ตอนที่ 1673 - ตระกูลโม่

ตอนที่ 1673 – ตระกูลโม่

ยานที่บินได้ร่อนลงอย่างช้า ๆ หยุดอยู่ที่หนึ่งร้อยเมตรเหนือเจี้ยนเฉินและเฉินเจี้ยน องครักษ์ 2 คนสวมชุดสีดำกระโจนลงมาทันที หนึ่งในนั้นจ้องมองผ่านแหวนมิติบนนิ้วของเจี้ยนเฉินและเฉินเจี้ยนด้วยความโลภที่ทอประกายผ่านดวงตาของเขา เขาบ่นว่า “พวกเจ้าทั้งสองแน่ใจได้เลยว่า พวกเจ้าทั้งสองเป็นคนโชคดีที่คุณหนูของเราเจอเจ้า” เมื่อนั้นองครักษ์ก็จับเสื้อผ้าของเขาไว้และยกเขาขึ้นจากพื้น เขาจับเฉินเจี้ยนอย่างหยาบคาย

องครักษ์อีกคนหนึ่งตรงเข้าไปถอดแหวนมิติของเจี้ยนเฉิน อย่างไรก็ตาม ทันทีที่เขาสัมผัสแหวนมิติ องครักษ์ที่แบกเฉินเจี้ยนกดมือของเขาลงบนไหล่ของผู้พิทักษ์อีกคน เขากล่าวอย่างเรียบง่ายว่า “ดูเหมือนว่าเจ้าไม่เข้าใจคุณหนูของเรา นางจะโกรธถ้าเจ้าทำเช่นนี้”

ผู้พิทักษ์ที่พยายามจะเอาแหวนมิติของเจี้ยนเฉินดึงมือกลับมาอย่างไม่เต็มใจ เขาคว้าเจี้ยนเฉินเข้าที่ตรงคอและยกเขาขึ้นก่อนจะกลับไปที่ยานพร้อมกับคนอื่น

“อาการบาดเจ็บของพวกเขาเป็นอย่างไร? พวกมันสาหัสหรือเปล่า ? พวกมันจะทำให้เกิดปัญหาในอนาคตหรือไม่ ? ”

ทันทีที่เจี้ยนเฉินและเฉินเจี้ยนมาถึงยาน โม่หยานก็ถามจากอีกด้านหนึ่งด้วยความเป็นห่วง

“คุณหนู พวกเขาสองคนบาดเจ็บสาหัส แต่พวกเขายังหายใจอยู่ พวกเขายังไม่ตาย” องครักษ์คนหนึ่งตอบอย่างสุภาพ

ซีหยูสังเกตเจี้ยนเฉินและเฉินเจี้ยนอย่างใจเย็นซักพักหนึ่ง สายตาที่สงบนิ่งของนางดูเหมือนจะสามารถมองทะลุได้หลายสิ่ง ทำให้นางสามารถตรวจสอบบาดแผลของเจี้ยนเฉินและเฉินเจี้ยนได้อย่างสมบูรณ์ หลังจากนั้น นางขมวดคิ้ว” พวกเขาบาดเจ็บหนักกว่าที่ข้าคิดไว้ แม้ว่าจะเป็นยาที่ดีที่สุด พวกเขาก็ยังต้องการเวลาในการฟื้นตัว ตอนนี้พาพวกเขาไปที่ห้องโดยสารหลัก”

” ขอรับ นายหญิง” องครักษ์ทั้งสองตอบอย่างสุภาพก่อนที่จะหายตัวไปพร้อมกับเจี้ยนเฉินและเฉินเจี้ยน

เจี้ยนเฉินและเฉินเจี้ยนนอนอยู่ในห้องโดยสารของยาน ไม่มีใครให้ความสนใจกับพวกเขาและไม่มีใครสนใจการปรากฏตัวของพวกเขาราวกับว่าพวกเขาโปร่งใสต่อคนหลายสิบคนบนยาน นอกเหนือจากโม่หยานที่มาเยี่ยมพวกเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็นและให้ยาบางอย่างกับพวกเขาก็ไม่มีใครมาอีก

หลังจากบินมาหนึ่งวัน ในที่สุดยานก็หยุดนอกที่พักขนาดใหญ่ ที่พักนั้นสง่างามและยิ่งใหญ่ มีสองคำที่เขียนขึ้นอย่างพิถีพิถันเหนือประตูทางเข้า – ตระกูลโม่ มียามไม่กี่คนที่ลาดตระเวนทั้งในและนอกตระกูลในขณะที่ทั้งคู่เป็นเซียนจักรพรรดิหรือไม่ก็ขอบเขตดั้งเดิม

ตระกูลโม่เป็นตระกูลที่ทรงพลังอย่างชัดเจนจึงสามารถที่จะมีจอมยุทธขอบเขตดั้งเดิมเป็นยาม

“ฮ่าฮ่าฮ่า ในที่สุดหยานเอ๋อของข้ากลับมาแล้ว เจ้าได้รับประโยชน์อย่างไรบ้างจากการฝึกฝนอยู่ข้างนอกในเวลานี้ ? ” เมื่อเสียงที่ดังกึกก้องของชายที่หล่อเหลาในชุดสีน้ำเงินที่เดินผ่านอากาศ เขามาถึงยานโดยตรงในขณะที่โม่หยานและซีหยูมองเขาด้วยความเคารพ

“คำนับ ท่านผู้นำ ! ”

“คำนับ ท่านพ่อ ! ”

องครักษ์และซีหยูบนยานต่างก็โค้งคำนับต่อชายคนนั้น

“ท่านพ่อ ข้าคิดถึงท่านมาก” โม่หยานโผตัวเองเข้าหาชายวัยกลางคนและกอดเขาแน่น

ชายวัยกลางคนหัวเราะเสียงดัง เขายังคงมีความรัก เขากอดโม่หยานด้วยมือเพียงข้างเดียว เขามองไปที่ซีหยูและถามเบา ๆ ว่า “หยูเอ๋อ ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาหยานเอ๋อเป็นอย่างไร ? ”

หูของโม่หยานตั้งขึ้นและนางพลันหันหน้าทันที นางมองไปที่ซีหยูอย่างน่าสงสารพร้อมจ้องมองอย่างวิงวอน

ซีหยูกุมขมับของนางอย่างเจ็บปวดเมื่อนางเห็นว่าโม่หยานทำหน้าอย่างไร นางจ้องมองอย่างโหดร้ายก่อนพูดว่า “ท่านพ่อ แม้ว่าผลลัพธ์จากการฝึกของโม่หยานในครั้งนี้จะไม่ดี แต่นางก็ยังพัฒนาขึ้นมาก เป็นเพียงว่าโม่หยานนั้นใจดีเกินไป นางยังช่วยคนที่ไม่รู้จัก 2 คนในการเดินทางครั้งนี้ด้วย”