ตอนที่ 1964: เยี่ยมเยียนสำนักจิตวิญญาณปฐพี (2)

ตอนที่ 1964: เยี่ยมเยียนสำนักจิตวิญญาณปฐพี (2)

เมื่อสงครามสิ้นสุดลง เจี้ยนเฉิน, เฉินเจี้ยนและจักรพรรดิพยัคฆ์ศักดิ์สิทธิ์ก็กลับไปที่เมืองหลักพร้อมกับผู้คนจากแคว้นตงอัน

เฉินเจี้ยนไม่ได้ยืนอยู่นาน ในวันเดียวกันกับที่พวกเขากลับมาถึง เขาก็กล่าวอำลากับเจี้ยนเฉินและคนอื่น ๆ ก่อนที่จะออกเดินทางด้วยตัวเองเพื่อค้นหาสิ่งที่เรียกหาเขาในเส้นทางอันไกลโพ้น

สำหรับเฉียงซ่ง, เจิงจิงหยวนและคนอื่น ๆ ที่มาจากโลกแห่งเซียนที่ถูกทอดทิ้ง พวกเขายังคงอยู่กับตระกูลเทียนหยวน ตอนนี้พวกเขายังอ่อนแอเกินไป หากพวกเขาไปกับจิตวิญญาณราชันย์ พวกเขาจะล้มเหลวในการให้ความสนับสนุนเขาและอาจไปเป็นตัวถ่วงให้กับเขา

ท้ายที่สุด เฉินเจี้ยนก็ออกจากที่ราบเมฆาและเข้าสู่อวกาศ เพื่อไปยังสถานที่อื่นนอกเหนือจากที่ราบเมฆา เขาจะต้องเผชิญกับอันตรายทุกหนทุกแห่ง

สำหรับเจี้ยนเฉิน เขาได้เตรียมพร้อมตัวเองในตระกูลเทียนหยวน รอการไปเยือนสำนักจิตวิญญาณปฐพีในอีกสามวันอย่างเงียบ ๆ

ในเวลาเดียวกัน รองหัวหน้าทั้งสามของลัทธิปีศาจชั้นฟ้าที่ควบคุมสาขาบนที่ราบเมฆาต่างรวมตัวกันในห้องลับที่มืดมนภายในสำนักงานใหญ่ รัศมีปีศาจอสูรหนาล้อมรอบพวกเขาขณะที่พวกเขาเปล่งพลังแห่งการมีอยู่ที่น่ากลัวและยิ่งใหญ่ ทำให้บรรยากาศในห้องดูหนักอึ้งขึ้น

“เบื้องบนกำลังพยายามทำอะไรอยู่ ? ลูกประคำโลหิตและลูกประคำวิญญาณที่สาขาของเราใช้เวลาอันยาวนานมากในการหลอมได้ถูกขโมยไปภายใต้ค่ายกลของผู้อาวุโสสูงสุดที่เขาติดตั้งด้วยตัวเอง แต่ทว่าผู้อาวุโสสูงสุดก็ไม่ได้ตอบสนองใด ๆ เลย เขาไม่ได้ส่งขั้นบรรพกาลมาจับตัวหัวขโมยที่เอาลูกประคำไปและเขายังไม่ได้ออกคำสั่งให้ค้นหาลูกประคำ ราวกับว่าเขาไม่สนใจการสูญเสียเลย การทำงานหนักของเราในช่วงหลายปีที่ผ่านมาเหล่านี้ไม่ได้สูญเปล่าไปใช่หรือไม่ ? ” ห้วยอันกล่าว ใบหน้าของเขาถมึงทึง น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความสงสัยและความสับสน

“ห้วยอัน บางอย่างเราก็ไม่สามารถทำอะไรได้ จะเป็นการดีที่สุดถ้าเจ้าหยุดวิจารณ์เบื้องบน หากผู้อาวุโสสูงสุดได้ยิน เขาจะไม่พอใจ” ยี่ฮัวเยว่เห็นต่าง จากนั้นนางมองไปที่รองหัวหน้าคนที่สามและพูดว่า “ผู้อาวุโส เซิน ขั้นอสงไขยนิรนามที่จับตัวหย่าซีเหลียนไปเมื่อไม่นานมานี้ จากคำอธิบายของหย่าซีเหลียน เจ้าคิดว่าผู้เชี่ยวชาญขอบเขตตั้งต้นที่ขโมยลูกประคำโลหิตและลูกประคำวิญญาณจากสำนักงานใหญ่ของเราเป็นคนเดียวกันกับที่จับหย่าซีเหลียนหรือไม่ ? ”

รองหัวหน้าที่รู้จักกันในชื่อผู้อาวุโสเซินเงียบไปพักหนึ่ง จากนั้นเขาก็พูดว่า “ผู้เชี่ยวชาญขอบเขตตั้งต้นที่จับหย่าซีเหลียนใช้แสงจันทร์บวกกับกฎ ในขณะที่คนที่บุกรุกสำนักงานใหญ่ของเราก็ใช้สิ่งนั้นเช่นกัน ในความคิดของข้า นางเป็นคนคนเดียวกัน”

“เนื่องจากเป็นคนเดียวกันจึงจัดการได้ง่ายกว่ามาก ตามที่ข้ารู้มา ผู้เชี่ยวชาญขอบเขตตั้งต้นดูเหมือนว่าจะเกี่ยวข้องกับคนที่ชื่อเจี้ยนเฉินจากอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ปิงเทียน” ยี่ฮัวเยว่กล่าวด้วยแรงจูงใจที่ซ่อนเร้น

“เจี้ยนเฉิน ! มันเป็นเจี้ยนเฉินอีกครั้ง ! ” เสียงเย็นของห้วยอันดังขึ้น ทันทีที่ชื่อของเจี้ยนเฉินถูกกล่าวถึง จิตสังหารที่ไม่สามารถเอาชนะได้ก็เพิ่มขึ้นจากหัวใจของเขา เขากล่าวว่า “ไม่เพียงแต่เจี้ยนเฉินจะต่อต้านเราต่อสาธารณชน ปกป้องกลุ่มผู้สืบทอดของต้วนมู่ แต่มันก็เป็นเพราะเขาที่ข้าต้องยอมหยุดรบครึ่งเดือน ข้าสงสัยด้วยซ้ำว่าที่ลูกประคำโลหิตและลูกประคำวิญญาณนั้นถูกปล้นในครั้งนี้ก็เพราะเจี้ยนเฉิน เขาไม่สมควรมีลมหายใจอีกต่อไป”

ห้วยอันกล่าวต่อ “ลูกประคำโลหิตและลูกประคำวิญญาณถูกรวบรวมอย่างยากลำบากมาก ต้องใช้ความพยายามและเวลาอย่างมาก เราต้องเอามันคืนมา ไม่อย่างนั้นเราจะไม่สามารถให้คำอธิบายกับผู้อาวุโสสูงสุดได้ เนื่องจากเชื่อมโยงกับสิ่งนี้ทั้งหมด ข้าจะจัดการเขาเอง” มีเจตนาฆ่าอย่างเย็นชาในน้ำเสียงของห้วยอัน

“เบื้องบนนั้นไม่ได้สืบหาเรื่องการสูญเสียลูกประคำโลหิตและลูกประคำวิญญาณ มีบางอย่างแปลก ๆ อาจมีบางสิ่งซ่อนเร้นที่เราไม่รู้ ห้วยอัน ข้าคิดว่ามันจะดีที่สุดถ้าเจ้าไม่ทำอะไรด้วยความประมาท” ผู้อาวุโสเซินเตือนด้วยเจตนาดี

การสูญเสียลูกประคำโลหิตและลูกประคำวิญญาณทำให้เขาและยี่ฮัวเยว่เสียใจด้วยเช่นกัน เนื่องจากลูกประคำทุกเม็ดเล็ก ๆ จำนวนน 18 เม็ดนั้นควบแน่นมาจากความพยายามของพวกเขา ลูกประคำแต่ละเม็ดมีความสำคัญกับพวกเขาอย่างมาก แม้ว่าพวกเขารู้ว่าผู้อาวุโสสูงสุดต้องการลูกประคำและหลังจากที่พวกเขาหลอมมันเสร็จ พวกเขาเองจะไม่ได้รับสักเม็ดเดียว มันก็ยังคงเป็นตัวแทนของพวกเขาและเกิดจากการทำงานอย่างหนักหน่วง

อย่างไรก็ตาม ยี่ฮัวเยว่และเขาทั้งคู่สามารถบอกได้ว่าอาจมีเรื่องราวอีกด้านหนึ่ง ทำให้มันไม่ง่ายอย่างที่เห็นภายนอก เป็นผลให้พวกเขาทั้งสองไม่กล้ากระทำโดยประมาท

ผู้อาวุโสสูงสุดติดตั้งค่ายกลเพื่อปกป้องลูกประคำโลหิตและลูกประคำวิญญาณด้วยตัวเอง ขั้นบรรพกาลสามารถชนผ่านปราสาทได้ แต่พวกเขาจะไม่สามารถทำลายค่ายกลเหล่านั้นได้เลย กระนั้นลูกประคำก็หายไปในขณะที่ค่ายกลยังคงเหมือนเดิม

พวกเขาไม่แน่ใจว่านี่เป็นการจัดการที่ตั้งใจจริงของเบื้องบนหรือในทางอื่น ๆ อาจจะมีแผนการที่พวกเขาไม่รู้ซ่อนอยู่ในนั้น

ประกายตาของห้วยอันกะพริบ หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาพยักหน้าช้า ๆ “ข้าเข้าใจความสำคัญของเรื่องนี้.”

จักรวรรดิตะวันโลหิตตั้งอยู่ในใจกลางของภาคใต้ มันเป็นจักรวรรดินิรันดร์เพียงแห่งเดียวในภาคใต้และมีจักรวรรดิโบราณ 6 จักรวรรดิที่ล้อมรอบมัน รวมถึงอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์นับไม่ถ้วนในขนาดต่าง ๆ

ในส่วนลึกของห้องโถงที่ได้รับการตกแต่งอย่างดีภายในพระราชวังของจักรวรรดิตะวันโลหิต ประตูห้องลับเปิดช้า ๆ พร้อมกับเสียงแหลม ชายวัยกลางคนที่ดูภูมิฐานในชุดเสื้อคลุมสีทองและสีม่วงยืนกอดแขนอยู่ที่นั่นข้างหน้าห้องลับ

เมื่อประตูห้องเปิดออกกว้าง ชายวัยกลางคนเดินเข้ามาอย่างมั่นคง

“ คารวะองค์ชายเก้า ! ”

ชายวัยกลางคนสามคนยืนอยู่อย่างสุภาพเรียบร้อยในห้องลับ พวกเขารอมาซักพักแล้ว พวกเขาโค้งคำนับชายวัยกลางคนที่เข้ามาในห้องลับ

ชายวัยกลางคนที่เพิ่งเข้ามาในห้องลับคือองค์ชายเก้าแห่งจักรวรรดิตะวันโลหิต

แม้ว่าจะมีองค์ชายมากกว่าหนึ่งโหลในจักรวรรดิตะวันโลหิต แต่ก็มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่โดดเด่นและมีสิทธิ์ที่จะประสบความสำเร็จในฐานะจักรพรรดิ

องค์ชายเก้าคือคนโดดเด่นที่สุดในหมู่พวกเขา และเขายังเป็นผู้ที่จักรพรรดิองค์ปัจจุบันให้ความสำคัญมากที่สุด

มีข่าวลือว่าเมื่อจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิตะวันโลหิตสละราชสมบัติ จักรพรรดิองค์ต่อไปจะเป็นองค์ชายเก้าอย่างแน่นอน

เป็นผลให้โดยทั่วไปไม่มีองค์ชายคนอื่นที่สามารถเทียบเคียงกับอำนาจขององค์ชายเก้าในจักรวรรดิตะวันโลหิต

องค์ชายเก้ายืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาทั้งสามโดยไม่แยแสและสั่งการทันที “พวกเจ้าสามคนไปเยี่ยมชมภูเขาหยินเจ็ดทลายซึ่งอยู่ใกล้กับจักรวรรดิจันทราสวรรค์ นำดอกไม้แห่งวิถีที่ข้าปลูกไว้มาให้ข้า”