ตอนที่ 26 ค่าคุ้มครอง

Chaotic Sword God ตอนที่ 26 ค่าคุ้มครอง

ดวงอาทิตย์เริ่มขึ้นมา ขณะที่เจี้ยนเฉินเดินข้ามสนามกีฬา มีลูกศิษย์ไม่กี่คนกำลังออกกำลังกายอยู่ เขาชำเลืองมองไปที่ลูกศิษย์เหล่านั้นและเดินต่อไปยังหอหนังสือ ใน 3 วันที่ผ่านมา เจี้ยนเฉินบ่มเพาะพลังเซียนอย่างต่อเนื่อง ไม่ได้มีเวลาที่จะไปหอหนังสือเลย ในสายตาของเจี้ยนเฉิน สิ่งเดียวที่น่าดึงดูดใจอย่างแท้จริงในสำนักแห่งนี้ก็คือหอหนังสือ เมื่อมาที่ชั้นเรียนซึ่งถูกสอนโดยอาจารย์ เจี้ยนเฉินรู้สึกว่าไม่ได้จุดที่น่าสนใจแม้แต่จุดเดียวและเขาเองรู้สึกว่ามันเสียเวลา อาจารย์ไม่ได้มีอะไรมากพอที่จะสอนเขา แต่กับหอหนังสือนั้น ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม หอหนังสือก็มีประวัติศาสต์ของทุกสิ่งที่เคยเกิดขึ้นบนทวีปเทียนหยวน

เฮ้ นั่น ไม่ใช่ เจียงหยางเซียงเทียน หรือ? ข้าได้ยินเขาเอาชนะเซียนกาดิหยุน ในขณะที่เขามีพลังเซียนเพียงระดับแปดเท่านั้น …

ใช่ นั่นคือเขา! ข้ายังเฝ้าดูเจียงหยางเซียงเทียนต่อสู้ในการแข่งขันลูกศิษย์หน้าใหม่ แต่ข้าไม่มีโอกาสที่จะเห็นเขาต่อสู้กับกาดิหยุน มันเป็นอะไรที่น่าเสียดายจริง ๆ…

ในสนามกีฬา ชายสองคนที่เห็นเจี้ยนเฉิน ชี้เขาจากระยะไกลในขณะที่มองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชม

ว้าว เจียงหยางเซียงเทียน เขาฉลาดและแข็งแกร่งมาก สำหรับเขาที่ชนะเซียนกาดิหยุน ในขณะเขาอยู่เพียงระดับแปด เขาคือชายในฝันของข้าจริง ๆ … สาวที่เป็นชนชั้นสูงกลุ่มเล็กร้องออกมาด้วยดวงตาเป็นประกาย

ผู้คนเริ่มรวมตัวกันอยู่บนสนามมากขึ้น เมื่อเจี้ยนเฉินเดินข้ามสนามกีฬา หลายคนโดยรอบเริ่มสังเกตเห็นเขา นับตั้งแต่เขาได้เอาชนะกาดิหยุน สามวันที่ผ่านมาชื่อของเขาได้แพร่กระจายไปทั่วโรงเรียนภายในเวลาเพียงไม่กี่ชั่วยามและชื่อเสียงของเขาได้พุ่งสูงขึ้นไปยังจุดที่แม้แต่อาจารย์ของสำนักคากัตยังรู้จักชื่อของเขา

เจี้ยนเฉินเดินข้ามสนามอย่างรวดเร็ว ตรงไปยังพื้นที่ร่มรื่นซึ่งจะพาเขาไปสู่หอหนังสือ เพราะมีคนไม่มากที่จะไปหอหนังสือ เส้นทางไปสู่หอหนังสือจึงค่อนข้างเงียบสงบ แทบไม่มีสักคนที่อยู่บริเวณนั้น ทั้งหมดที่เจี้ยนเฉินเห็นคือวิวทิวทัศน์ของธรรมชาติ ขณะที่ลมพัดมาทำให้ใบไม้นับไม่ถ้วนกระจายขึ้นไปในอากาศ จนมีเสียงเสียดสีกันของใบไม้

จากนั้น เงาของคนไม่กี่คนก็ปรากฏตัวขึ้นด้านหน้าของเจี้ยนเฉิน มันเป็นกลุ่มคนสี่คนที่หัวเราะและพูดคุยกันระหว่างพวกเขา ในชุดเครื่องแบบลูกศิษย์ของพวกเขาสามารถระบุได้ว่าพวกเขาเป็นลูกศิษย์ของสำนักได้อย่างง่ายดาย

เจี้ยนเฉินไม่ได้ให้ความสนใจใด ๆ กับกลุ่มของลูกศิษย์ด้านหน้าของเขาและเดินผ่านพวกเขา แต่ในขณะที่เขาเพียงแค่เดินข้ามไป กลุ่มลูกศิษย์สี่คนก็หยุดพูดแล้วล้อมรอบเจี้ยนเฉินอย่างรวดเร็ว

เจี้ยนเฉินหยุดมองไปที่ลูกศิษย์ซึ่งล้อมเขาอยู่และตั้งข้อสังเกตว่าพวกเขาเป็นศิษย์พี่ทั้งหมด ด้วยรอยยิ้มเย็นชาเขาถามว่า ศิษย์พี่ สิ่งนี้หมายความเช่นไร ?

ลูกศิษย์ทั้งสี่ยืนล้อมเจี้ยนเฉินอย่างภาคภูมิใจก่อนที่หนึ่งในนั้นจะพูดขึ้นมาว่า เจ้าหนู เจ้าดูไม่คุ้นหน้าเลย เจ้าคงเป็นเด็กใหม่ใช่ไหม หนึ่งในคนด้านหน้าของเจี้ยนเฉินยิ้มพร้อมกับจ้องมองเขาอย่างไม่เป็นมิตร

เจี้ยนเฉินไม่ได้แสดงอารมณ์ใด ๆ ในขณะที่เขาจ้องมองกลับไปยังผู้ที่พูดกับเขา ใบหน้าของเขายิ้มจาง ๆ ถูกต้อง? ข้าเป็นหนึ่งในบรรดาเด็กใหม่ ศิษย์พี่ต้องการสิ่งใดจากเด็กใหม่เช่นข้าหรือ ?

ได้ยินเช่นนี้แล้ว ศิษย์พี่ที่อายุมากกว่าก็หัวเราะ ถ้าเจ้าต้องการที่จะอยู่อย่างสงบที่สำนักคากัตแล้ว ดังนั้นจะต้องมีคนคอยคุ้มครอง แต่ถ้าเจ้าต้องการความคุ้มครองของเราแล้วเจ้าจะต้องจ่ายเงินให้เรา เนื่องจากเจ้าเป็นศิษย์น้อง เจ้าก็สมควรจ่ายให้พวกข้าสัก 10 เหรียญม่วง วิธีการนี้จึงนับว่าถูกต้องแล้ว ลูกศิษย์มีรอยยิ้มเชื่อมั่นบนใบหน้าของเขา ในใจของเขา เขาได้ข่มขู่เจี้ยนเฉินที่ตัวเล็ก ซึ่งแน่นอนว่าผู้ที่อ่อนแอจะต้องตกเป็นเบี้ยล่างของผู้ที่แข็งแกร่งกว่า เขาเป็นคนที่มั่นใจในทักษะการเรียกค่าคุ้มครองของเขาเป็นอย่างมาก เขาได้ใช้ออกมาหลายครั้งทำให้เขามีประสบการณ์มาก หากเขาได้พบกับลูกศิษย์ที่แข็งแกร่งแล้ว แน่นอนว่าเขาไม่คิดที่จะใช้มันออกมาเป็นแน่ แต่เจี้ยนเฉินไม่ได้ดูเหมือนลูกศิษย์ที่แข็งแกร่ง ดังนั้นจึงแน่นอนว่าจะต้องประสบความสำเร็จ ต่อให้ขัดขืนไปก็ไร้ผล

หากเจี้ยนเฉินเป็นเพียงลูกศิษย์สามัญชนแล้ว ลูกศิษย์ทั้งสี่จะไม่กล้ารีดไถค่าคุ้มครองจากเจี้ยนเฉิน ถ้าพวกเขาต้องการที่จะยังคงอยู่ในสำนักนี้ เป็นที่รู้กันดีทั้งหมดของพวกที่อยู่ในสำนักคากัตว่าอาจารย์ใหญ่มักจะเข้าข้างชนชั้นล่างของสำนัก แต่ลูกศิษย์ทั้งสี่คนนี้ได้อาศัยอยู่ในสำนักเป็นครั้งคราวและบางครั้งพวกเขาก็สามารถบอกได้ว่าลูกศิษย์คนไหนเป็นสามัญชนหรือคนไหนเป็นชนชั้นสูง ดังนั้นเมื่อพวกเขาเห็นเจี้ยนเฉิน พวกเขาก็สามารถบอกได้เลยว่าเจี้ยนเฉินเป็นชนชั้นสูงอย่างชัดเจน และพวกเขาจึงกล้าที่จะรีดไถเงินเขา

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจี้ยนเฉินทำเสียงขึ้นจมูก เขาไม่เคยคิดว่าจะมีคนพยายามที่จะเรียกเก็บค่าคุ้มครองจากเขา

ศิษย์พี่ ข้ารู้สึกเสียใจเป็นอย่างมาก แต่ข้าขอปฏิเสธความคุ้มครองจากท่าน เจี้ยนเฉินกล่าว ก่อนที่พวกเขาจะตอบสนองอะไร เขาใช้ไหล่ดันผ่านลูกศิษย์กลุ่มนั้นและเดินไปทางหอหนังสืออีกครั้ง

การกระทำของเจี้ยนเฉินทำให้ลูกศิษย์กลุ่มนั้นต้องตกใจ ความคาดหวังของพวกเขาได้หายไปกับเหตุการณ์นี้และคาดไม่ถึงว่าเจี้ยนเฉินจะปฏิเสธการคุ้มครองของพวกเขาออกมาอย่างตรงไปตรงมา