ตอนที่ 1848: ข้อตกลง

ตอนที่ 1848: ข้อตกลง

“สำนักมีกฎที่ชัดเจนว่าเราจะต้องไม่โจมตีหรือฆ่าสมาชิกคนอื่น ๆ ของสำนัก หากสิ่งนี้เกิดขึ้น ผู้ที่กระทำผิดจะต้องถูกทำลายการบ่มเพาะก่อนที่จะถูกส่งไปยังค่ายกลดาบโลหิตเพื่อเป็นเครื่องสังเวย ฮัวหยงหยวน เจ้าไม่รู้กฎของสำนักหรือ ? ” ผู้อาวุโสที่ติดอยู่ในค่ายกลสังหารตะโกนถาม

ผู้อาวุโสจากสำนักดาบโลหิตหรือที่รู้จักกันในนามฮัวหยงหยวนพูดเยาะเย้ยว่า “คนครึ่งหนึ่งจากโถงคุมวินัย ยืนอยู่ข้างเรา และหลังจากที่ฆ่าเจ้า ตำแหน่งของหัวหน้าสำนักจะได้รับการพิจารณาอีกครั้งในเวลาไม่กี่เดือน มันจะต้องจบลงที่ฝั่งข้างของเราอย่างแน่นอน จากนั้นไม่ว่าจะเป็นโถงคุมวินัยหรือหัวหน้าสำนัก พวกเขาทั้งหมดจะมาจากฝ่ายของเรา ใครจะเป็นคนกล้าพอที่จะยืนหยัดและลงโทษเราในเวลานั้น ? สำหรับบรรพชน เขาสนใจเฉพาะการบ่มเพาะที่เงียบสงบของเขาเท่านั้น เรื่องที่ไม่สำคัญของสำนักจะไม่เพียงพอที่จะให้เขาตื่นตระหนก”

“และที่สำคัญที่สุดที่นี่ไม่มีใครอื่นนอกจากเรา แม้ว่าเราจะฆ่าเจ้าที่นี่ ไม่มีใครอยู่ที่นี่เพื่อเป็นพยาน โดยทั่วไปแล้วสำนักจะไม่มีทางรู้เกี่ยวกับสิ่งนี้” ฮัวหยงหยวนยิ้มอย่างชั่วร้าย ตราบใดที่เขาฆ่าสี่คนตรงหน้าเขา ความสมดุลระหว่างทั้งสองฝ่ายของสำนักจะแตกสลาย และตำแหน่งของหัวหน้าสำนักจะตกไปที่ฝั่งข้างของเขาอย่างแน่นอน

“ฮัวหยงหยวน เจ้าคนน่ารังเกียจ เจ้าคนชั่ว ! เจ้าไปไกลถึงยอมฆ่าสมาชิกของสำนักเดียวกันเพียงเพื่อตำแหน่งหัวหน้าสำนัก” ผู้อาวุโสที่ติดอยู่ในค่ายกลสังหารตะโกนออกมาอย่างดุเดือด

ฮัวหยงหยวนหัวเราะเสียงดังและพูดกับคนทั้งสามที่อยู่ข้างเขาว่า “ผู้อาวุโส ลงมือกันเถอะ ยกระดับค่ายกลสังหารไปให้ถึงสูงสุด ยิ่งเรากำจัดพวกเขาได้เร็วเท่าไหร่ เราก็ได้ลดความกังวลเกี่ยวกับอุบัติเหตุมากขึ้น”

ผู้คนที่อยู่ข้างฮัวหยงหยวนเป็นผู้อาวุโสของสำนักดาบโลหิต พวกเขาพยักหน้ารับ หลังจากนั้นไม่นานพวกเขาก็มาถึงที่มุมทั้งสี่ของค่ายกลสังหาร พวกเขาใช้การบ่มเพาะของตัวเองเพื่อควบคุมค่ายกลสังหาร พวกเขาใช้ค่ายกลไปถึงพลังสูงสุด

แม้ว่าค่ายกลจะไม่ถึงระดับของขั้นเหนือเทพ แต่ก็ยังสามารถระเบิดด้วยพลังอันน่ากลัวภายใต้การควบคุมของผู้อาวุโสทั้งสี่

ทันใดนั้นค่ายกลสังหารก็เริ่มส่องแสงอย่างสดใส มันเป็นประกายราวกับดาว ระลอกพลังงานที่น่าสะพรึงกลัวปั่นป่วนภายใน เจตนาสังหารพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า

ผู้อาวุโสทั้งสี่ที่ถูกขังอยู่ในนั้นต้องทนทุกข์ยากลำบาก พวกเขาปลดปล่อยพลังทั้งหมดของพวกเขาและใช้ทักษะลับ, ทักษะการต่อสู้, และสมบัติการป้องกันทั้งหมดเพื่อป้องกันตัวจากค่ายกล

อย่างไรก็ตาม พวกเขาสามารถอยู่ได้ไม่ถึงครึ่งชั่วยามก่อนที่จะเต็มไปด้วยบาดแผลและเลือด พวกเขาได้รับบาดเจ็บสาหัส และแผ่นอาคมมากกว่าหนึ่งโหลถูกทำลาย

“พวกเราสี่คนนี้จะตายที่นี่จริงหรือ ? เราจะตายด้วยน้ำมือของใครบางคนที่น่ารังเกียจเช่นฮัวหยงหยวน ในขณะที่คนในสำนักจะไม่รู้ด้วยซ้ำ ข้าไม่อยากเชื่อเลย.…”

“แต่เราจะทำอะไรได้ ? พลังของเราไม่ได้ใกล้เคียงพอที่จะทำลายค่ายกลสังหาร เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเราจะมีชีวิตอยู่ได้นานแค่ไหน … ”

“ทั้งหมดเป็นความผิดของข้าเอง ข้าไม่ได้ตรวจสอบแผ่นค่ายกลส่งตัวที่เราได้รับให้ละเอียด ตอนที่ข้ารับแผ่นค่ายกลส่งตัวมาจากสำนัก ข้าก็ไม่ได้คิดว่ามันจะถูกดัดแปลง … ”

ผู้อาวุโสทั้งสี่ถูกขังอยู่ในค่ายกลกัดฟันอย่างโกรธแค้น พวกเขาฉุนเฉียวขณะพูด พวกเขาลังเลที่จะตายที่นี่

ผู้อาวุโสอีกสี่คนที่อยู่นอกค่ายกลเริ่มยิ้มเพราะเห็นว่าเซิ้งเฟยและคนอื่น ๆ ในค่ายกลจะไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้อีกนานนัก

อย่างไรก็ตาม ใบหน้าของฮัวหยงหยวนและอีกสามคนเปลี่ยนไปในเวลานี้ พวกเขาทั้งสี่หันหน้าของพวกเขาไปสู่ทิศทางของเมืองหลวง และหนึ่งในนั้นคำรามว่า “ไม่นะ มีใครไม่รู้กำลังเข้ามา เร็วเข้า ทุกคนใช้พลังเต็มพิกัด เราต้องฆ่าพวกเขาโดยเร็วที่สุด ไม่อย่างนั้นหากคนเห็นสิ่งนี้ไปรายงานสำนัก เราจะลำบากมาก”

ผู้อาวุโสที่เหลือพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม พวกเขาสามารถรู้สึกถึงสถานะที่ทรงพลังซึ้งกำลังเข้ามาใกล้ระยะทางของพื้นที่นี้