ตอนที่ 2041 - การต่อสู้กับโม่เฉิง (1)

ตอนที่ 2041 – การต่อสู้กับโม่เฉิง (1)

“เจ้ากล้าที่จะยืนขวางทางข้า” โม่เฉิงจ้องไปที่เจี้ยนเฉินอย่างเย็นชาและไร้อารมณ์

ไคยะที่อยู่ข้าง ๆ เจี้ยนเฉินโกรธมากเมื่อนางได้ยินเช่นนั้น โม่เฉิงเป็นเพียงขั้นเหนือเทพช่วงปลายปลาย ระดับการฝึกฝนของเขาเหมือนกับพวกเขา แต่เขาก็หยิ่งยโสดูถูกพวกเขา

หัวใจของหยุนซินจมลงในความสิ้นหวังมานานแล้ว แม้ว่านางจะรู้ว่าเจี้ยนเฉินและไคยะนั้นทรงพลังมากและยังเป็นผู้เชี่ยวชาญชั้นยอดบนป้ายทำเนียบขั้นเหนือเทพ แต่ชื่อเสียงของโม่เฉิงนั้นยอดเยี่ยมเกินไป การได้รับการจัดอันดับเป็นอันดับหนึ่งบนป้ายทำเนียบขั้นเหนือเทพนั้นเพียงพอที่จะทำให้ผู้คนจำนวนมากตกใจกลัว

สำหรับเสี่ยวเจิ้งนั้น เขารู้สึกไม่สบายใจเช่นกัน เขาเป็นราชาเทพช่วงต้นซึ่งทั้งความรู้และความเข้าใจของเขานั้นยอดเยี่ยมกว่าหยุนซิน เขาเห็นชัดเจนถึงความแข็งแกร่งของเจี้ยนเฉินและไคยะเมื่อพวกเขาต่อสู้ ราชาเทพช่วงต้น 2 คนบนชั้นที่เจ็ด

เสี่ยวเจิ้งเชื่อว่าแม้ว่าเจี้ยนเฉินและไคยะจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของโม่เฉิงในการต่อสู้แบบประชิดตัว พวกเขาก็ยังคงใกล้เคียงกัน

อย่างไรก็ตาม ด้านหลังโม่เฉิงเป็นชายชราในชุดสีครามที่ไม่มีใครรู้จักแม้แต่น้อย เป็นไปไม่ได้ที่ฝ่ายของเจี้ยนเฉินจะได้เปรียบตราบใดที่ชายชรายังอยู่ด้วย

ผลที่ตามมาในสายตาของเสี่ยวเจิ้ง การล่วงเกินโม่เฉิงเป็นการตัดสินใจที่ไม่ฉลาดนัก

“เรื่องนี้จะต้องกลายเป็นปัญหาอย่างแน่นอน” เสี่ยวเจิ้งขมวดคิ้ว

เจี้ยนเฉินไม่สนใจความเย็นชาของโม่เฉินอย่างสมบูรณ์ เขายิ้มอย่างสงบและพูดว่า“ ข้าทำข้อตกลงกับตระกูลหยุนก่อนหน้านั้น ข้าต้องปกป้องแม่นางหยุนซินเป็นเวลาหนึ่งปีในพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูน เป็นผลให้ใครก็ตามที่ต้องการทำร้ายนางต้องผ่านข้าไปก่อนในปีนี้”

หลายคนในสวนดูถูกทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของเจี้ยนเฉิน พวกเขามองเขาเหมือนเป็นคนปัญญาอ่อน

“เฮ้ นี่ใครน่ะ ? เขามั่นใจที่จะพูดอะไรเช่นนี้ต่อหน้าโม่เฉิง”

“แม้ว่าโม่เฉิงจะหยิ่งไปเล็กน้อย แต่เขาก็มีพลังที่จะทำเช่นนั้น เจ้าเหลือขอคนนี้เป็นใคร ข้าไม่เคยได้ยินเรื่องเกี่ยวกับเขาเลยและจากลักษณะของเขา เขาดูเหมือนจะไม่ใช่คนที่ติดหนึ่งในสิบอันดับแรกของป้ายทำเนียบขั้นเหนือเทพ แต่เขาก็ยังกล้าพอที่จะยืนหยัดต่อสู้กับโม่เฉิง”

“หืม และเขาต้องการปกป้องคนอื่นเป็นเวลาหนึ่งปี ? เขาจะต้องดิ้นรนเพื่อปกป้องตัวเองในขณะที่ล่วงเกินโม่เฉิง”

ชายชราในชุดสีครามด้านหลังโม่เฉิงเลิกคิ้วของเขาในขณะนี้เช่นกัน เขามองดูเจี้ยนเฉินด้วยความประหลาดใจ

มีแสงประกายแวววาวในดวงตาของโม่เฉิง“ ผ่านเจ้าไป หากเจ้าเป็นราชาเทพช่วงต้นที่ทรงพลังกว่าเล็กน้อย ข้าจะเอาจริง แต่เจ้าเป็นเพียงแค่มดในสายตาของข้าตอนนี้ เจ้าไม่มีสิทธิ์ที่จะยืนขวางทางข้า ดังนั้นจงออกไป” เมื่อถึงเวลานั้น โม่เฉิงก็เหยียดนิ้วออกและปราณกระบี่ก็พุ่งออกมาทันที มันพุ่งไปยังเจี้ยนเฉินด้วยความเร็วดุจสายฟ้าและแสงที่แหลมคม

เขามั่นใจว่าไม่มีขั้นเหนือเทพคนใดที่เป็นคู่ต่อสู้ของเขา เขาไม่ได้ลงมือกับเจี้ยนเฉินอย่างจริงจังเช่นกัน เขารู้สึกไม่พอใจที่จะใช้กระบี่ของเขา

“โม่เฉิงคนนี้สมควรที่จะได้เป็นอันดับหนึ่งบนป้ายทำเนียบขั้นเหนือเทพ ไม่เพียงแต่ความแข็งแกร่งของเขาเท่านั้น แต่เป็นปราณกระบี่ที่ลงมือแบบสบาย ๆ ของเขาไม่ใช่สิ่งที่ขั้นเหนือเทพปกติจะสู้ได้ ความเข้าใจของเขาเกี่ยวกับกฎแห่งกระบี่นั้นไม่อ่อนแอกว่าข้า เขามาถึงขีดจำกัดของความสำเร็จบางส่วนของจิตวิญญาณกระบี่ที่ซึ่งเขาสามารถไปถึงความสำเร็จขั้นกลางได้ในอีกหนึ่งก้าว” เจี้ยนเฉินคิด เขายังคงสงบและใจเย็นและเขาก็ยื่นนิ้วหนึ่งเพื่อส่งสายของปราณกระบี่

ควับ !

ปราณกระบี่ฉีกอากาศด้วยความเร็วดุจสายฟ้า มีเพียงแสงเปล่งประกายสีขาวเงินและปราณกระบี่ทั้งสองเส้นก็ปะทะเข้าด้วยกันทำให้เกิดระเบิดเสียงดัง

“หืม ? ข้าไม่เคยคิดเลยว่าเจ้าเด็กเหลือขอคนนี้ใช้กฎแห่งกระบี่เช่นกัน”

“แล้วถ้าเขาสามารถใช้กฏแห่งกระบี่ได้ กฎเดียวกันในมือที่แตกต่างกันจะยังคงมีพลังที่แตกต่างกัน เจ้าเด็กเหลือขอคนนี้จะเป็นคู่ต่อสู้ของโม่เฉิงได้อย่างไร ? ”

“แค่รอดู การปะทะกันครั้งนี้จะแสดงให้เห็นถึงความแตกต่างของความแข็งแกร่ง”

หลายคนพูดถึง ไม่มีใครคิดว่าผลลัพธ์จะเอื้อประโยชน์แก่เจี้ยนเฉิน