ตอนที่ 2311 : รู้ตัว

“นายท่าน ปราณบรรพกาลนั้นทำให้เราก้าวข้ามจุดสูงสุดที่เคยอยู่และพัฒนาต่อไปจนแข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม” จือหยิงพูดขึ้นมา

ไม่มีอะไรในโลกนี้ที่น่าสนใจไปกว่าการที่จะแข็งแกร่งขึ้นได้ ไม่ว่าจะเป็นผู้บ่มเพาะหรือจิตวิญญาณวัตถุก็ตาม

เจี้ยนเฉินแปลกใจ จิตวิญญาณกระบี่นี้เป็นตัวตนที่แข็งแกร่งมาอยู่แล้วตอนที่พวกนั้นรุ่งเรือง การรวมตัวของกระบี่คู่ทำให้มีพลังทำลายล้าง หากพวกนั้นพัฒนาไปต่อได้ มันจะแข็งแกร่งได้ถึงขนาดไหนกัน ?

เนื่องจากปราณบรรพกาลมีประโยชน์ต่อจิตวิญญาณกระบี่ เจี้ยนเฉินก็เริ่มสนใจขึ้นมา เขาอยากที่จะได้มันมาทันที จิตวิญญาณกระบี่ได้ยอมรับเขาเป็นเจ้านายมันแล้ว หากจิตวิญญาณกระบี่แข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม พลังในการต่อสู้ของเขาก็จะเพิ่มขึ้นเช่นกัน

เจี้ยนเฉินสูดหายใจเข้าลึก ๆ และสงบสติอารมณ์ลง เขามองไปที่จิตวิญญาณวัตถุด้วยความรู้สึกซับซ้อนและพูดขึ้น “จริง ๆ แล้วการลบคำสาปของท่านไม่ได้ยากเลยแม้แต่น้อย ที่ท่านต้องการคือจอมปราชญ์สูงสุดที่ถือว่าเป็นเซียนลงมือและมันก็น่าจะเพียงพอที่จะลบคำสาปของเซียนอีกคน หากท่านเต็มใจ ข้าจะหาทางหาคนแบบนั้นมาให้ท่าน “

เจี้ยนเฉินเริ่มคิดว่าเขาจะได้พลังปราณบรรพกาลมาได้ยังไง หลังจากที่รู้ว่ามันส่งผลดีต่อจิตวิญญาณกระบี่ของเขาเช่นไร

เขาไม่กล้าที่จะคิดเรื่องการเก็บแก่นเลือดจากจอมปราชญ์สูงสุดถึง 10 หยด เพราะเรื่องแบบนั้นมันเป็นไปไม่ได้ แม้ในอนาคตเขาก็คงไม่อาจจะทำเรื่องแบบนี้ได้

แม้ว่าการหาตัวจอมปราชญ์สูงสุดจะแทบเป็นไปไม่ได้เช่นกันแต่มันก็ง่ายกว่าการเก็บแก่นเลือดถึง 10 หยด

เจี้ยนเฉินคิดหาว่าจะเรียกจอมปราชญ์สูงสุดคนไหนมาลบคำสาปที่กักขังจิตวิญญาณวัตถุเอาไว้เพื่อแลกเปลี่ยนกับปราณบรรพกาล

ยังไงซะมันก็มีจอมปราชญ์สูงสุดแค่เพียงหยิบมือในโลกเซียนแห่งนี้ ด้วยความแข็งแกร่งของเขาในตอนนี้แล้ว การได้เจอกับคนระดับนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ดังนั้นเขาจึงไม่อาจจะเสนออะไรให้กับจิตวิญญาณวัตถุได้ดีกว่านี้

ยิ่งกว่านั้นเขาก็เชื่อว่าเมื่อจอมปราชญ์สูงสุดรู้ถึงการมีอยู่ของโถงศักดิ์สิทธิ์โบราณ พวกนั้นคงต้องลงมือด้วยตัวเองแน่เพราะคุณค่าที่มันมี

ยังไงซะโถงศักดิ์สิทธิ์โบราณแห่งนี้ก็คือวัตถุเทพที่เทียบเท่ากับกระบี่คู่ของเขา

แต่คำพูดของเจี้ยนเฉินเหมือนจะจี้จุดอ่อนของจิตวิญญาณวัตถุ ตาของเขาดูคมกริบขณะที่มองมายังเจี้ยนเฉิน ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เจ้าหนู มันจะดีกว่าหากเจ้าไม่ทำแบบนั้น ไม่งั้นแล้วข้าคงไม่มีทางปล่อยเจ้าไปแม้ว่าปราณหยินและปราณหยางจะปกป้องเจ้าก็ตาม “

เจี้ยนเฉินคิ้วขมวดไปทันทีเมื่อเห็นท่าทีของจิตวิญญาณวัตถุและได้ยินคำขู่นั้น เขามองไปที่ชายชราตรงหน้าแต่ก็บอกไม่ได้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่

“ปราณบรรพกาล วิธีที่นายท่านพูดถึงนั้นเป็นเพียงวิธีเดียวที่จะปลดปล่อยท่าน” จิตวิญญาณกระบี่พูดขึ้นมาด้วยความไม่พอใจ

จิตวิญญาณวัตถุพูดขึ้นมาอย่างเย็นชา “ข้าเคยคิดเรื่องนี้ดูแล้ว หากข้าต้องการทำแบบนั้นจริง ๆ ข้าคงได้รับอิสระมาตั้งนานแล้ว ทำไมข้าถึงยังต้องถูกขังอยู่ที่นี่ ? ”

“เมื่อเซียนพวกนั้นรู้ตัวตนของข้า ข้าก็ไม่อาจจะหลีกหนีโชคชะตากับการรับพวกเขาเป็นเจ้านายได้ ข้าไม่ต้องการก้มหัวให้กับใครอื่นหลังจากที่เจ้านายข้าตายไป แม้ว่าพวกเขาจะเป็นเซียนที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกก็ตาม…”

ความคิดเห็น