ตอนที่ 2157
ตอนที่ 2167 - ราชาเผิงสีฟ้า
October 21, 2026
ตอนที่ 2167 – ราชาเผิงสีฟ้า
ขณะที่เจี้ยนเฉินมองดูสายตาที่แสดงความเกลียดชังของเสี่ยวม่าน เขาก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงการเผชิญหน้ากับอมตะเที่ยงแท้วัฏสงสารก่อนหน้านี้และวิธีที่เขาผ่านไปในเส้นทางแห่งกรรมอย่างไม่ปิดบัง เจี้ยนเฉินลอบถอนใจอยู่ข้างใน
เขารู้ว่าเสี่ยวม่านคงไม่สามารถไปถึงระดับเดียวกันกับจอมปราชญ์สูงสุดได้ การแก้แค้นต่ออมตะเที่ยงแท้วัฏสงสารเป็นได้แค่ความหวังของนางซึ่งเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน อย่างไรก็ตาม เขาไม่ต้องการเห็นเมล็ดพันธุ์แห่งความเกลียดชังที่ถูกปลูกฝังอยู่ในจิตใจของเสี่ยวม่านตั้งแต่อายุยังน้อยเช่นกัน
“ ข้าสงสัยว่าข้าทำถูกหรือเปล่าในการช่วยเสี่ยวม่านนำพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูนกลับคืนมา” เจี้ยนเฉินมองเสี่ยวม่านและจิตวิญญาณวัตถุเงียบ ๆ ในขณะที่เขามีความรู้สึกผสมปนเปอยู่ข้างใน
อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้แสดงสิ่งนี้บนสีหน้าของเขา ในขณะที่เขากลัวว่าจิตวิญญาณวัตถุที่อยู่มานานหลายปีจะเห็นอะไรบางอย่าง
สายตาของจิตวิญญาณวัตถุมองลึกลงไป ดวงตาอันแก่ชราของเขาถูกแผดเผาด้วยความเกลียดชัง ขณะที่เขาพูดเบา ๆ “ การแก้แค้นครั้งนี้จะต้องเสร็จสิ้น แม้ว่านายน้อยอาจจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอมตะเที่ยงแท้วัฏสงสารได้ แต่ก็มีวิธีการแก้แค้นมากมาย”
จิตวิญญาณวัตถุมองไปที่เสี่ยวม่านอย่างลึกซึ้งและกล่าวว่า “แล้วค่อยมาคุยเรื่องการแก้แค้นกันในภายหลัง สิ่งสำคัญอันดับแรกในตอนนี้ก็คือนายน้อยจะต้องสามารถควบคุมพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูน”
“ตอนนี้ข้าสามารถควบคุมพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูนได้แล้วหรือ ? ” เสี่ยวม่านถาม นางรู้สึกกระตือรือร้นและตื่นเต้นที่จะได้ควบคุมพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูน ก่อนที่นางจะได้เรียนรู้เหตุผลที่แน่นอนสำหรับการเสียชีวิตของพ่อแม่
อย่างไรก็ตาม นางไม่สามารถจะเข้าใจกระจ่างได้ไม่ว่าตอนนี้จะเป็นอย่างไร จิตใจของนางหนักอึ้ง
จิตวิญญาณวัตถุกระแอมเบา ๆ และพูดด้วยความลังเลว่า “กะ- เกี่ยวกับเรื่องนั้น เนื่องจากนายน้อยอ่อนแอเกินไปในขณะนี้ ความสามารถควบคุมพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูนอย่างเต็มรูปแบบจึงเป็นไปไม่ได้ ด้วยเหตุนี้ข้าสามารถพานายน้อยไปยังจุดศูนย์กลางและให้นายน้อยหลอมรวมส่วนพื้นฐานของพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูนได้”
“เมื่อนายน้อยได้หลอมรวมส่วนพื้นฐานจนสมบูรณ์แล้ว ท่านจะสามารถเคลื่อนไหวในพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูนเข้าและออกได้อย่างอิสระ แน่นอนว่าการฝึกฝนอันน้อยนิดของนายน้อยในปัจจุบันนั้นแทบจะไม่เพียงพอที่จะใช้พระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูนเพื่อต่อสู้กับศัตรูหรือใช้พลังของพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูน”
“อย่าลืมว่าท่านต้องมีระดับการฝึกฝนขั้นบรรพกาลเป็นอย่างน้อยที่สุดเพื่อควบคุมวัตถุเทพขั้นสูง หรือบางทีอาจต้องเป็นขั้นอัครสูงสุด” จิตวิญญาณวัตถุมองเสี่ยวม่านผู้ซึ่งไม่มีที่ใดใกล้เคียงกับขอบเขตเทพอย่างช่วยไม่ได้
อาจเป็นไปได้ว่าเขาไม่เคยคิดเลยว่าลูกหลานเพียงคนเดียวที่เขารอคอยมานานหลายปีจะอ่อนแอ
ระดับการฝึกฝนของนางยังสามารถอธิบายได้ว่าไม่เหมาะที่จะเห็น
“อย่างไรก็ตาม นายน้อยยังเด็กและฝึกฝนมาไม่นานนัก ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมการฝึกฝนของนายน้อยจึงต่ำมาก มีทรัพยากรจำนวนมากและบันทึกต่าง ๆ ในพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูน ภายใต้คำแนะนำของข้า มันจะไม่ยากสำหรับระดับการฝึกฝนที่จะเพิ่มขึ้นของนายน้อย” จิตวิญญาณวัตถุคิด
ในขณะนี้เสี่ยวม่านสามารถบอกได้ว่านางกำลังจะไปจากที่นี่ นางพูดกับเจี้ยนเฉินด้วยความซาบซึ้ง“ พี่เจี้ยนเฉิน ข้าจะไม่มีวันลืมความเมตตาที่ท่านได้แสดงให้ข้าเห็น ข้าจะจากไปพร้อมกับจิตวิญญาณวัตถุก่อน และเมื่อข้าได้รับความเข้าใจพื้นฐานเกี่ยวกับพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูนแล้ว ข้าจะตามทำข้อตกลงให้เสร็จสิ้น” เสี่ยวม่านหยุดชั่วขณะก่อนที่จะพูดต่อไป “พี่เจี้ยนเฉิน เนื่องจากท่านปลอดภัยในตอนนี้ โปรดนำพี่จื่อหยุนออกมา”
เจี้ยนเฉินเหลือบมองไปที่จิตวิญญาณวัตถุ และหลังจากลังเลเล็กน้อยเขายังคงนำหอคอยอนัตตาออกมาในที่สุดและปล่อยจื่อหยุนออกมา
“หอคอยอนัตตา ! ”
ด้วยความรู้ของจิตวิญญาณวัตถุซึ่งไม่สามารถนำไปเปรียบเทียบได้กับสุดยอดราชาเทพเหล่านั้น เมื่อเขาเห็นหอคอยอนัตตา เขาก็จำได้ทันที ทำให้สีหน้าของเขาดูตกใจขระจ้องมองไปที่เจี้ยนเฉินด้วยสายตาแปลก ๆ
“เจ้าเด็กสารเลว เจ้าช่างโชคดีเสียจริง แม้แต่หอคอยอนัตตา หนึ่งในสามขุมสมบัติอันยิ่งใหญ่ของอัครสูงสุดอนัตตาก็ยังตกอยู่ในมือของเจ้าแล้ว แม้ข้าจะไม่ทราบว่าเจ้าได้รับหอคอยอนัตตามาจากที่ใด แต่มันเป็นเป้าหมายของความโลภ ดังนั้นการรักษามันจึงไม่ได้เป็นเรื่องดี ข้าขอแนะนำว่าเจ้าควรส่งคืนหอคอยอนัตตาไปที่พระราชวังสวรรค์แห่งบิเชิงโดยเร็วที่สุดทันที หากเจ้าสนใจที่จะเก็บรักษาสิ่งเหล่านั้นเอาไว้ พระราชวังสวรรค์แห่งบิเชิงจะไม่ไว้ชีวิตเจ้า”
“การส่งคืนโดยในเร็ววันอาจเป็นประโยชน์ต่อเจ้าไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง” จิตวิญญาณประดิษฐ์กล่าวอย่างจริงใจ
ด้วยสิ่งนั้น จิตวิญญาณวัตถุจึงหายไปพร้อมกับเสี่ยวม่านและจื่อหยุน ปล่อยให้เจี้ยนเฉินอยู่คนเดียว
เจี้ยนเฉินถอนหายใจเบา ๆ ขณะที่เขามองดูพื้นที่ที่ว่างรอบตัวเขา เขาออกจากที่นั่นตรงไปยังชั้น 9 ของพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูน
ไม่นาน เจี้ยนเฉินก็ยืนอยู่นอกภูเขาเนปจูน อย่างไรก็ตาม เมื่อเขามาถึงที่นั่นอีกครั้ง สิ่งที่เขาเห็นก็คือดินแดนที่ว่างเปล่าที่ทอดยาวออกไป