ตอนที่ 2180 : ประตูหิน

แววตาของไคยะสะท้อนความสงสัยออกมา นางมองไปที่เจี้ยนเฉินและหลังจากที่เงียบไปสักพัก นางก็พูดขึ้นมาด้วยความสงสัย “เจ้าคิดว่าการที่จู่ ๆ สายเลือดหมาป่านภาโบราณกลับทำงานเกี่ยวข้องกับที่นี่หรือไม่ ? ”

“ไม่น่าจะเป็นแบบนั้นไม่ใช่รึ ? ” เจี้ยนเฉินส่ายหน้า เขายากที่จะเชื่อสิ่งที่ไคยะคาดเดาได้

แต่ตอนที่เจี้ยนเฉินพูดแบบนั้น จู่ ๆ สายตาเขาก็หรี่ลง เขาแสดงสีหน้าแปลกใจออกมา เขาหันกลับไปมองอีกด้านและพูดขึ้น “จากพลังสายเลือดในตัวข้า ข้ารับรู้ได้ถึงเสียงเรียก เสียงเรียกนี้มาจากด้านหน้า” ตาของเจี้ยนเฉินเป็นประกายระยิบระยับ เขามองไปทางที่มีเสียงเรียกเขาและแสดงสีหน้าแปลกใจแกมสงสัยออกมา “หรือว่าสิ่งที่เจ้าพูดว่าสายเลือดหมาป่านภาโบราณจู่ ๆ ก็ทำงาน จะเกี่ยวข้องกับที่นี่จริง ๆ ? ”

“ไปดูที่นั่นกันก่อน” ไคยะพูดขึ้น นางเองก็สงสัยเช่นกัน

หลังจากนั้นทั้งสองก็ไม่ได้อยู่นิ่งอีกต่อไป พวกเขาได้มุ่งหน้าไปยังที่ที่มีเสียงเรียกเจี้ยนเฉิน

อุกกาบาตนี้มีขนาดใหญ่อย่างมาก แต่ไคยะและเจี้ยนเฉินต่างก็เป็นราชาเทพ ด้วยความเร็วของพวกเขา พวกเขาจึงใช้เวลาไม่นานก็เดินทางถึงที่หมาย

มันเป็นพื้นที่ว่างเปล่า ที่นั่นมีแต่ความเงียบสนิท มันไม่มีพืชพันธุ์เลยแม้แต่น้อย ทำให้ที่นั่นดูเป็นพื้นที่แห้งแล้ง “ที่นี่รึ ? ” ไคยะตรวจสอบดูรอบ ๆ และถามเจี้ยนเฉิน

เจี้ยนเฉินไม่ได้พูดอะไร เขามองไปรอบ ๆ ก่อนจะหลับตาลง เขาทำการรับรู้ผ่านพลังของสายเลือดเพื่อค้นหาว่าเสียงเรียกนี้มาจากไหน

“ตรงนี้ ด้านล่างเท้าข้า” เจี้ยนเฉินลืมตาขึ้นและมองไปที่หินด้านล่าง การรับรู้วิญญาณของเขาแผ่ออกมาทันทีแทงทะลุพื้นไปได้ราวกับกระบี่ที่มองไม่เห็น

แต่ตอนที่การรับรู้วิญญาณแผ่ออกไปได้ไม่กี่พันเมตร พลังลึกลับก็ขัดขวางมันเอาไว้ มันไม่อาจจะเดินหน้าต่อไปได้

“ดูเหมือนว่าจะมีค่ายกลด้านล่างด้วย” ไคยะพูดขึ้น ชัดแล้วว่านางเองก็รู้ถึงสถานการณ์ด้านล่างผ่านการรับรู้วิญญาณของนาง

“เปิดทางกันเถอะ” เจี้ยนเฉินพูดด้วยท่าทีเด็ดเดี่ยว เขาเอากระบี่นวดาราวิถีสวรรค์ออกมา ก่อนจะโคจรพลังบรรพกาลเข้าไปในวัตถุเทพ กระบี่เปล่งแสงออกมาราวกับแสงที่มาจากดวงดาว เจี้ยนเฉินกวัดแกว่งกระบี่ลงใส่พื้นดินเพื่อพยายามที่จะเปิดรู

ตูม !

เสียงระเบิดดังก้อง หินใต้เท้าของเจี้ยนเฉินแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ หินก้อนเล็ก ๆ กระจายไปทั่วทุกทิศทางพร้อมกับเผยให้เห็นหลุมขนาดใหญ่ลึกกว่า 10 เมตร

อุกกาบาตนี้แข็งอย่างมาก การโจมตีของเจี้ยนเฉินเพียงพอที่จะผ่าอุกกาบาตที่หนานับหมื่นเมตรให้ขาดออกจากกันได้ แต่ตอนนี้เขากลับสร้างได้แค่เพียงหลุม

“เจี้ยนเฉิน ให้ข้าช่วยเอง” ไคยะเองก็ลงมือเช่นกัน กฎแห่งการทำลายล้างถูกใช้ออกมา เส้นพลังของกฎอัดลงไปที่พื้นที่ละสาย ๆ

ทันใดนั้นก็เกิดเสียงระเบิดดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง ภายใต้การโจมตีของเจี้ยนเฉินและไคยะ พื้นดินจึงเกิดการสั่นไหวอย่างรุนแรง รอยแตกที่เหมือนกับใยแมงมุมลามออกไปทั่ว ฝุ่นกระจายออกมาราวกับที่นั่นปกคลุมไปด้วยหมอก

ภายใต้การโจมตีต่อเนื่องของทั้งคู่ที่เทียบเท่ากับการโจมตีของสุดยอดราชาเทพ หลุมนั่นก็ลึกลงไปเรื่อย ๆ

แต่ยิ่งลงไปลึกเท่าไหร่ หินก็ยิ่งแข็งมากเท่านั้น ผลก็คือยิ่งลงไปลึกพวกเขายิ่งเดินหน้ากันได้ช้าลง

ความคิดเห็น