ตอนที่ 2020: ความอับอายของขอบเขตตั้งต้น

ตอนที่ 2020: ความอับอายของขอบเขตตั้งต้น

เจี้ยนเฉินจ้องไปที่ปราณกระบี่ที่นิพานอมตะทิ้งไว้เบื้องหลัง ขณะที่เขารู้สึกเสียดาย

ตอนนี้ความเข้าใจของเขาเกี่ยวกับกฏของกระบี่ได้มาถึงจุดสูงสุดของความสำเร็จบางส่วนในจิตวิญญาณกระบี่ เขาต้องการก้าวไปอีกก้าวเดียวเพื่อบรรลุความสำเร็จขั้นกลาง แต่ก้าวนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย แม้ว่าปราณกระบี่ของนิพานอมตะแท้จะอยู่ในทั้งในและนอกหอคอยอนัตตา พวกมันมาจากเทพกระบี่ สำหรับเจี้ยนเฉินในตอนนี้มันเป็นขอบเขตที่สูงเกินไปจนไม่อาจแม้แต่จะทำความเข้าใจในปราณกระบี่ได้

วัตถุประสงค์หลักของปราณกระบี่คือการปราบปรามหอคอยอันตา ดังนั้นพวกเขาจึงเต็มไปด้วยพลังที่น่ารังเกียจ หากไม่มีความแข็งแกร่งในนะดับหนึ่ง การใช้ความเข้าใจเพียงอย่างเดียวอาจทำให้เกิดการตีกลับอย่างรุนแรงจากปราณกระบี่ที่ไม่ได้ให้ผลอะไรเลย

กระแสตีกลับนั้นทรงพลังมากเสียจนเจี้ยนเฉินก็เชื่อว่าแม้แต่ราชาเทพก็ยังต้องตาย

เจี้ยนเฉินและไคยะเดินทางออกจากที่นั่น เจี้ยนเฉินควบคุมหอคอยอนัตตา ทันทีที่เคลื่อนไหว มันก็ไปที่รอยแยกมิติอย่างรวดเร็วเพื่อค้นหาทางออก

เนื่องจาการป้องกันของหอคอย เจี้ยนเฉินจึงไม่มีการป้องกันใด ๆ ก่อนที่จะไปอย่างประมาท เขาพุ่งผ่านรอยแยกมิติในขณะที่ควบคุมหอคอยอนัตตาให้พุ่งเข้าสู่กระแสธารพลังงานที่ทรงพลังและพายุมิติ

มีเพียงกระแสน้ำวนที่ทำให้เจี้ยนเฉินหวาดกลัวและเขาหลีกเลี่ยงมันตั้งแต่ไกล ๆ ทุกครั้งที่เขาพบเห็น

หอคอนอนัตตาถูกโจมตีบ่อยครั้งในรอยแยกมิติ ในมิติโกลาหลเป็นไปไม่ได้ที่จะบอกว่าเขาเดินทางไปไกลแค่ไหนและเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะรู้ว่ามันผ่านไปนานแค่ไหน อย่างไรก็ตามเจี้ยนเฉินก็ยังคงล้มเหลวในการหาทางออก

ตลอดทางเจี้ยนเฉินเจอแต่กลุ่มซากศพที่ลอยมาแทน โดยปกติแล้วซากศพเหล่านั้นยังคงอยู่ครบอย่างสมบูรณ์

เจี้ยนเฉินยังได้พบเจอผู้คนที่ยังมีชีวิตอยู่และได้เห็นการตายของราชาเทพและเหนือเทพหลายคนเป็นการส่วนตัว พวกขาทั้งหมดตกลงไปสู่กระแสน้ำวนชั่วคราวและประสบกับการย้อนเวลา ในเวลาเพียงไม่กี่วินาทีพวกเขาก็กลายเป็นทารกแรกเกิดก่อนที่จะหายตัวไปอย่างสมบูรณ์

ในเวลาเดียวกันเจี้ยนเฉินก็ได้พบผู้บ่มเพาะขอบเขตดั้งเดิมในรอยแยกมิติเช่นกัน พวกเขาดิ้นรนเพื่อความอยู่รอด

การเอาชีวิตรอดในรอยแยกมิตินั้นต้องอาศัยโชค หากมีใครที่โชคไม่ดี แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญขอบเขตตั้งต้นก็ต้องเผชิญหน้ากับอันตรายที่ยิ่งใหญ่ นับประสาอะไรกับราชาเทพ

นี่เป็นเพราะรอยแยกมิติมีความไม่แน่นอนอย่างมาก มันแปรปรวนและบิดเบี้ยวค่อยครั้ง ซึ่งตลอดทางจะกลายเป็นแต่ความยุ่งเหยิง ผู้คนสามารถบินผ่านกระแสธารพลังงานโกลาหลได้ตั้งแต่ไกล ๆ เมื่อพวกมันปรากฏตัวรอบ ๆ พวกเขาก็ตามที เนื่องจากพื้นที่มิติกักขังเข้าไว้ แม้แต่ราชาเทพก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้บ่อยนัก

อย่างไรก็ตามหากโชคของพวกเขาดี แม้แต่ขอบเขตตั้งต้นและผู้ที่มีบ่มเพาะน้อยกว่านี้ก็ไม่อาจเอาชีวิตรอดได้นานนักในพื้นที่ดังกล่าว พวกเขาอาจจะหาทางออกได้

อย่างไรก็ตาม ในเวลานี้เจี้ยนเฉินเป็นคนคุมหอคอยจากนั้นชั้นหนึ่งก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป ทันใดนั้นเขาก็เคลื่อนย้ายไปที่นั่นอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

มือขนาดใหญ่ที่ควบแน่นจากพลังงานปรากฏขึ้นที่หอคอยอนัตตาที่มีก่อนหน้านี้ มือที่เอื้อมออกมาน่ากลัวอย่างมาก

หากไม่ใช่เพราะการตอบสนองที่รวดเร็วของเจี้ยนเฉิน หอคอยอนัตตาคงตกอยู่ในอุ้งมือแล้วตอนนี้

“ผู้เชี่ยวชาญขอบเขตตั้งต้น ! ” เจี้ยนเฉินสั่นสะท้านขณะที่เขาควบคุมหอคอยอนัตตาให้หนีไปทันที

“หืม ? มันหลบได้จริง ๆ ” มีเสียงประหลาดดังขึ้น ชายหนุ่มที่ดูอ่อนแอปรากฏตัวที่หอคอยอนัตตาอยู่ก่อนหน้านี้ เขาจ้องมองหอคอยจากระยะไกลและพึมพำ “เมื่อเห็นว่าความเสียหายมันมากแค่ไหนและยังสามารถอยู่รอดได้จากความกราดเกรี้ยวที่น่าหวาดกลัวนี้ อย่างน้อยมันต้องเป็นวัตถุเทพแน่ ๆ และคุณภาพก็ยอดเยี่ยมเช่นกัน ฮิฮิฮิ วัตถุเทพนี้ต้องเป็นของข้า” ก่อนที่เขาจะพูดจบ ชายหนุ่มก็ไล่ตามมาในพริบตา