ตอนที่ 2156
ตอนที่ 2166 - เมล็ดพันธุ์แห่งความเกลียดชัง
October 21, 2026
ตอนที่ 2166 – เมล็ดพันธุ์แห่งความเกลียดชัง
“พี่เจี้ยนเฉิน เราไม่สามารถพบจิตวิญญาณวัตถุได้ใช่หรือไม่ ? ” เสี่ยวม่านนั่งอยู่บนพื้นดินอย่างค่อนข้างไร้พลังบนชั้นที่ 12 นางเท้าคางของนางด้วยมือทั้งสองของนาง ขณะที่มองดูเจี้ยนเฉินอย่างอับจน ท่าทางที่ดูน่าสงสารของนางก็คืออกหัก
ในไม่กี่วันที่ผ่านมา พวกเขาไปมาหลายแห่ง เจี้ยนเฉินไม่เพียงแต่เดินทางไปทุกที่บนชั้นที่ 12 กับเสี่ยวม่าน แต่พวกเขายังไปถึงชั้นที่ 11 พวกเขาลองใช้วิธีการทั้งหมดที่พวกเขาสามารถนึกได้ในที่ต่าง ๆ เพื่อค้นหาจิตวิญญาณวัตถุ แต่มันไม่ได้ผลแต่อย่างใด
ดูเหมือนว่าวิธีการที่เสี่ยวม่านเคยปลุกจิตวิญญาณวัตถุในครั้งแรกนั้นไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง
เจี้ยนเฉินยืนตัวตรงถัดจากเสี่ยวม่าน เหมือนกระบี่ที่ฝังอยู่บนพื้นดิน เจตจำนงกระบี่ที่มองไม่เห็นแผ่ออกมาจากร่างของเขา ในช่วงเวลานี้เขาจ้องมองท้องฟ้าสีดำสนิทของพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูน ดวงตาของเขาครุ่นคิดอย่างลึกซึ้งขณะที่เขาพูดเบา ๆ “ เสี่ยวม่าน จิตวิญญาณวัตถุของพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูนอาจจะตายไปแล้ว”
“หืม เจ้าพูดว่าใครตายไปแล้ว เจ้าเด็กสารเลว ? ”
อย่างไรก็ตาม หลังจากที่เจี้ยนเฉินพูดจบ เสียงแก่ชราก็ดังออกมาจากที่ไหนสักแห่ง มันเต็มไปด้วยความไม่พอใจอย่างมาก
เสียงที่ดังขึ้นอย่างฉับพลันทำให้เจี้ยนเฉินตกใจทันที ทันใดนั้นเขาก็มองเห็นว่าชายชราร่างเตี้ย ชายชราสูงเพียงแค่ 4 ฟุต สูงเกือบถึงอกของเจี้ยนเฉิน เขาปรากฏตัวข้าง ๆ เจี้ยนเฉินโดยไม่มีวี่แววใด ๆ หัวของเขาเงยขึ้นมาเล็กน้อยในขณะที่เขาจ้องมองเจี้ยนเฉินด้วยความโกรธ
ด้านหลังชายชราคือเสี่ยวม่าน ไม่ว่าจะเป็นการจงใจหรือไม่ ชายชรายืนอยู่ระหว่างเจี้ยนเฉินและเสี่ยวม่าน โดยแยกพวกเขาออกจากกัน
“เจ้าคือใคร ? ” ดวงตาของเจี้ยนเฉินหรี่ลงเมื่อเขาจ้องมองไปที่ชายชราด้วยความตกใจ นั่นเป็นเพราะเขาไม่สามารถสัมผัสได้ถึงตัวตนใด ๆ จากชายชราเลย เขาไม่พบสิ่งใดด้วยการรับรู้ของวิญญาณของเขา ทำให้ชายชราเป็นสิ่งมีชีวิตที่สามารถพบได้ทางสายตาเท่านั้น
เกือบจะทันที เจี้ยนเฉินก็ตระหนักว่าชายชราร่างเตี้ยนั้นเป็นจิตวิญญาณวัตถุของพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูน
“เจ้าสารเลว เจ้าควรระวังตัวเองให้ดีในครั้งต่อไป หากเจ้าทำอย่างนี้ต่อไปเรื่อย ๆ เจ้าเชื่อว่าเจ้าจะได้ออกจากพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูนอีกครั้งได้งั้นหรือ ? เจ้าจะถูกคุมขังอยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิตของเจ้า” ชายชราร่างเตี้ยขู่ด้วยความโกรธ
เจี้ยนเฉินจ้องไปที่ชายชราและไม่พูดอะไร
เห็นได้ชัดว่าเขาประหลาดใจมากที่จิตวิญญาณวัตถุของพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูนมีชีวิตรอดและอยู่ในสภาพที่ดี
“เจ้าไม่ได้ตายด้วยน้ำมือของอมตะเที่ยงแท้วัฏสงสารหรอกหรือ ? ” เจี้ยนเฉินเพียงแต่ถามด้วยความประหลาดใจในภายหลัง
อย่างไรก็ตาม เมื่อเจี้ยนเฉินถามชายชรากระโจนขึ้นเหมือนแมวที่ถูกเหยียบหางของมัน ทันใดนั้นเขาก็ร่อนลงมาและตบหัวของเจี้ยนเฉิน เขาร้องออกมาด้วยความโกรธว่า “เจ้าเด็กสารเลวเอ๋ย เจ้าพูดอะไรออกมา ? เจ้ารู้วิธีการพูดคุยหรือไม่ ? ข้าจะตบเจ้าจนตาย ข้าเป็นผู้ปกครองสูงสุดในพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูน ดังนั้นร่างจำแลงของอมตะเที่ยงแท้วัฏสงสารจะฆ่าข้าได้อย่างไร ? เจ้าบัดซบตัวน้อย เจ้ากำลังดูถูกข้าหรือเจ้าจะทำให้ข้าโกรธ ? ”