ตอนที่ 1864: แก้แค้น (2)

ตอนที่ 1864: แก้แค้น (2)

“หลิงโม่เจียน ดูเหมือนว่าเจ้าเลือกที่จะทิ้งชีวิตขั้นเทพอีกคน” หลิวชานยืนบนเมฆดำและพูดอย่างเย็นชา หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ถอนหายใจเบา ๆ และส่ายหน้าด้วยความเสียใจ “ในฐานะผู้อาวุโสของตระกูลหลิง แม้ว่าเจ้าจะไม่ได้ทำผลงานที่เป็นความดีความชอบให้กับตระกูลแต่เจ้าก็ทำงานหนัก ในท้ายที่สุด ตระกูลหลิงก็ทอดทิ้งเจ้าอย่างไร้ความปราณี พวกเขาสามารถช่วยชีวิตเจ้าได้ แต่พวกเขาแค่เลือกที่จะไม่ทำ”

“ดูเหมือนว่าสำหรับผู้นำ ขั้นเทพของตระกูลหลิงจะไม่มีค่าสักเท่าไร น่าเสียดายจริง ๆ น่าเสียดายมาก”

ในขณะที่หลิวชานพูดแบบนั้น เขาค่อย ๆ กระชับมือของเขา ด้ายสีดำรอบ ๆ ขั้นเทพเริ่มรัดแน่นไปพร้อม ๆ กับการเคลื่อนไหวของหลิวชาน

มันเหมือนกับมีด เส้นด้ายค่อย ๆ หั่นเข้าไปในเนื้อของขั้นเทพ เลือดพุ่งกระฉูดออกมา ย้อมเขาเป็นสีแดงทันที

ในพริบตา เขาปกคลุมไปด้วยเลือด มันเป็นภาพที่น่ากลัวมาก

เห็นได้ชัดว่าหลิวชานสามารถตัดขั้นเทพออกเป็นชิ้น ๆ ได้ด้วยการควบคุมเส้นด้ายสีดำ

อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้วางแผนที่จะจัดการกับขั้นเทพในทันที เขาตั้งใจสร้างฉากที่ทำให้จิตใจของตระกูลหลิงแตกสลายด้วยการมองเห็นการโจมตีทางจิตวิทยา

“หลิงโม่เจียน ข้าจะให้เวลาเจ้าอีกครึ่งนาที หากเจ้าติดต่อหลิงเฮ่ากง หรือหากว่าเขาปรากฏตัว ข้าจะไว้ชีวิตชายคนนี้ มิฉะนั้นเขาจะกลายเป็นศพที่ไม่สมบูรณ์อย่างแน่นอน” หลิวชานกล่าวอย่างเยือกเย็น อย่างไรก็ตาม เขารู้สึกค่อนข้างกังวลและรำคาญอยู่ข้างใน

หลายวันผ่านไปแล้ว แต่เขาก็ยังไม่เสร็จภารกิจที่เขาได้รับจากผู้บังคับบัญชา หยันวูหมิง หากเขาเสียเวลามากเกินไป เขากลัวว่าผู้บัญชาการจะไม่พอใจ

“ ถ้าเจ้าต้องการที่จะสังหารข้า จงสังหารข้าเลย ข้าไม่กลัวตาย ผู้นำ อย่าติดต่อบรรพชน บรรพชนกลับมาไม่ได้ เขาไม่ควรมาปรากฏตัวที่นี่ ตราบใดที่บรรพชนยังมีชีวิตอยู่ ถึงตระกูลจะสูญสิ้นไป เขาก็สามารถสร้างตระกูลขึ้นมาใหม่ได้” ขั้นเทพที่ถูกห่อหุ้มด้วยด้ายสีดำร้องตะโกนอย่างดุเดือด เขาไม่กลัวความตายเลย

“ เจ้าอยากตายรึ ? ! ” ใบหน้าของหลิวชานมืดครึ้ม ความตั้งใจฆ่าในสายตาของเขาที่มีต่อขั้นเทพเพิ่มขึ้น

“อ๊า ! ” ขั้นเทพส่งเสียงคร่ำครวญอย่างเยือกเย็น เส้นด้ายสีดำได้ตัดลึกเข้าไปในเนื้อเข้าไปถึงกระดูกของเขา เขายังรู้สึกได้ว่ากระดูกของเขาแตก แม้แต่กะโหลกของเขาก็กำลังป่นปี้

ทุกคนในตระกูลหลิงหลับตา พวกเขาไม่เต็มใจที่จะเป็นพยานในฉากนี้ ความเศร้าโศกเติมเต็มใบหน้าของพวกเขาและแม้แต่ผู้อาวุโสบางคนก็เริ่มหลั่งน้ำตาแห่งความเศร้าโศก

“หยุด ! ”

ทันใดนั้นก็มีเสียงดังออกมาจากระยะไกล ในตอนแรก มันเบามากเหมือนยุง อย่างไรก็ตาม มันก็ดังขึ้นด้วยความเร็วที่ไม่น่าเชื่อ ในตอนท้าย มันเป็นเสียงฟ้าร้อง สร้างเสียงก้องกังวานผ่านสภาพแวดล้อม

คลื่นเสียงที่น่าสะพรึงกลัวดูเหมือนว่าจะก่อตัวเป็นระลอกคลื่นที่มองเห็นได้ มันขยายตัวและทำให้เมืองทั้งเมืองสั่นไหวเล็กน้อย

ก่อนที่ผู้คนนับไม่ถ้วนในเมืองจะตอบสนอง ทันใดนั้นแสงรุ่งโรจน์ก็ปรากฏขึ้นในระยะไกล มันส่องแสงเจิดจ้า ส่องประกายโลกราวกับดวงอาทิตย์ที่แผดเผา

แสงสว่างส่องเจิดจ้า เมฆสีดำก่อตัวขึ้นจากแสงปีศาจที่กลืนกินทั่วทั้งแคว้นค้นกระบี่ยังต้องซีดจาง

แนวแสงเคลื่อนที่เร็วมากพุ่งทะลุจากระยะไกล ภายในพริบตา มันผ่านระยะทางกว้างไกลไปถึงแคว้นค้นกระบี่ มันไม่ได้ช้าลงเลย พุ่งเข้าไปในตาข่ายสีดำที่ครอบคลุมทั่วทั้งแคว้น

ปัง !

ด้วยเสียงอึกทึก ตาข่ายสีดำที่หลิวชานเหวี่ยงลงมาฉีกขาด ทำให้เกิดหลุมขนาดใหญ่ที่อยู่ห่างออกไป 300 เมตรจากแนวแสง

แนวแสงไม่หยุดยั้ง มันตกลงไปยังเมืองหลักโดยตรง

ตาข่ายสีดำเป็นวัตถุเซียนคุณภาพปานกลาง หลิวชานหลอมมันออกมา ดังนั้นมันจึงผูกพันกับชีวิตของเขา เป็นผลให้เมื่อตาข่ายสีดำเสียหาย หลิวชานก็ได้รับบาดเจ็บเช่นกัน ใบหน้าของเขาซีดจางทันที และเขาก็ส่งเสียงฮึดฮัดออกมา ร่างกายของเขาสั่นเทา