ตอนที่ 276: ศาลาสมบัติ

ตอนที่ 276: ศาลาสมบัติ

“ปัง ! “

ทันใดนั้นเสียงที่สับสนวุ่นวายพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่วิ่งดังก้องไปมา หมิงตงเข้ามาพร้อมกับดาบในมือขณะที่เขาถามอย่างเคร่งเครียด เจี้ยนเฉิน เกิดอะไรขึ้น เขาวิ่งเข้ามาและมองรูขนาดใหญ่อยู่บนเพดานด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง เมื่อมองกลับมาที่เจี้ยนเฉินเขาก็ถามด้วยความกังวลว่า เจี้ยนเฉิน เจ้าเป็นอะไรหรือไม่ ?

เจี้ยนเฉินโบกมือและพูดว่า ข้าไม่เป็นไร !

เราอยู่ในตระกูลเทียนฉินและเพิ่งมาถึงเมืองหว่าลู่เหริ่นโดยไม่ได้เป็นศัตรูกับใคร ใครกันถึงได้เข้ามาโจมตีเจ้า ? หมิงตงถามอย่างสงสัย

เจี้ยนเฉินหัวเราะเบา ๆ นี่ไม่ใช่เรื่องของศัตรู แต่นี่เป็นความพยายามที่จะทดสอบข้า

ทดสอบ ! หมิงตงมองหน้าเขาอย่างตกใจ งั้นเจ้าจะบอกว่า คนที่โจมตีเจ้ามีเจตนาจะทดสอบ…

เจี้ยนเฉินยกมือให้หมิงตงเงียบ นี่เป็นเรื่องที่เราเข้าใจและไม่ต้องพูดอีกแล้ว

หมิงตงเงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่จะพึมพำ ไม่น่าแปลกใจที่ยามลาดตะเวนด้านในถึงไม่ได้ตื่นตัว มันเป็นอย่างนี้นี่เอง ?

หมิงตง ตอนนี้มันค่อนข้างดึกแล้ว เจ้าควรจะกลับไปที่ห้องของเจ้า เจี้ยนเฉินเริ่มกวาดกระเบื้องที่ตกลงมาก่อนที่จะขึ้นไปบนเตียงของเขา

ถ้าเจ้าพูดอย่างนั้น ข้าก็จะกลับไป โดยไม่พูดอะไรอีก หมิงตงกลับไปที่ห้องของเขาโดยไม่รบกวนเจี้ยนเฉินอีก

กลางคืนผ่านไปและตอนเช้าก็เข้ามา ฉินเซียวก็เข้ามาที่ห้องของเจี้ยนเฉินแต่เช้าเมื่อเห็นประตูที่หัก เขาก็มีท่าทีตะลึงงันก่อนที่จะตะโกนขึ้นมาว่า น้องเจี้ยนเฉิน เจ้ายังอยู่ที่นี่หรือไม่ ?

ฉินเซียวเข้ามา ! เจี้ยนเฉินพูดด้วยน้ำเสียงที่สงบมาจากในห้อง

ทันทีประตูห้องของเจี้ยนเฉินก็เปิดและฉินเซียวก็สังเกตเห็นรูขนาดใหญ่บนเพดานห้องพร้อมกับกระเบื้องที่แตกกระจาย

เมื่อเห็นอย่างนี้ฉินเซียวก็อดไม่ได้ที่จะตกใจ เขามองไปรอบ ๆ แล้วถามว่า น้องเจี้ยนเฉินเกิดอะไรขึ้นเมื่อคืนที่ผ่านมา ? ทำไมมันดูราวกับมีการต่อสู้เกิดขึ้นที่นี่ ?

เจี้ยนเฉินยิ้มขณะที่เขาพูดว่า ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก มีชายชุดคลุมดำลึกลับผู้หนึ่งเข้ามาทำร้ายข้าเมื่อคืน แต่พี่ฉินเซียวไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้

ห๊ะ เมื่อคืนนี้มีใครบางคนเข้ามาทำร้ายเจ้า ? ฉินเซียวพูดอย่างตกใจก่อนที่จะกลายเป็นความโกรธ ใครมันช่างบังอาจ ? คิดว่าตัวเองเป็นใครถึงได้อุกอาจกระทำแบบนี้ในตระกูลเทียนฉินของข้า ! ดูเหมือนว่าผู้คุ้มกันพวกนี้ต้องถูกเปลี่ยน ช่างเลี้ยงไว้เปลืองข้าวสุกเสียจริง ! น้องเจี้ยนเฉิน ข้าจะรายงานเรื่องนี้ให้กับท่านพ่อของข้า เจ้าไม่ต้องกังวล ไม่ว่าจะเป็นใครที่เข้ามาโจมตีเจ้าในตระกูลเทียนฉิน ข้าจะไม่ปล่อยนักฆ่าเหล่านั้นไปแน่ ฮึ่ม! ไม่เคยมีใครกล้ากระทำอุกอาจเช่นนี้และไม่สนใจตระกูลเทียนฉินของเรา ! ฉินเซียวตะโกนออกมาอย่างโกรธเกรี้ยวก่อนที่จะไปหาบิดาของเขาด้วยความโมโห ความโกรธของเขาทำให้แม้กระทั่งเจี้ยนเฉินก็ไม่อาจพูดแทรกออกไปได้

ดูเหมือนว่าฉินเซี่ยวจะไม่รู้เห็นในเรื่องเมื่อคืนก่อน เมื่อเห็นฉินเซียวกลับไป เจี้ยนเฉินก็พึมพำกับตัวเองพร้อมกับมองออกไปทางหน้าต่างของเขา

ไม่นานกลุ่มคนก็เข้ามาหาเจี้ยนเฉินอย่างรวดเร็ว ผู้นำกลุ่มคือฉินเซียวที่มาพร้อมกับผู้นำตระกูลเทียนฉินและผู้คุ้มกันอีกสองสามคน

เจี้ยนเฉินรีบออกไปนอกห้องและป้องมือทักทายผู้นำ เจี้ยนเฉินคารวะผู้นำตระกูลเทียนฉิน

ผู้นำหัวเราะ น้องเจี้ยนเฉิน ไม่จำเป็นต้องสุภาพมากนัก ข้าได้ยินมาว่าเจ้าถูกโจมตีเมื่อคืนนี้ใช่หรือไม่ ?

ใช่แล้ว ! เจี้ยนเฉินตอบ

ท่าทางของผู้นำเริ่มเปลี่ยนเป็นอย่างจริงจังหลังจากได้ฟังคำตอบของเขา เมื่อเขามองไปที่ประตูที่ถูกหมิงตงเตะพังลง เขาก็สังเกตสิ่งต่าง ๆ ด้วยใบหน้าของเขา ก่อนที่จะอับอายและตะโกนว่า นี่มันเรื่องไร้สาระมาก ใครกันที่กล้าลงมืออย่างนี้กับตระกูลเทียนฉินของข้า ! ด้วยการจ้องมองอย่างรุนแรงไปที่จุดหนึ่ง ผู้คุ้มกันก็เข้ามาว่า เจ้าเป็นหัวหน้ายามลาดตะเวนได้อย่างไร ? ปล่อยให้ศัตรูแอบลักลอบเข้ามาในตระกูล เจ้าทำงานได้ดีมาก ?

เมื่อได้ยินอย่างนี้ผู้คุ้มกันก็เริ่มหวาดกลัวก่อนที่จะคุกเข่ากับพื้น นายท่านเมตตาด้วย ข้าจะทำทุกอย่างเท่าที่จะทำได้เพื่อค้นหาผู้บุกรุก โปรดให้โอกาสเราอีกครั้งเพื่อไถ่โทษของเรา

หึ เนื่องจากเจ้ารับใช้ตระกูลเทียนฉินของเรามาหลายปี แม้ว่าเจ้าจะมีประโยชน์น้อยมาก ข้าจะละเว้นโทษเจ้าชั่วคราว รีบไปหาตัวผู้บุกรุกตระกูลเทียนฉินของเรา ! ผู้นำสั่งการด้วยน้ำเสียงที่เข้มงวด

เราขอขอบคุณผู้นำสำหรับการให้อภัย เราจะหาตัวผู้บุกรุกให้เจอ ผู้คุ้มกันพูดขณะที่พวกเขาได้รับการยกโทษและแสดงความขอบคุณ