ตอนที่ 2313 : การทะลวงผ่านของเฮยหยา

เซียนคือนักสู้ระดับเดียวกับจอมปราชญ์สูงสุด การเก็บแก่นเลือดของเซียน 10 หยดไม่ใช่สิ่งที่เจี้ยนเฉินกล้าคิด มันอาจจะถือว่าเป็นความฝันสุดโต่งที่สุดของเขาก็ว่าได้ เขาไม่อาจจะรับความช่วยเหลือจากจิตวิญญาณวัตถุได้รึครอบครองโถงศักดิ์สิทธิ์ทองแดงได้ในเวลาอันสั้น

หลังจากนั้นเจี้ยนเฉินก็ได้ปรึกษากับจิตวิญญาณวัตถุต่อ สุดท้ายเขาก็ต้องยอมรับความจริงที่ว่าโถงศักดิ์สิทธิ์โบราณแห่งนี้ไม่ได้มีประโยชน์อะไรต่อเขาจนกว่าที่เขาจะได้แก่นเลือดของจอมปราชญ์สูงสุดทั้ง 10 หยดมา

“ข้าจะทิ้งตราประทับไว้ที่หลังมือของเจ้า ตราประทับนี้คือกุญแจไปยังโลกมหาพิสุทธิ์ เมื่อเจ้าเก็บแก่นเลือดของจอมปราชญ์สูงสุดได้ 10 หยดแล้ว เจ้าก็ใช้ตรานี่โดยใช้วิธีที่ข้าสอนเจ้าไปและประตูที่นำมาสู่ที่นี่ก็จะเปิดออกตรงหน้าเจ้า”

“จำไว้ให้ดีว่าเจ้าเปิดประตูได้เมื่อเจ้าอยู่ในมิติทั่วไป ตรานี้จะไร้ประโยชน์เมื่ออยู่ในที่ที่แปลกประหลาด มิติที่ถูกผนึกหรือโลกจิ๋วที่สร้างขึ้นมาโดยยอดฝีมือ”

“ตรานี่เป็นใช้เป็นประตูได้เพียงครั้งเดียว ดังนั้นอย่าใช้มันจนกว่าเจ้าจะเก็บแก่นเลือดของจอมปราชญ์สูงสุดได้ครบ 10 หยด ภายใต้การจำกัดของคำสาปแล้ว ข้าไม่ได้มีพลังมากพอที่จะให้พลังกับเจ้าเป็นครั้งที่สอง ว่าเจ้าจะเข้ามายังโลกมหาพิสุทธิ์ด้วยวิธีการบางอย่างได้แต่ข้าก็คงมีพลังเพียงพอที่จำนำเจ้ามาที่นี่ได้ครั้งเดียวเพราะโถงศักดิ์สิทธิ์โบราณนั้นไม่ใช่ที่ภายในโลกมหาพิสุทธิ์”

“พลังนี้ใช้ได้ก็ตอนที่เจ้าเก็บรวบรวมแก่นเลือดครบ 10 หยด…”

“คำสาปของเซียนผสานเต๋าได้สยบข้าไว้มานาน ข้าไม่อาจจะคงสติได้นานนัก ข้าต้องกลับไปหลับใหลต่อ ที่เหลือคงต้องฝากเจ้าด้วย…”

จิตวิญญาณวัตถุเตือนเจี้ยนเฉินในหลาย ๆ เรื่อง หลังจากที่พูดจบร่างที่อัดแน่นขึ้นมาด้วยแสงสีฟ้าก็สลายไปพร้อมกับสายลม

เจี้ยนเฉินถูกส่งกลับไปที่ชั้นแรกของโถงศักดิ์สิทธิ์โบราณโดยจิตวิญญาณวัตถุ มันคือจุดแรกที่เขาเดินเข้ามา วิธีการใช้ตราประทับตอนนี้อยู่ในหัวของเขาแล้ว

โถงโบราณตกอยู่ในความเงียบ มีแค่เจี้ยนเฉินที่ยืนอยู่ในห้องโถงแห่งนี้พร้อมกับตงหลินหยานเซว่ที่หมดสติในอ้อมแขนของเขา

“นายท่าน เรายังไม่ฟื้นตัวจากการหลอมรวม เราต้องกลับไปหลับต่ออีกสักพัก” เสียงของจิตวิญญาณกระบี่ดังขึ้นมาในหัวของเจี้ยนเฉิน หลังจากนั้นเขาก็รับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าจิตวิญญาณกระบี่ได้หลับใหลไป

ตอนนั้นเจี้ยนเฉินรู้สึกค่อนข้างอับอาย เขารู้ว่าเขาได้หลอมรวมกระบี่คู่เพื่อปลดปล่อยร่างเดิมของโมเทียนหยุนด้วยความเห็นแก่ตัวโดยไม่สนใจคำคัดค้นจากทั้งคู่ เขาฝืนใช้กระบี่คู่มากเกินไปจนถึงจุดที่แม้แต่ตอนนี้ก็ยังไม่ฟื้นตัว

“ข้าต้องเก็บแก่นเลือดจอมปราชญ์สูงสุด 10 หยด แม้ว่าจะไม่ใช่เพื่อโถงศักดิ์สิทธิ์โบราณ แต่ข้าก็ต้องทำเพื่อปราณบรรพากล” เจี้ยนเฉินสาบานในใจ ทางเดียวที่เขาจะชดเชยให้กับจิตวิญญาณกระบี่ได้คือการได้รับปราณบรรพกาลมาและให้ทั้งสองพัฒนาตัวเองให้มีระดับสูงกว่าตอนที่ยังรุ่งโรจน์

หลังจากนั้นเขาก็มองไปที่มือของตัวเอง มันมีตราประทับบาง ๆ ที่หลังมือของเขาและเมื่อเขามองมัน มันก็จางลงก่อนจะหายไปในท้ายที่สุด

แต่เจี้ยนเฉินรู้ว่ากุญแจที่นำไปสู่โลกมหาพิสุทธิ์ได้หลอมรวมเข้าไปในหลังมือของเขาแล้ว มันถูกซ่อนไว้ซึ่งมีแต่เขาที่รับรู้ตัวตนของมันได้

เจี้ยนเฉินได้ออกจากโถงศักดิ์สิทธิ์โบราณมาพร้อมกับตงหลินหยานเซว่ที่ยังหมดสติอยู่ และปรากฏตัวขึ้นมาด้านนอก

มันยังเป็นเหมือนเดิมเหมือนกับตอนที่เขามาถึงที่นี่ หมอกยังคงแผ่อยู่โดยรอบ ส่วนโถงศักดิ์สิทธิ์โบราณยังคงเปล่งแสงสีฟ้าออกมารากับว่าแสงนี้คงอยู่ไปตลอดกาล

“นี่น่าจะเป็นทางที่ออกจากที่นี่” เจี้ยนเฉินมองไปข้างหน้า หมอกพัดวนที่นั่นช้า ๆ แม้ว่าจะมีหมอกอยู่ในวังวันนั้น แต่เจี้ยนเฉินก็รับรู้ได้ถึงพลังของมิติ

แต่เขาไม่ได้ออกจากที่นั่นเพราะเขาเข้าใจว่าตราบใดที่อยู่ที่นี่ ตงหลินหยานเซว่ก็จะยังคงหมดสติอยู่ การหมดสตินี้ไม่ได้มาจากบาดแผลของนาง แต่มันเป็นเพราะจิตวิญญาณวัตถุ

จิตวิญญาณวัตถุไม่ต้องการเจ้านายคนอื่น ดังนั้นเขาจึงไม่ต้องการให้ตงหลินหยานเซว่รู้ถึงการมีอยู่ของอีกฝ่าย มันคือวิธีการรับมือเผื่อว่าตงหลินหยานเซว่เปิดเผยความจริงเรื่องนี้และดึงยอดฝีมือจากโลกภายนอกเข้ามา

ความคิดเห็น