ตอนที่ 2235: ข้าจะมอบคำอธิบายให้เจ้า

แต่มันกลายเป็นความผิดหวังของเหวินเฉิงและคนอื่น ๆ พวกเขาไม่เห็นสิ่งที่พวกเขาต้องการ พวกเขาไม่เห็นเจี้ยนเฉินตกลงกับพื้นเมื่อหินแตก แต่กลับมาลอยอยู่ในระดับเดียวกับพวกเขาพร้อมกับพลังเซียนธาตุแสง เขาไม่ได้รับผลกระทบใด ๆ เลย

แม้แต่ฝุ่นก็ไม่เปื้อนสักนิด มันถูกป้องกันจากแสงที่อ่อนโยนรอบ ๆ เจี้ยนเฉิน ทำให้เขาไม่มีรอยเปื้อนใด ๆ

เหวินเฉิงขมวดคิ้วทันทีที่เขาเห็นสิ่งนี้ ท่าทีของศิษย์รองของยอดเขาทะยานเมฆนั้นแตกต่างจากที่เขาคิด

ในตอนนี้พลังเซียนธาตุแสงรอบ ๆ เจี้ยนเฉินค่อย ๆ แยกย้ายกันไป เขาลืมตาและมองไปที่กลุ่มเหวินเฉิงด้วยสายตาที่เย็นชา เขาตะโกน “การแทรกแซงการบ่มเพาะใครบางคนที่กำลังบ่มเพาะ จะทำให้เกิดผลกระทบที่รุนแรง หากเจ้าไม่พอใจกับใครสักคนก็ยังไม่มีใครทำกันถึงขั้นนี้ในโลกเซียน”

“เมื่อมีคนแทรกแซงขณะที่คนอื่นบ่มเพาะ ความบาดหมางก็จะเกิดขึ้นแม้ว่าจะไม่เคยรู้จักกันในตอนแรก ยิ่งไปกว่านั้นการร้องเรียนก็จะทำให้เกิดเรื่องใหญ่ ! ”

น้ำเสียงของเจี้ยนเฉินนั้นเย็นชาและหนักแน่น

The Radiant Saint Master who shattered the rock under Jian Chen sneered, “Really? Then doesn’t that mean there’s a huge grievance between us now?”

เซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงที่ทำลายหินที่เจี้ยนเฉินนั่งเย้ยหยัน “งั้นหรือ ? นั้นไม่ได้หมายความว่าตอนนี้พวกเขาผิดใจกันแล้ว ? ”

จากศิษย์ทั้งห้าของยอดเขาหิมะ เขาเป็นเซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงที่พุ่งเข้าร่วมเมื่อไม่นานมานี้ นอกจากนี้เขายังมีแกนวิญญาณหนึ่งสี แต่เขาก็ไม่ได้จริงจังกับเจี้ยนเฉิยนนัก เขายั่วยุออกมาว่า “เจ้าต้องเป็นศิษย์พี่รองของยอดเขาทะยานเมฆใช่หรือไม่ ? แต่เจียงหยาง ตอนนี้เรามีความบาดหมางอยู่แล้ว ความบาดหมางนี้ก็มากกว่าที่เจ้าคิด เจ้าจะทำอะไรได้ ? ”

เจี้ยนเฉินยืนโดยเอามือไพล่หลังและปรากฏอยู่ห่างจากกลุ่มของเหวินเฉิงไป 20 เมตร ชุดขาวของเขานั้นไม่มีรอยเปื้อนใด ๆ ขณะที่เขาพูดว่า “มีคนจำนวนมากที่ต้องการบาดหมางกับข้าด้วยเหตุผลหลาย ๆ อย่าง แต่หลายคนก็ตายไปแล้ว พวกเขาตายด้วยน้ำมือของข้า” เจี้ยนเฉินพูดอย่างใจเย็น แต่น้ำเสียงของเขานั้นเต็มไปด้วยความเย็นชาอย่างมาก

เจี้ยนเฉินไม่ได้สนใจศิษย์จากยอดเขาหิมะนักในตอนแรก แต่เขาบังเอิญได้ยินทุกสิ่งที่พวกเขาพูดขณะเดินทางเข้ามา

นี่เป็นเพราะบางอย่างเกิดขึ้นกับวิญญาณของเจี้ยนเฉิน ทำให้ประสาทสัมผัสของเขาอยู่ในระดับที่ไม่น่าเชื่อ ไม่มีอะไรที่เกิดในยอดเขาทะยานเมฆจะหลบพ้นหูตาของเขาได้ ไม่ว่าจะเป็นคำพูดของเหวินเฉิงเกี่ยวกับไป๋หยูหรือจ้าวเฟิงหรือแม้แต่หานซินที่รักษาตัวอย่างเงียบ ๆ เขาก็รู้สึกได้อย่างชัดเจน

เมื่อรวมกับเหวินเฉิงแล้ว ศิษย์จากยอดเขาหิมะก็ประหลาดใจเช่นกัน อย่างไรก็ตามพวกเขาก็ไม่กลัว หลังจากที่พวกเขาประหลาดใจแล้ว พวกเขาก็หัวเราะออกมาอย่างดัง ๆ พวกเขามองไปที่เจี้ยนเฉินราวกับกำลังมองคนโง่เขลา

“ข้าเห็นเคยเห็นคนยโส แต่ข้าไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน ต้องมีความกล้ามากแค่ไหนสำหรับคนที่มีแกนวิญญาณหนึ่งสีในการพูดด้วยความมั่นใจขนาดนี้….”

“เขาคิดว่าเขาเป็นใคร ? แม้แต่ศิษย์พี่รองก็ไม่กล้าพูดอย่างเขา เขาไม่รู้หรือว่าเขากำลังเผชิญกับอันตรายอยู่….”

“ศัตรูของเขาในอดีตอาจจะไม่ใช่มนุษย์ที่มีการบ่มเพาะมาก่อน การจัดการกับคนธรรมดานั้นด้วยความแข็งแกร่งของเซียนผู้เชี่ยวชาญธาตุแสงนั้นมันก็ง่ายเหมือนปอกกล้วย ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า…..”

ศิษย์ของยอดเขาหิมะเย้ยหยันทั้งหมด พวกเขาไม่กลัวคำพูดข่มขู่ของเจี้ยนเฉินเลย

“ศิษย์น้องห้า ดูเหมือนว่าเจ้าจะมีปัญหาโดยบังเอิญ” ศิษย์พี่รองของยอดเขาหิมะเหวินเฉิงหัวเราะเยาะเจี้ยนเฉินอย่างหนัก ขณะที่เขามองไปที่เจี้ยนเฉิน

ศิษย์น้องห้าก็หัวเราะเช่นกันเขากล่าวว่า “ดูเหมือนว่าคน ๆ นี้จริง ๆ แล้วเป็นคนที่ข้าไม่อาจทำให้ขุ่นเคืองได้ แต่ปัญหาใหญ่ที่สุดคือข้าไม่กลัวปัญหา ดังนั้นยิ่งข้าไม่อาจทำให้เขาขุ่นเคืองได้มากเท่าไร ข้าก็ต้องทำให้เขาขุ่นเคืองมากเท่านั้น” เมื่อถึงตอนนี้ศิษย์น้องห้าก็ควบคุมพลังเซียนธาตุแสงในทันทีและมาถึงด้านหน้าเจี้ยนเฉินในพริบตา แสงสีขาวนวลปกคลุมอยู่ในมือของเขาขณะที่เขาตบหน้าเจี้ยนเฉินตรง ๆ

การตบหน้านี้เป็นสิ่งที่น่าอับอายที่สุดที่อาจจะเกิดขึ้นกับใครบางคน เห็นได้ชัดว่าศิษย์น้องห้าคนนี้ไม่ได้มีความเคารพใด ๆ ต่อเจี้ยนเฉินเลย เขาใช้วิธีการชั่วร้ายนี้ตั้งแต่ต้นเพื่อทำให้เจี้ยนเฉินเสียเกียรติ

สายตาของเจี้ยนเฉินนั้นเย็นชา เขาอยู่ที่นั่นโดยไม่ขยับเลยสักนิด เขายกมือที่ปกคลุมไปด้วยพลังเซียนธาตุแสง เขาตบออกไปเร็วยิ่งกว่าศิษย์น้องห้าเสียอีก

เพียะ !

เสียงตบนั้นดังมาก เจี้ยนเฉินตบหน้าศิษย์น้องห้าก่อนที่มือของเขาจะมาถึงเจี้ยนเฉินและหยุดอยู่ห่างจากใบหน้าของเจี้ยนเฉิน มันทำให้เขากระเด็นออกไป

เหวินเฉิงและศิษย์อีกสองคนก็ประหลาดใจเมื่อเห็นสิ่งนี้ พวกเขามองดูศิษย์น้องห้าของพวกเขากระเด็นออกไปหลายเมตร ใบหน้าของเขาดูว่างเปล่า

ศิษย์น้องห้าของยอดเขาหิมะขยับเท้าของเขาด้วยความกลัว เสื้อคลุมสีขาวของเขาเต็มไปด้วยดิน ขณะที่ใบหน้าครึ่งหนึ่งเต็มไปด้วยรอยช้ำเลือดและฟันของเขาก็หักออกมา และเขาก็จ้องมองเจี้ยนเฉินด้วยดวงตาที่แดงก่ำ

ความคิดเห็น