ตอนที่ 291: เข้าใกล้จุดหมาย

ชายทั้งสองเดินเดินผ่านเทือกเขาไป บนถนน พวกเขาผ่านศพของสัตว์อสูรไปเป็นจำนวนมาก พวกเขาเห็นศพของผู้เข้าแข่งขันเป็นครั้งคราว ทั้งสองอย่างที่กล่าวมาถูกคนฆ่าไป และร่างของพวกเขาก็ถูกทิ้งเอาไว้อย่างไร้ค่า

“ฮู้ ! “

ทันใดนั้นเอง เสียงคำรามโกรธเกรี้ยวก็ดังขึ้นมา มีสัตว์อสูรกำลังสู้อยู่อยู่กับชายหลายคนในขณะที่มันคำรามออกมา

เมื่อมองไปที่ตำแหน่งที่เกิดเสียง เจี้ยนเฉินก็พูดออกมา “มีบางคนกำลังสู้กับสัตว์อสูรอยู่ตรงนั้น มันดูเหมือนจะค่อนข้างไกล ข้าเดาว่าอย่างน้อยต้องประมาณ 10 กิโลเมตร” เจี้ยนเฉินลังเลเล็กน้อยแล้วพูดต่อ “พวกเราจะทำให้ดีที่สุดบนเส้นทางของพวกเรา มีเวลา 1 ปีก่อนที่การแข่งขันจะจบ นั่นเป็นเวลาที่มากอยู่ ในตอนนี้ การเก็บป้ายนั้นค่อนข้างยาก ดังนั้น พวกเรามารอให้ป้ายถูกเก็บไปด้วยคนจำนวนน้อย ๆ ก่อน เพื่อที่พวกเราจะได้สามารถชิงป้ายจากพวกนั้นมาได้หลาย ๆ ป้ายในครั้งเดียว”

หมิงตงไม่ปฏิเสธคำแนะนำของเจี้ยนเฉิน หลังจากนั้น ทั้งสองก็เดินต่อไปอย่างไม่ต้องการที่จะสร้างปัญหา หลังจากที่เดินเข้าไปในป่าปีศาจอีกสองวัน พวกเขาก็มาถึงที่ปลายของป่าในที่สุด ในเวลาที่พวกเขาเดินมา พวกเขาไปเจอกับผู้เข้าแข่งขันหลายคน แต่ละคนเห็นว่าเจี้ยนเฉินและหมิงตงยังหนุ่ม พวกเขาจึงดูถูก อย่างไรก็ตาม ในตอนที่พวกเขารู้ว่าทั้งสองคนนี้ก็เป็นผู้เข้าแข่งขันด้วย พวกเขาก็พยายามที่จะขโมยป้ายของทั้งสองทันที แต่ในท้ายที่สุด พวกเขาก็ถูกขโมยป้ายของตัวเองไปแทน

ในพวกคนเหล่านั้น เจี้ยนเฉินได้ฆ่าไปครึ่งหนึ่งและปล่อยครึ่งหนึ่งไป สำหรับพวกที่พยายามจะฆ่าเจี้ยนเฉินและหมิงตง เจี้ยนเฉินก็จะฆ่าพวกนั้นไปอย่างไม่ปราณี สำหรับพวกที่พยายามจะขโมยป้ายอย่างเดียว เจี้ยนเฉินก็ปล่อยให้พวกนั้นหนีเอาชีวิตรอดไป เพราะความใจดีของเจี้ยนเฉิน เขาจึงไม่ทำให้พวกนั้นอันอายโดยเอาแค่ป้ายของพวกนั้นมาเท่านั้น

หลังจากที่ถึงชายป่า ก็มีทุ่งกว้างสุดลูกหูลูกตา เจี้ยนเฉินเห็นเส้นขอบฟ้าไกลไกลในขณะที่เขามองมันไปอย่างสงบ

หมิงตงถอนหายใจออกมาในขณะที่เขาพยายามมองออกไปไกล “พวกออกมาจากบริเวณที่ชั่วร้ายนั้นได้แล้วในที่สุด ข้ากำลังคิดเลยว่าทั่วทั้งบริเวณนี้ปกคลุ่มไปด้วยป่าเสียอีก”

หลังจากที่เดินผ่านป่าปีศาจมา 2 วันเต็ม ในหน้าของเจี้ยนเฉินและหมิงตงก็ปกคลุมไปด้วยฝุ่นและสิ่งสกปรก เสื้อของพวกเขาโดนกิ่งไม้จนฉีกขาดจนพวกเขาไม่มีอะไรปกคลุมร่างกาย

อย่างไรก็ตาม ไม่มีแม่น้ำและแหล่งน้ำอื่น ๆ อยู่ในสายตาของพวกเขาเลย เจี้ยนเฉินเอาน้ำ 2 ขวดออกมาจากเข็มขัดมิติ และส่งขวดหนึ่งให้หมิงตงเพื่อที่พวกเขาจะได้ล้างทำความสะอาดร่างกายได้ พวกเขาเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่และออกเดินทางต่อ

ในขณะที่ทั้งสองเดินทางไปทางทิศตะวันออกอีก 2 ชั่วยาม ก็มีร่างสามร่างวิ่งมาทางเจี้ยนเฉินและหมิงตง

เจี้ยนเฉินและหมิงตงไม่สนใจพวกนั้นและเดินไปตามทางต่อ หลังจากที่หมิงตงรู้แล้วว่าเจี้ยนเฉินเป็นเซียนปฐพี เขาก็ไม่รู้สึกกังวลอีกต่อไปในตอนที่มีคนเข้ามาใกล้

ชายทั้งสามบินผ่านทั้งสองคนไป และในตอนที่พวกเขากำลังจะผ่านไป จู่ ๆ ทั้งสามก็หยุดทันที

สองในสามของกลุ่มดูมีอายุประมาณ 40 ปี ในขณะที่อีกคนูอายุประมาณ 30 ปี แต่ละคนส่งสายตาเย็นชาไปที่เจี้ยนเฉิน

“พี่ชาย ให้ข้าช่วยอะไรท่านได้งั้นหรือ ? ” เจี้ยนเฉินถาม

เมื่อเห็นว่าทั้งเจี้ยนเฉินและหมิงตงยังหนุ่มอยู่แต่ก็มีใบหน้าที่เยือกเย็นเหมือนกับว่ารู้อะไรบางอย่าง ชายทั้งสามจึงเดาได้ทันทีว่าเจี้ยนเฉินไม่ใช่คนธรรมดา พวกเขาจึงยังไม่โจมตีออกไป

ทั้งสามมองตากันก่อนที่ชายที่มีอายุ 30 ปีจะประสานมือพร้อมยิ้มออกมา “ข้าบอกได้เลยว่าน้องชายไม่ใช่คนธรรมดา แต่พวกเจ้าก็มีกันอยู่แค่ 2 คน ในกรณีที่มีกลุ่มใหญ่มาจู่โจมเจ้า มันคงจะยากที่จะตอบโต้ได้ เมื่อเป็นแบบนั้น พวกเจ้าทั้งสองควรมาร่วมกับพวกเรา หากพวกเราร่วมมือกันจะเพิ่มโอกาสในการอยู่รอดได้มากขึ้นมาก นอกเหนือไปจากนั้น ในตอนที่พวกเราเก็บป้ายได้ พวกเราก็จะแบ่งตามความแข็งแกร่งของพวกเรา พวกเจ้าทั้งสองสนใจหรือไม่ ? “

“ไม่สนใจ ! ” เจียนเฉินตอบกลับทันทีก่อนที่จะเดินผ่านพวกเขาไป

หลังจากที่ได้รับคำตอบ ชายทั้งสามก็บินไปที่เจี้ยนเฉินและหมิงตงทันทีและฟันไปที่ทั้งสองอย่างไม่ลังเล

เจี้ยนเฉินพ่นลมออกทางจมูกและเอาอาวุธเซียนของเขาออกมา ในตอนที่อาวุธเซียนทั้งสามกำลังจะเข้าถึงตัวเขา หัวของเจ้าของอาวุธก็ลอยปลิวขึ้นไปในอากาศทันที กระบี่ของเจี้ยนเฉินเร็วเกินกว่าที่พวกนั้นจะสังเกตเห็นได้

เลือดพุ่งขึ้นมาเหมือนเสาไปในอากาศในขณะที่ร่างทั้งสามก็ตายไปและหล่นลงบนพื้น ในขณะหัวตกลงมา สายตาเบิกกว้างที่ตกใจของพวกเขาก็ยังไม่หายไปเนื่องจากพวกเขาได้ตายไปแล้ว

หมิงตงเอาเข็มขัดมิติของพวกนั้นออกมาอย่างกระตือรือร้น เขาหยิบเอาป้ายออกมาพร้อมกับแกนอสูรระดับ 4

หลังจากที่ฆ่าชายทั้งสามคนนั้นไป เจี้ยนเฉินและหมิงตงก็เดินทางต่อไป

ความคิดเห็น