ตอนที่ 1973: ลัทธิปีศาจชั้นฟ้าตามไล่ล่า

ตอนที่ 1973: ลัทธิปีศาจชั้นฟ้าตามไล่ล่า

เจี้ยนเฉินกระอักเลือดหลายครั้งในขณะที่เขามองไปที่ราชาเทพทั้งสามที่ไล่ตามเขาอย่างเย็นชา จากนั้นเขาโอบแขนซ้ายรอบเอวของไคยะและฝนึกตราประทับด้วยมือขวาโดยใช้อสนีบาต

ไคยะสั่นเทาทันทีเมื่อเจี้ยนเฉินโอบมือนางไว้ นางมองเจี้ยนเฉินด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย ในความทรงจำของนางยังไม่มีใครที่แบบนั้นกับนางนอกจากพ่อของนาง

ยิ่งไปกว่านั้น นางรู้สึกรังเกียจเมื่อผู้ชายสัมผัสนางอย่างใกล้ชิดเช่นนั้น.

ความรู้สึกรังเกียจนั้นเพิ่มมากขึ้นและแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ มีเสียงเตือนให้นางต่อต้าน มันเกือบจะสั่นคลอนความประสงค์ของนาง ซึ่งจะนำไปสู่การต่อต้านเจี้ยนเฉินโดยตรง

อย่างไรก็ตามไคยะก็ไม่ได้อยู่ในสถานการณ์ที่สามารถคิดได้ นางรู้สึกว่าร่างกายของนางจมลงทันทีและสภาพแวดล้อมกลายเป็นภาพพร่ามัวทันที ทิวทัศน์รอบตัวนางพุ่งเป็นแสงสลัว ๆ

เจี้ยนเฉินได้ใช้อสนีบาต เขาและไคยะถูกห้อมล้อมด้วยแสงขณะที่พวกเขากลายเป็นสายฟ้าและยิงออกไปในระยะไกลด้วยความเร็วที่ไม่น่าเชื่อ

พวกเขาเร็วมากจนไม่สามารถอธิบายได้ว่าครอบคลุมหนึ่งพันกิโลเมตรในเสี้ยววินาที เพราะมันน่าจะเป็นหมื่นกิโลเมตรหรือแม้แต่หลายหมื่นกิโลเมตร

สายตาของราชาเทพทั้งสามของลัทธิปีศาจชั้นฟ้าที่ติดตามมาจู่ ๆ ก็หรี่แคบลง เจี้ยนเฉินและไคยะนั้นเร็วมากจนทำให้พวกเขาตกตะลึง

ความเร็วของพวกเขาเหนือกว่าขีดจำกัดของสิ่งที่เห็นได้ด้วยตาเปล่า การเคลื่อนไหวของพวกเขาสามารถถูกจับได้ด้วยประสาทสัมผัสทางวิญญาณเท่านั้น

“ไล่ล่าพวกมัน ! เราปล่อยให้พวกมันหนีไปไม่ได้ ! ”

หนึ่งในราชาเทพตะโกนออกมาและใช้ทักาะลับกับราชาเทพอีกสองคนทันที ความเร็วของพวกเขาพุ่งสูงขึ้นอย่างฉับพลัน กลายเป็นแสงพร่าเลือนสามแสงขณะที่พวกเขาไล่ล่า

อสนีบาตของเจี้ยนเฉินนั้นเร็วมาก แต่ระยะเวลาที่เขาสามารถใช้งานได้นั้นสั้นเกินไป พวกเขาไม่สามารถหลบเลี่ยงสัมผัสทางวิญญาณของราชาเทพในระยะเวลาอันสั้น

ดังนั้นแม้ว่าเจี้ยนเฉินและไคยะสามารถหลบหนีไปยังจุดที่ราชาเทพไม่สามารถมองเห็นพวกเขาได้อีกต่อไป พวกเขายังคงอยู่ในพื้นที่ที่สัมผัสทางวิญญาณของราชาเทพครอบคลุมมาถึง

ห่างออกไปหนึ่งแสนกิโลเมตร แสงรอบเจี้ยนเฉินและไคยะจางหายไปอย่างช้า ๆ และความเร็วที่น่าสะพรึงกลัวที่อสนีบาตปล่อยออกมาแบบเส้นตรงก็หายไป ราชาเทพทั้งสามหายไปจากพวกเขา

อย่างไรก็ตาม พวกเขารู้ว่าพวกเขายังไม่ได้สลัดราชาเทพทั้งสามออกไปพ้น ตามความเป็นจริง พวกเขาสามารถสัมผัสได้ถึงพลังแห่งการมีอยู่ที่ทรงพลังมากของคนสามคนวิ่งเข้ามาจากระยะไกล พวกเขาจะสามารถตามทันภายในไม่กี่นาที

“เจี้ยนเฉิน เราจะทำอย่างไรตอนนี้ ? ” ไคยะออกมาจากอ้อมแขนของเจี้ยนเฉินโดยและพูดอย่างเป็นกังวล

“ไปได้” ขณะที่เจี้ยนเฉินต้องการพูดบางอย่าง บาดแผลของเขาก็กำเริบ ดังนั้นเขาจึงไอออกมาอย่างรุนแรง เลือดและชิ้นส่วนภายในอีกสองสามชิ้นพุ่งออกมาจากปากของเขา

แม้ว่าเขาจะได้ปะทะกันเพียงครั้งเดียวกับทั้งสองราชาเทพ ฝ่ายตรงข้ามของเขาก็เป็นราชาเทพช่วงปลาย เจี้ยนเฉินต้องทนทุกข์ทรมานจากบาดแผลที่รุนแรง ถ้าไม่ใช่เพราะร่างบรรพกาลของเขา เขาคงทรุดหนักสลบไปนานแล้ว

“เจี้ยนเฉิน เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ? เจ้ารักษาตัวก่อนดีกว่า ข้าจะแบกเจ้าไปเอง” ไคยะพูดอย่างกังวล

เจี้ยนเฉินส่ายหน้า เขาหมุนเวียนพลังบรรพกาลอย่างเงียบ ๆ เพื่อรักษาในขณะที่เขากินยารักษาและยาฟื้นฟูวิญญาณจำนวนมาก จากนั้นเขาพูดด้วยความยากลำบากและความอ่อนแออย่างมาก “เจ้าไม่เร็วเท่าพวกเขา ตอนนี้วิธีเดียวที่เราสามารถเดินทางได้คือข้าต้องใช้ทักษะกระบี่ เมื่อนั้นเราจึงมีโอกาสหนีรอด ตราบใดที่เราลงมือในอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ฉิงหยาง เราสามารถสลัดพวกเขาให้พ้นทางได้ ไปกันเถอะ ! ” เจี้ยนเฉินใช้มือซ้ายโอบรอบไคยะอีกครั้ง ในขณะที่เขาใช้มือขวาผนึกตราประทับอย่างต่อเนื่อง เพื่อปล่อยอสนีบาตต่อไป.

เมื่อเผชิญกับช่วงเวลาที่สิ้นหวัง เขาไม่สามารถรักษาระยะห่างระหว่างชายและหญิงได้อีกต่อไป การหลบหนีจากราชาเทพทั้งสามนั้นสำคัญกว่าสิ่งใด

ไคยะมีความรู้สึกหลากหลายมาก นางจะรู้สึกรังเกียจเมื่อเจี้ยนเฉินแตะต้องตัวนางเช่นนั้น

อย่างไรก็ตาม เมื่อนางคิดเกี่ยวกับอันตรายที่ทั้งสองเผชิญในวันนี้ นางจึงได้แต่ระงับความรู้สึกรังเกียจไว้

ปัง !

เมื่อไคยะมีความรู้สึกที่หลากหลาย นางกับเจี้ยนเฉินถูกห้อมล้อมด้วยแสงอีกครั้ง พวกเขาพุ่งออกไปไกลด้วยความเร็วดุจสายฟ้า ครอบคลุมหายหมื่นหลายพันกิโลเมตรในเสี้ยววินาที พวกเขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วมาก

ด้วยความเร็วของพวกเขา แม้แต่ราชาเทพช่วงปลายก็ยังไล่ตามอย่างยากลำบาก แม้ว่าราชาเทพทั้งสามจะใช้ทักษะลับแล้ว พวกเขาก็ยังไม่สามารถเคลื่อนที่หลายหมื่นกิโลเมตรได้ในเสี้ยววินาที

อย่างไรก็ตาม อสนีบาตของเจี้ยนเฉินก็ไม่ได้สมบูรณ์แบบเช่นกัน เขาไม่สามารถใช้มันไว้ได้นานเหมือนราชาเทพทั้งสามที่อยู่ข้างหลังพวกเขาซึ่งสามารถรักษาความเร็วสูงสุดได้เป็นช่วงเวลาที่ยาวนาน

เป็นผลให้ทุกครั้งที่เจี้ยนเฉินหยุดหลังจากใช้อสนีบาต ระยะทางที่เขาพยายามทิ้งห่างจากราชาเทพจะถูกหดแคบเข้ามาอีกครั้ง

สิ่งนี้บังคับให้เจี้ยนเฉินใช้อสนีบาตอย่างต่อเนื่อง

โชคดีที่พลังบรรพกาลของเขาถูกใช้ไปอย่างช้ามาก ยิ่งกว่านั้น เขาไม่ขาดพลังงานในระหว่างการต่อสู้ที่ถูกดึงออกมามากเกินไปหลังจากที่เขาเริ่มบ่มเพาะร่างบรรพกาลขึ้น มิฉะนั้น เขาในฐานะขั้นเหนือเทพช่วงปลายอาจจะหมดพลังงานจากการใช้อสนีบาตซ้ำ ๆ

แผ่นดินโลกทอดยาวไปไกล แม่น้ำและภูเขาก็ลดน้อยลงอย่างรวดเร็ว เมื่อทั้งสองฝ่ายหนีและไล่ตาม พวกเขาออกจากอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ปิงเทียนอย่างรวดเร็ว เข้าสู่เขตแดนของอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ฉิงหยาง