ตอนที่ 1971: ข้าจะไม่ทิ้งเจ้าไปไหน

ตอนที่ 1971: ข้าจะไม่ทิ้งเจ้าไปไหน

ไคยะส่ายหัวขณะที่นางมองดูเจี้ยนเฉินกลายเป็นคนสับสน นางพูดอย่างจริงจังว่า “ข้าจะไม่หนี หากเราต้องหนี เจ้าต้องวิ่งก่อน เจ้าช่วยชีวิตข้าให้รอดมาจนถึงทุกวันนี้ ข้าจะวิ่งหนีไปตัวคนเดียวในขณะที่เจ้าตกอยู่ในอันตรายได้อย่างไร ? ” น้ำเสียงของไคยะสงบและมั่นคง

“ทำไมเจ้าถึงโง่เช่นนี้ ? นี่คือผู้เชี่ยวชาญขอบเขตตั้งต้น เขาทรงพลังมาก แม้ว่าเราจะร่วมมือกันต่อสู้ เราก็ไม่สามารถเอาชนะเขาได้ เขามาเพื่อจัดการข้าโดยเฉพาะและมันไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเจ้า ถ้าเจ้าหนีไป เขาก็จะไม่ตามไล่ล่าเจา แต่ถ้าเจ้ายังอยู่ เจ้าก็จะต้องตายโดยเปล่าประโยชน์” เจี้ยนเฉินกล่าวอย่างหวาดกลัว เขาหวังที่จะเกลี้ยกล่อมไคยะให้ออกไป

เขารู้ว่าความแตกต่างระหว่างเขากับผู้เชี่ยวชาญขอบเขตตั้งต้นเป็นอย่างไร มันมีช่องว่างกว้างมาก เป็นผลให้เขาเลิกคิดที่จะหนีต่อหน้าผู้เชี่ยวชาญคนนี้

นี่เป็นเพราะเขาเข้าใจว่าแม้ว่าเขาจะใช้อสนีบาตกับคนเช่นนี้ เขาก็จะหนีไม่พ้น

“หึหึ เจี้ยนเฉิน เจ้ากำลังจะตาย แต่เจ้ายังมัวแต่กังวลเรื่องคนอื่นอีก ดูเหมือนว่าผู้หญิงคนนี้จะมีความสำคัญต่อเจ้า อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเป็นเช่นนี้ ข้าจะฆ่าพวกเจ้าทั้งสองคน” เสียงหัวเราะของห้วยอันดังก้องราวกับฟ้าร้อง หลังจากนั้นเมฆบนท้องฟ้าปั่นป่วนอย่างรุนแรงและรวมตัวกันกลายเป็นฝ่ามือขนาดใหญ่ที่ทำให้เกิดความน่ากลัวและทำลายล้าง

ในเวลาเดียวกัน รองหัวหน้าอีก 2 คนของลัทธิปีศาจชั้นฟ้าก็นั่งอยู่ในห้องโถง หมอกสีดำปกคลุมร่างกายของพวกเขาจนมืดมิด

“ดูเหมือนว่าห้วยอันนี้จะหยุดตัวเองไม่ให้โจมตีเจี้ยนเฉินไม่ได้จริง ๆ …” เสียงดังออกมา รองหัวหน้าที่ชื่อว่าผู้อาวุโสเซินพูดด้วยสีหน้าหมดหนทาง

“ข้ารู้ว่าสิ่งนี้จะเกิดขึ้น ห้วยอันเป็นคนที่อาฆาตพยาบาท เจี้ยนเฉินปกป้องผู้สืบทอดของต้วนมู่ซึ่งเป็นศัตรูของห้วยอัน และห้วยอันยังถูกบังคับให้ทำสิ่งต่าง ๆ ขัดกับความต้องการของตัวเองเมื่อไม่นานมานี้ หย่าซีเหลียนถูกจับและถูกนำมาใช้ต่อรองกับเขาโดยราชาศักดิ์สิทธิ์ ในที่สุด เขาก็ทำได้เพียงเห็นด้วยกับการหยุดพักรบของราชาศักดิ์สิทธิ์โดยไม่มีทางเลือกอื่น เจี้ยนเฉินมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้โดยตรง ห้วยอันจึงโกรธแค้นเขามาก ยิ่งไปกว่านั้นเด็กหนุ่มที่ชื่อเจี้ยนเฉินนั้นมีพรสวรรค์ที่น่าประทับใจจริง ๆ หากเขาประสบความสำเร็จขึ้นมา เขาจะกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญชั้นยอดอย่างแน่นอน ผลที่ตามมาคือห้วยอันต้องจัดการเขาตอนนี้ ฆ่าเขาก่อนที่เขาจะมีพลังเต็มที่ ไม่อย่างนั้นห้วยอันเองที่จะตกอยู่ในปัญหาเมื่อเจี้ยนเฉินกลายเป็นผู้มีอำนาจจริง ๆ ” ยี่ฮัวเยว่กล่าว

“ข้าไม่สนใจเรื่องความเป็นความตายของเจี้ยนเฉิน เพียงแต่ข้าไม่คิดว่าปฏิกิริยาจากคนข้างบนนั้นจะธรรมดาเหมือนที่พวกเขาแสดงออกเกี่ยวกับการสูญเสีย ลูกประคำวิญญาณและลูกประคำโลหิต. มันจะต้องมีสิ่งที่ซ่อนอยู่ในนั้นที่เราไม่รู้. ข้ายังสงสัยว่าการสูญเสียลูกประคำวิญญาณและลูกประคำโลหิตถูกวางแผนโดยเบื้องบน”

“หากมีการวางแผนจริง ๆ ข้ากลัวว่าห้วยอันอาจทำลายมันทั้งหมดหากเขาโจมตีเจี้ยนเฉิน ผลที่ตามมาไม่ใช่สิ่งที่เราทนไหว” ผู้อาวุโสเซินกล่าวด้วยความกังวล

“ผู้อาวุโสเซิน gราได้เตือนห้วยอันแล้ว เขาเป็นคนที่ยืนยันที่จะทำมัน หากการกระทำของเขาทำลายแผนการของเบื้องบนจริง ๆ มันจะเป็นภาระของเขาที่จะต้องแบกรับ ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับพวกเรา” ยี่ฮัวเยว่กล่าว แม้ว่ารองหัวหน้าทั้งสามคนจะมีจุดแข็งที่แตกต่างกัน แต่สถานะของพวกเขาก็เหมือนกัน ดังนั้นพวกเขาจึงไม่มีอำนาจที่จะเข้าไปยุ่งวุ่นวายกับเรื่องของคนอื่น ตอนนี้ห้วยอันลงมือเพียงลำพัง พวกเขาทั้งสองไม่มีสิทธิ์เข้าไปขัดขวาง

“นั่นสมเหตุสมผล โดยสรุปแล้วเราไม่สามารถมีส่วนร่วมในเรื่องนี้ได้ มารอดูกันเถอะ” ผู้อาวุโสเซินพยักหน้า

ห้วยอันอยู่ในกลุ่มเมฆปีศาจภายในอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ปิงเทียน ขณะที่ฝ่ามือกดเบา ๆ มือที่ควบแน่นจากก้อนเมฆที่ไม่มีที่สิ้นสุดก็กระแทกลงไปที่เจี้ยนเฉินและไคยะทันทีด้วยแรงกดดันที่น่ากลัว

การโจมตีจากขอบเขตตั้งต้นนั้นทรงพลังมากจนแรงกดดันที่น่ากลัวทำให้ภูเขาทุกลูกเบื้องล่างสั่นสะเทือนอย่างหนัก ก่อนที่มือจะไปถึงพวกเขา หินก็ก็ถูกบดขยี้ มันไม่สามารถทนต่อแรงกดดันได้

เจี้ยนเฉินและไคยะถูกตรึงไว้ขณะที่มือไปถึงพวกเขาราวกับว่าพวกเขาถูกขังอยู่

เจี้ยนเฉินกลายเป็นคนที่เคร่งเครียดอย่างยิ่งขณะที่เขามองดูมือค่อย ๆ ลดลงมาจากท้องฟ้า แม้ว่าเขาจะรู้ว่าเขาอาจจะถึงจุดจบในวันนี้ เขาก็จะไม่อยู่เฉยและรอความตาย

ในช่วงเวลาต่อมา ปราณกระบี่ขนาดสองนิ้วที่โฉบอยู่เหนือหัวของเขาก็เปล่งประกายด้วยเจตจำนงกระบี่.

ในตอนนี้ สิ่งเดียวที่เขาสามารถใช้ได้คือปราณกระบี่ลึกซึ้ง