ตอนที่ 244 - เจี้ยนเฉินสำแดงฝีมือ - กระบี่ที่รวดเร็ว

ตอนที่ 244 – เจี้ยนเฉินสำแดงฝีมือ – กระบี่ที่รวดเร็ว

บริเวณรอบเมืองเวคกลายเป็นสนามรบที่เต็มไปด้วยเลือดของกลุ่มทหารรับจ้าง 200,000 นายและทหารติดอาวุธที่ต่อสู้อยู่ที่ประตูเมือง พวกเขาได้พุ่งผ่านไปไม่กี่กิโลเมตรและเปียกโชกไปด้วยเลือดของสัตว์อสูรไม่กี่ตัว

ด้านหลัง ทหารที่คอยช่วยเหลือหลายคนพุ่งไปรอบ ๆ สนามรบพร้อมกับเปลหาม สำหรับนำพวกที่ล้มลงกลับมารักษาที่เมือง สมรภูมิทั้งหมดถูกย้อมสีแดงของเลือดเพราะกลิ่นอายของการต่อสู้ได้ลอยผ่านอากาศเข้าไปในจมูกของทุกคนที่ต่อสู้

แม้ว่าการต่อสู้จะดำเนินต่อไปในระยะเวลาอันสั้น พื้นดินก็เกลื่อนไปด้วยซากศพของสัตว์อสูรและมนุษย์ ทุก ๆ วินาทีบุคคลจะได้รับบาดเจ็บในขณะที่วินาทีถัดไปบุคคลอื่นจะตาย

สัตว์อสูรระดับ 4 ร้อยกว่าตัวกับเซียนผู้เชี่ยวชาญพิเศษกำลังต่อสู้กัน แต่สถานการณ์ก็ดูไม่ดีสำหรับมนุษย์ สัตว์อสูรระดับ 4 ต้องใช้เซียนผู้เชี่ยวชาญพิเศษ 2 คนเพื่อต่อสู้ แต่ในขณะนี้สัตว์อสูรแต่ละตัวต่อสู้กับเซียนผู้เชี่ยวชาญพิเศษคนเดียว ในขณะที่ระยะสั้น เซียนผู้เชี่ยวชาญพิเศษจะสบายดี แต่ถ้าเวลาลากยาวเกินไปแล้วสถานการณ์ก็ยากที่จะบอกได้ เนื่องจากสัตว์อสูรมีความเหนือกว่าตามธรรมชาติ มนุษยชาติจึงได้แต่พึ่งอาวุธเซียนของพวกเขาเพื่อต่อสู้กับสัตว์อสูร แต่เมื่อพลังชีวิตของพวกเขาหมด พวกเขาก็จะตกอยู่ในอันตราย

ปืนใหญ่ผลึกแกนอสูร 10 กระบอกบนยอดกำแพงเมืองนั้นไม่เคยหยุดยิง ดังนั้นอากาศจึงเต็มไปด้วยแรงสั่นสะเทือนและหูอื้อจากการระเบิด

เมื่อสงครามดำเนินต่อไปเป็นระยะเวลานาน จำนวนผู้บาดเจ็บก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน พลเปลยังคงหามเปลผ่านเข้ามาทางประตูเมืองอย่างต่อเนื่องพร้อมกับชายที่ได้รับบาดเจ็บที่กำลังร้องด้วยความเจ็บปวด หลายคนแขนหรือขาขาดไป ดังนั้นจำนวนคนที่ต่อสู้กับสัตว์อสูรจึงเริ่มลดน้อยลง ดังนั้นแรงกดดันจึงเริ่มเพิ่มขึ้นกับทุกคน ถ้าสิ่งนี้ดำเนินต่อไปการยอมจำนนของเมืองเวคจะเป็นเพียงเรื่องของเวลา

ที่ด้านบนของกำแพง เจ้าเมืองหยุนหลีมองไปที่เจี้ยนเฉินและทูตทั้งสองด้วยท่าทางที่ย่ำแย่ “คลื่นสัตว์อสูรนี้มีสัตว์อสูรมากกว่าเมื่อก่อนหน้านี้และสัตว์อสูรระดับ 4 มากกว่าที่คาดการณ์เอาไว้ จำนวนของพวกมันมีมากเกินกว่าเซียนผู้เชี่ยวชาญพิเศษของเราและถ้าสิ่งนี้ดำเนินต่อไป แม้ว่าสัตว์อสูรระดับ 5 จะไม่โจมตี สัตว์อสูรระดับ 4 ก็จะเหยียบย่ำเมืองเวค”

“ข้าได้ดูบันทึกของคลื่นสัตว์อสูรที่ผ่านมา ข้ากลัวว่าคลื่นนี้จะร้ายแรงที่สุด จำนวนสัตว์อสูร ระดับ 4 ไม่เคยมากเกิน 50 ตัว แต่นี่กลับมีหลายร้อยตัว บัดซบ สัตว์อสูรระดับ 4 จากเทือกเขาสัตว์อสูรทั้งหมดมาที่นี่แล้วเหรอ ? ” หยุนหลีเช็ดคิ้วเพื่อปาดเหงื่อ

ทูตทั้งสองไม่ได้พูดอะไรเลย ดังนั้นหยุนหลีพูดต่อ ” ท่านทูตอาวุโส ท่านมีทางออกใดบ้างเกี่ยวกับวิธีจัดการกับสถานการณ์เช่นนี้หรือไม่”

คาตาต้าส่ายหัวของเขาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด”ข้าไม่มีเลย ตอนนี้เรายังไม่ควรเคลื่อนไหว สัตว์อสูรระดับ 5 ยังซ่อนตัวอยู่นั้นมีความแข็งแกร่งอย่างยิ่ง ดังนั้นน้องชายและข้าจึงต้องอยู่ที่นี่และรักษาความแข็งแกร่งของเราไว้จนกว่าจะถึงช่วงเวลาที่มันปรากฏตัว เพื่อให้แน่ใจว่ามีโอกาสที่ดีที่สุด ถ้าเราสิ้นเปลืองพลังงานตอนนี้เมื่อมีการโจมตีของสัตว์อสูรระดับ 5 นั้น เราจะไม่มีโอกาสเอาชนะมัน”

สีหน้าของหยุนหลีนั้นซีดลงเรื่อย ๆ เมื่อเขาฟังคำพูดของคาตาต้า ร่างกายของเขาเริ่มสั่นไหวเมื่อเขาสังเกตเห็นบริเวณการต่อสู้เบื้องล่าง ดวงตาของเขาช่วยไม่ได้ที่จะเบิกกว้างและฉีกขาดเล็กน้อยในขณะที่เขาพึมพำ “เป็นไปได้หรือไม่ ? วันนี้อาจเป็นวันสุดท้ายสำหรับเมืองเวคของข้าใช่หรือไม่” ทูตระดับเซียนปฐพีเป็นผู้รักษาความมั่นคงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดต่อหัวใจของหยุนหลี แต่ด้วยคำพูดของ คาตาต้าแสดงให้เห็นว่ามันยากที่จะจัดการกับสัตว์อสูรระดับ 5 ที่ซ่อนเร้นแม้ว่าเขาและน้องชายของเขาจะร่วมมือกัน คำพูดนี้เหมือนเสียงฟ้าร้องกรอกหูของหยุนหลี ตอนนี้เขารู้สึกสิ้นหวังอย่างมาก

เมื่อมองดูใบหน้าของหยุนหลี เจี้ยนเฉินระบายลมหายใจออกมา “เช่นนั้นข้าจะลงไปช่วย ภัยคุกคามของสัตว์อสูรระดับ 4 นั้นใหญ่เกินกว่าที่เราจะละเลยได้” เจี้ยนเฉินกระโดดลงจากกำแพงเมืองที่สูง 50 เมตร ในกลางอากาศร่างของเจี้ยนเฉินเริ่มเร่งความเร็วเหมือนกระสุนที่พุ่งเข้าหาสัตว์อสูรระดับ 4

สมาชิกใหม่ของกลุ่มทหารรับจ้าง, เต้าคังกำลังต่อสู้กับสัตว์อสูรระดับ 4 สัตว์อสูรระดับ 4 ตัวนี้เป็นเสือชีตาห์สีดำยาว 3 เมตรที่มีการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วมาก อุ้งเท้าทั้งสองของมันแกว่งไปมาในอากาศเมื่อกรงเล็บอันแหลมคมลอยไปที่เต้าคัง ตามด้วยกรงเล็บ เสือชีต้าก็ส่งเสียงคำรามจากขากรรไกรที่เต็มไปด้วยเลือดจากหลาย ๆ ครั้งที่กัดเต้าคังจนบาดเจ็บ

ดวงตาของเสือชีตาห์สีดำตัวนั้นมีสีแดงเลือดนกขณะที่พวกมันจ้องที่เต้าคังราวกับว่าเขาเป็นเหยื่อ เมื่อคำรามด้วยความโกรธ ร่างกายทั้งหมดของมันก็หายตัวไปในความพร่ามัวเมื่อมันพุ่งเข้าหาเต้าคัง ในทันใดนั้นกรงเล็บแหลม ๆ ของมันก็เปล่งประกายระยิบระยับในแสงแดดขณะที่มันลอยไปที่หน้าอกของเต้าคัง

ดวงตาของเต้าคังทอประกายดุร้ายโดยไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อยในขณะที่อาวุธที่เสริมประสิทธิภาพด้วยพลังเซียนในมือของเขาฟันไปที่เสือชีตาห์ กระบี่และกรงเล็บปะทะกันด้วยเสียงแสบแก้วหูขณะที่แรงกระแทกส่งผลให้เต้าคังถอยกลับไปสองสามก้าว

อาวุธเซียนของเต้าคังนั้นไม่เพียงพอที่จะสร้างความเสียหายให้กับเสือชีตาห์ได้ เสือชีต้านั้นถูกส่งถอยหลังกลับไปชั่วขณะก่อนที่จะพุ่งไปข้างหน้าทันทีเพื่อตะปบที่หลังของเต้าคังจากทางด้านหลัง

เต้าคังยังคงยืนไม่มั่นคงหลังจากที่เสือชีต้าส่งเขาลอยไปข้างหลัง ดังนั้นมันจึงเป็นเรื่องยากสำหรับเขาที่จะโจมตีสัตว์อสูรด้วยความแข็งแกร่งดังเดิม เขาทำได้เพียงนำกระบี่ข้ามมาไว้ด้านหลังเพื่อปกป้องตัวเองจากกรงเล็บ

กรงเล็บของเสือชีต้านั้นฟาดไปที่อาวุธเซียนของเต้าคังทำให้กระบี่ถูกกระแทกกลับไปโดนหลังเขาเล็กน้อย เมื่อกระบี่ที่กระเด็นออกจากจากตำแหน่ง เสือชีต้าก็อ้าปากเพื่อพยายามกัดเต้าคัง

เมื่ออาวุธของเขากระเด็นออกไป การกระทำของเต้าคังก็ถูกจำกัดอย่างรุนแรง เมื่อเห็นปากที่อ้ากว้างของเสือชีตาห์ สีหน้าของเต้าคังก็เปลี่ยนไปทันทีและเขาก็ส่ายศีรษะหลบออกจากเส้นทางทันที

ด้วยปากที่อ้ากว้าง เสือชีต้าก็คำรามจนหูอื้อ ขณะที่พยายามอ้าปากกัดลงบนหน้าอกของเต้าคัง

ใบหน้าของเต้าคังนั้นย่ำแย่มาก เสือชีตาห์ตัวนี้ฉลาดมากเมื่อมันโจมตีเขาด้วยกรงเล็บ ทำให้เขาไม่สามารถตอบโต้ได้เลย ดูเหมือนว่าวันนี้จะเป็นวันที่ยากลำบากในการหลีกเลี่ยงจากภัยพิบัติเนื่องจากสัตว์อสูรตัวนี้แข็งแกร่งยิ่งกว่าเขาและเต้าคังไม่สามารถต่อสู้กับเสือชีตาห์พร้อมกับอาวุธเซียนของเขาได้

คราวนี้เมื่อเต้าคังหลบเขี้ยว เขาอาจรู้สึกว่ามีสีบางส่วนกลับมาที่ใบหน้าของเขา ถ้าเขาช้าไปเสี้ยววินาที แล้วหน้าอกของเขาก็จะกลายเป็นกองเลือด

“ช่างเป็นเรื่องที่มีแต่ปัญหาเสียเหลือเกิน” เต้าคังดูสิ้นหวัง ตอนนี้เขาเกือบจะเป็นที่รักของเสือชีต้า เมื่อเสือชีต้าโจมตีตลอดเวลามันก็จะหลบยากขึ้นเรื่อย ๆ

คราวนี้หางขนาดใหญ่ก็พลันโอบรอบคอของเต้าคัง ทำให้เขาเคลื่อนไหวไม่ได้เลยในตอนนี้

อีกครั้งที่สีหน้าของเต้าคังซีดเพราะดวงตาของเขาเปล่งประกายด้วยความสิ้นหวัง เมื่อคอของเขาที่ถูกหางพันไว้ เขาไม่สามารถหลบการโจมตีครั้งต่อไปของเสือชีตาห์สีดำได้อีก แม้แต่อาวุธเซียนของเขา สิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเขาก็ช่วยเขาไม่ได้ในที่นี้ เขาจะตายก่อนที่จะปล่อยอาวุธเซียนของเขา

กลิ่นคาวเลือดลอยเข้ามาในจมูกของเต้าคัง ในขณะที่ปากที่ชุ่มเลือดของเสือชีตาห์อยู่ในสายตาของเต้าคังอีกครั้ง

ก่อนที่เต้าคังจะเตรียมยอมรับความตาย แสงสีเงินก็พลันพุ่งเข้ามาทางหางตาของเขา เต้าคังสะดุ้งตกใจจึงเห็นเพียงสายฟ้าสีเงินเช่นเดียวกับแสงที่ลอดผ่านคอของเสือชีตาห์

ปากที่ชุ่มเลือดของเสือชีตาห์พลันเข้ามาใกล้หน้าอกของเต้าคังเพียงไม่กี่นิ้ว กลิ่นปากของมันนั้นดูน่าสะอิดสะเอียนกับจมูกของเต้าคัง จนเขาไม่กล้าหายใจ

เต้าคังรู้สึกงุนงงทันที แต่เมื่อเขาเห็นใบมีดยาวแทงลึกเข้าไปในคอของเสือชีตาห์ แววตาที่ดูมีความสุขบริสุทธิ์ปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา ใบมีดนี้เป็นสิ่งที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างมากเพราะเขารู้ว่าใครเป็นเจ้าของ

เต้าคังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกขอบคุณอย่างยิ่งหลังจากที่เขารอดชีวิตมาจากความตายได้ เขาหันหน้าไปมองเด็กหนุ่มวัยยี่สิบปีไปทางด้านข้าง เขาเรียกอย่างเต็มไปด้วยอารมณ์ออกมาว่า “หัวหน้า ! ” บนเส้นทางสายนี้ระหว่างความเป็นความตายในที่สุดเต้าคังก็ตระหนักได้ว่าการมีชีวิตอยู่นั้นสวยงามเพียงใด

แม้ว่าเต้าคังจะอยู่ในสถานการณ์ความเป็นความตายหลายครั้ง แต่เขาก็ไม่เคยอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายเช่นนี้ ถ้าเจี้ยนเฉินช้าเกินไปแม้แต่เสี้ยววินาที ชีวิตของเขาก็จะถูกปลิดลงและร่างกายของเขาก็จะเป็นซากศพ

เจี้ยนเฉินค่อย ๆ ดึงกระบี่วายุโปรยออกมาจากคอของเสือชีตาห์และพูดกับเต้าคังว่า “ไปช่วยคนอื่น ๆ ดูให้แน่ใจว่ากลุ่มทหารรับจ้างอัคนีของเราสูญเสียผู้คนน้อยที่สุด”

“ขอรับ หัวหน้า ! ” เต้าคังตอบกลับทันที คว้าหางที่ยังคงพันรอบคอของเขา เขาคลายมันและตัดหูของเสือชีต้า จากนั้นเก็บมันไว้ในเข็มขัดมิติของเขา เต้าคังรีบวิ่งออกไปเพื่อช่วยเหลือพี่น้องทหารรับจ้างคนอื่น ๆ

เจี้ยนเฉินไม่ลังเลเลยในขณะที่เขารีบวิ่งไปที่สัตว์อสูรระดับ 4 ตัวที่อยู่ใกล้ที่สุดตัวต่อไป ตัวต่อไปเป็นงูพิษที่มีเซียนผู้เชี่ยวชาญ 6 คนต่อสู้กับมัน พวกเขาสองคนได้รับบาดเจ็บปล่อยให้สี่คนที่เหลืออยู่ประสานงานกันเพื่อที่จะพยายามป้องกันตัวเอง การโจมตีแต่ละครั้งเริ่มยากที่จะหลบและพวกเขาก็อยู่ในสภาพที่น่าสมเพชแล้ว พิษของอสรพิษที่พ่นออกมานั้นเพียงพอที่จะทำให้เซียนผู้เชี่ยวชาญทุกคนกลัวที่จะสัมผัสกับมัน

ดังนั้นเซียนผู้เชี่ยวชาญทั้งหกทำได้เพียงพยายามหนีออกจากอสรพิษได้เท่านั้น ทันใดนั้นแสงสีเงินก็พุ่งเข้าหาพวกเขาแล้วพลันเข้าไปในจุดตายของอสรพิษก่อนที่มันจะทันได้ตอบสนอง

อสรพิษนั้นพลันปล่อยเสียงดังฟ่อที่น่าสมเพทก่อนที่มันจะทรุดตัวลงกับพื้น กระบี่ของเจี้ยนเฉินนั้นรวดเร็วอย่างไม่มีใครเทียบ ดังนั้นแม้แต่สัตว์อสูรระดับ 4 อย่างอสรพิษก็ไม่สามารถรับรู้ถึงการโจมตีได้เลย

หัวหน้า ! เซียนผู้เชี่ยวชาญทั้งหกคนที่ต่อสู้กับอสรพิษนั้นเรียกเจี้ยนเฉินทันที ดวงตาของพวกเขามีแววปิติยินดีอย่างที่สุด พวกเขารู้ได้ในทันทีว่าหัวหน้าของพวกเขาช่วยชีวิตของพวกเขาไว้