ตอนที่ 2494
ตอนที่ 2504 - ความเหลื่อมล้ำ
October 21, 2026
ตอนที่ 2504 – ความเหลื่อมล้ำ
“เจี้ยนเฉิน เจ้ากล้าที่จะสู้กับข้าหรือไม่ ? ” จุนกงร้องออกมาอีกครั้งและด้วยเหตุนั้นตัวตนที่ทรงพลังก็ปะทุออกมาจากร่างกายของเขาเอ่อล้นไปยังเจี้ยนเฉิน
ในขณะนี้ จุนกงเต็มไปด้วยความตั้งใจในการต่อสู้ เขาเต็มไปด้วยความมั่นใจราวกับว่าชัยชนะอยู่ในมือของเขา
อย่าลืมว่า เขาเข้าใจหัวใจแห่งความเป็นและความตายจากแนวคิดทั้งสาม แม้ว่าความแข็งแกร่งของเขาในตอนนี้จะไม่มากเท่าซ่างกวนมู่เอ๋อและพิณปิศาจร่ำไห้ของนาง แต่เขาก็มีพลังมากพอที่จะทำให้เขาเป็นหนึ่งในสิบอันดับแรกของบัลลังก์ทำเนียบราชาเทพ
ตามความเป็นจริง จุนกงมีความมั่นใจในระดับหนึ่งเกี่ยวกับการก้าวขึ้นสู่สามอันดับแรกและท้าทายอันดับที่ 1
นี่เป็นเพราะโดยพื้นฐานแล้วเขาได้รับมรดกเพียงเล็กน้อยจากมรดกของบรรพชนสาม ในขณะที่คนส่วนใหญ่ที่ยืนอยู่อันดับที่หนึ่งในอดีต มีเพียงไม่กี่คนที่ได้รับมรดกของขั้นอัครสูงสุดเท่านั้น บางคนไม่ได้รับมรดกของขั้นอัครสูงสุดด้วยซ้ำ
มรดกดังกล่าวไม่ได้ใกล้เคียงแม้แต่ส่วนหนึ่งของมรดกของบรรพชนสาม
“แม้แต่บรรพชนวายุที่ไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของลัทธิก็เห็นด้วยกับการต่อสู้ของข้ากับเจี้ยนเฉิน ดูเหมือนว่าความแข็งแกร่งของเจี้ยนเฉินจะไม่มีอะไรเป็นพิเศษเลย มิฉะนั้นบรรพชนวายุจะไม่ยอมให้ข้าสู้กับเขา” จุนกงคิด เขายังคงรู้สึกว่าบรรพชนวายุจะยืนอยู่ข้างเขา
“แต่นั่นก็สมเหตุสมผลแล้ว อย่าลืมว่ามู่เอ๋อเป็นทายาทของบรรพชนสาม นางให้ความสำคัญกับลัทธิเต๋าเสียงศักดิ์สิทธิ์มากเกินไป บรรพชนวายุอาจไม่ต้องการให้เจี้ยนเฉินมีชีวิตอยู่อีกต่อไป เผื่อว่าเขาจะส่งผลกระทบต่อมู่เอ๋อในอนาคต นางจึงตกลงที่จะให้ข้าต่อสู้กับเจี้ยนเฉิน อาจเป็นเพราะนางต้องการให้ข้ากำจัดเขา…”
ทันทีที่เขาคิดถึงเรื่องนั้น จุนกงก็หัวเราะเยาะภายใน “มู่เอ๋อ มิใช่เจ้าเคยโหยหาเจี้ยนเฉินมากขนาดนี้มาก่อนหรือ ? ที่ผ่านมามิใช่เจ้าหวังดีกับเขาหรือ ? มิใช่เจ้าบอกกับข้าว่าข้าไม่มีใครที่ยอดเยี่ยมใกล้เคียงกับเจี้ยนเฉินหรือ ? ข้าจะแสดงให้เจ้าเห็นว่า เจี้ยนเฉินของเจ้าอ่อนแอแค่ไหนเมื่ออยู่ในมือของข้า”
“ฮ่าฮ่า เจ้าพูดใหญ่โตเกินไป จุนกง เนื่องจากเจ้าต้องการต่อสู้ ข้าจะสู้กับเจ้าเอง” เจี้ยนเฉินจ้องมองจุนกงเหมือนกำลังดูเรื่องตลก จุนกงเป็นเพียงราชาเทพเท่านั้น ดังนั้นเจี้ยนเฉินจึงพยายามจินตนาการว่าความมั่นใจของเขามาจากไหน
เติ้งเหวินซิ่นและกู่นาจ้องมองจุนกงอย่างแปลกประหลาด จุนกงเป็นคนที่ฉลาดในสายตาของพวกเขามาโดยตลอด เขาตามืดบอดตั้งแต่เมื่อไหร่ ?
“แน่นอนว่ามันไม่ใช่ผลของยามอมเมาที่ทำให้มึนเมาใช่หรือไม่ ? แม้ว่าจุนกงจะปลอดจากพิษแล้ว แต่เขาก็ยังไม่หายดีใช่หรือไม่ ? ” เติ้งเหวินซิ่นและกู่นาอดไม่ได้ที่จะสงสัย นี่เป็นคำอธิบายเดียวที่พวกนางคิดได้
แม้แต่เหลียนฉีก็จ้องมองจุนกงด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ความผิดหวังลึก ๆ ปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา เขาอยากจะเตือนจุนกง แต่เมื่อเขาคิดจะเปิดปากของเขา เขาก็ได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ เขาไม่ได้พูดอะไร
“มีข่าวลือว่าเจี้ยนเฉินเป็นคนชั่วร้ายและเขาได้ฆ่าผู้คนมากมายในพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูน สิ่งนี้ยังทำให้ราชาสวรรค์สีฟ้ากระจ่างและบรรพชนกระบี่เดียวดายตามล่าเขา ตอนนี้บรรพชนวายุได้อนุญาตการต่อสู้แล้ว เจี้ยนเฉินอาจจะไม่มีความเมตตาเหมือนที่เขาเคยเป็นมา บรรพชนวายุกำลังเสียสละจุนกงอย่างชัดเจน” เหลียนฉีคิด เขารู้สึกไร้อำนาจตามความตั้งใจของบรรพชนวายุ
“แต่สิ่งที่ข้าไม่เข้าใจก็คือเหตุใดบรรพชนวายุจึงต้องสังเวยจุนกง ? อย่าลืมว่า เขาเข้าใจหัวใจแห่งความเป็นและความตาย ดังนั้นศักยภาพในอนาคตของเขาจึงไม่มีขีดจำกัด นางเสียสละอัจฉริยะที่โดดเด่นเช่นนี้เพียงเพื่อบรรเทาความโกรธของเจี้ยนเฉินหรือ ? เจี้ยนเฉินมีความพิเศษอย่างไร ? เราควรจะเสียสละอย่างใหญ่หลวงกับเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้หรือไม่ ? ”
“เป็นเพราะเขาเป็นส่วนหนึ่งของเชื้อสายนักรบวิญญาณหรือไม่ ? เป็นเพราะเขาได้คืนหอคอยอนัตตาและสร้างความสัมพันธ์กับพระราชวังสวรรค์แห่งบิเชิงงั้นหรือ ? ” เหลียนฉีไม่เต็มใจที่จะยอมรับสิ่งนี้ เขาเชื่อว่าแม้ว่าจุนกงจะเป็นฝ่ายผิด เขาก็ไม่สมควรได้รับสิ่งเหล่านี้ทั้งหมด
“จุนกงตายไม่ได้ ! ” ทันใดนั้นเหลียนฉีก็ตัดสินใจ