่างกายของเจ้า” นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เฉินเจี้ยนชื่นชมร่างบรรพกาลของเจี้ยนเฉิน เมื่อตอนที่เขายังอ่อนแอกว่าเฉียงซ่งเล็กน้อย เจี้ยนเฉินก็สามารถขับไล่เฉียงซ่งได้ด้วยร่างกายที่แข็งแกร่งและอัตราการฟื้นฟู หลังจากนั้นในระหว่างการต่อสู้ระหว่างเขากับเจี้ยนเฉินที่พวกเขาแยกดวงจันทร์ออกเป็นสองส่วน เขาก็แข็งแกร่งกว่าเจี้ยนเฉิน แต่เจี้ยนเฉินก็สามารถรับมือกับเขาได้ด้วยร่างบรรพกาลเป็นผลให้พวกเขาทั้งคู่ได้รับบาดเจ็บ

แม้กระทั่งตอนนี้ความทรหดและความสามารถฟื้นฟูของร่างบรรพกาลของเขาเปรียบได้กับกฎของไฟที่เหลืออยู่ที่สามารถสร้างความเสียหายได้อย่างรวดเร็ว เขาใช้การฟื้นฟูร่างกายของเขาเพื่อทำให้พลังของกฎของไฟดับลง

เฉินเจี้ยนหนีไปกับเจี้ยนเฉิน ความมืดก็ได้มาเยือนและรุ่งอรุณก็มาอีกครั้ง หลังจากบินไปได้ทั้งวันทั้งคืนแม้แต่เฉินเจี้ยนก็ไม่ได้มีความคิดอีกต่อไปว่าเขาได้เดินทางมาไกลแค่ไหน เขารู้แต่เพียงว่าเขาได้ออกจากที่ราบที่แห้งแล้ง

การเดินทางในโลกแห่งเซียนนั้นยากกว่าในทวีปเทียนหยวน ไม่เพียงแค่ความเร็วถูกจำกัดเท่านั้น แต่ยังต้องใช้พลังงานเป็นจำนวนมากเช่นกัน เฉินเจี้ยนพยายามที่จะสนับสนุนตัวเองอีกต่อไปหลังจากการต่อสู้ครั้งใหญ่และจากนั้นก็หนีด้วยบาดแผลที่สาหัสของเขามานาน ในท้ายที่สุดเขาหยุดอยู่ข้างทะเลสาบเล็ก ๆ

” ข้าต้องชำระพลังที่ตกค้างของกฎแห่งไฟจากบาดแผลของข้าหรือไม่ก็รักษาพวกมัน” เฉินเจี้ยนทรุดตัวลงบนพื้นในขณะที่เขาหายใจหนัก ๆ เขาไม่มีพลังในการเดินทางอีกต่อไป เขาหลับตาลงทันทีและใช้พลังกฎแห่งกระบี่ในการชำระล้างกฎแห่งไฟจากบาดแผลของเขา

กฎแห่งไฟไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเฉินเจี้ยน เนื่องจากพวกมันสูญเสียแหล่งกำเนิด ในไม่ช้าพวกมันก็จะถูกชำระล้างออกไปอย่างสมบูรณ์ ในขณะที่สติของเฉินเจี้ยนหายไปหลังจากล้างกฎของไฟเช่นกัน เขาหมดสติ