ตอนที่ 388: ร่างกายที่แข็งแกร่ง

ตอนที่ 388: ร่างกายที่แข็งแกร่ง

หลังจาก 2 ชั่วยามผ่านไป จือหยิงและฉิงโซวได้หลอมพลังงานจากกระบี่ตันหยวนและเปลี่ยนให้เป็นพลังบรรพกาลซึ่งมันหาทางไปยังจุดตันเถียนของเจี้ยนเฉิน

ก้อนควันเล็ก ๆ ทั้งสอง พลังบรรพกาลหมุนรอบจุดตันเถียนของเจี้ยนเฉิน แม้ว่ามันจะอยู่ที่นั่น เขาก็ไม่สามารถรู้สึกถึงพลังมหาศาลจากพลังบรรพกาลได้ เขาไม่สามารถสัมผัสได้สักจุดเดียว ทำให้เขารู้สึกว่าก้อนควันนี้เกือบจะไร้ประโยชน์

หลังจากผ่านกระบวนการทั้งหมด เจี้ยนเฉินก็ไม่กล้าประมาทพลังของมัน เขาสามารถเข้าใจได้อย่างสมบูรณ์แบบว่าพลังบรรพกาลทั้งสองสายนั้นเกิดจากพลังงานของยุทธภัณฑ์ผู้คุมกฎ บางทีพลังบรรพกาลนั้นอยู่ไกลเกินกว่าการรับรู้ของเจี้ยนเฉินจนเขาไม่อาจเข้าใจความสามารถของมันได้

หลังจากที่จือหยิงและฉิงโซวได้หลอมพลังงานจากยุทธภัณฑ์ผู้คุมกฎให้เป็นพลังบรรพกาล พวกเขาก็กลับไปยังจิตของเจี้ยนเฉินเพื่อพักผ่อน เหลือเพียงเจี้ยนเฉินนั่งอยู่บนเตียงเพื่อศึกษาพลังบรรพกาลภายในร่างกายของเขา

“พลังบรรพกาลนั้นแข็งแกร่งมากหากใครต้องการบ่มเพาะมัน คนผู้นั้นจะต้องมีร่างบรรพกาลก่อน หากไม่มีร่างกายที่แข็งแรงเพียงพอ ร่างกายปกติจะไม่สามารถจัดการกับพลังบรรพกาลที่ไหลเวียนจากภายในได้ นั่นหมายความว่าพลังบรรพกาลนั้นไร้ประโยชน์ที่ข้าจะใช้ในตอนนี้” เจี้ยนเฉินขมวดคิ้วใช้ความคิด

“หากเป็นเช่นนั้น ข้าจะใช้พลังบรรพกาลเพื่อหลอมร่างกายของข้าและข้าจะได้แข็งแกร่งขึ้น แม้ว่าพลังบรรพกาลจะไม่เพียงพอสำหรับข้าในการสร้างร่างบรรพกาล แต่อย่างน้อยที่สุดข้าก็จะทำให้ร่างกายปัจจุบันของข้าแข็งแกร่งขึ้น” เจี้ยนเฉินคิดกับตัวเองก่อนที่จะได้ข้อสรุป

หลังจากข้อสรุปนี้ เจี้ยนเฉินเริ่มใช้พลังบรรพกาลในการหลอมร่างกายของเขา โชคดีที่เขาบ่มเพาะบัญญัติกระบี่นภามาระยะหนึ่งแล้ว เขาจึงมีประสบการณ์มากมายในการบ่มเพาะ แม้ว่าจะมีพลังบรรพกาลจำนวนน้อย แต่ก็ยังแข็งแกร่งพอสำหรับเขา

เขาปล่อยให้สายพลังบรรพกาลเข้าไปในจุดตันเถียน ในที่สุดก็เริ่มรู้สึกถึงความรุนแรงของมันเมื่อมันเริ่มโคจรไปทั่ว ทันทีที่มันเริ่มโคจรเขาก็เริ่มรู้สึกอ่อนแอราวกับว่าร่างกายของเขาทำจากเต้าหู้ ไม่ว่าพลังบรรพกาลจะโคจรไปยังส่วนใดของร่างกาย ร่างกายของเจี้ยนเฉินก็เจ็บปวดอย่างเหลือทน เส้นชีพจรของเขากำลังจะแตกและอวัยวะภายในของเขาก็เริ่มที่จะล้มเหลว แม้กระทั่งเส้นเลือดของเขาก็เริ่มที่จะฉีกขาด

แม้ว่าตอนนี้พลังบรรพกาลจะไม่ได้มีความเข้มข้นมาก แต่มันก็ยังเป็นพลังงานแปลกใหม่ที่ร่างกายของเจี้ยนเฉินไม่สามารถรับมือได้ เจี้ยนเฉินใช้บัญญัติกระบี่นภาเพื่อหลอมร่างกายของเขา แต่มันเป็นครั้งแรกที่เขาประสบกับความเจ็บปวดจากการทำเช่นนั้น

บนเตียง ร่างของเจี้ยนเฉินสั่นอย่างต่อเนื่องขณะที่ใบหน้าของเขาเริ่มซีดเหมือนกระดาษ เหงื่อยังคงหยดลงมาที่ใบหน้าของเขาอย่างท่วมท้น และใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาก็บิดเบี้ยวขึ้นมาจากความเจ็บปวดและกล้ามเนื้อของเขาก็ยังกระตุกเป็นครั้งคราว

ในที่สุดเสียงปวดอู้อี้ก็ดังออกมาลำคอของเจี้ยนเฉิน เขาไม่สามารถอดทนต่อความเจ็บปวดรุนแรงนี้ได้อีกต่อไปเพราะมันได้ผ่านพ้นความเจ็บปวดของเขาไปมากกว่าหนึ่งพันครั้งแล้ว ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทำให้ประสาทและจิตใจของเขาเจ็บปวด เขาไม่สามารถทนได้และในที่สุดก็เป็นลมเพราะความเจ็บปวด

“อ๊าาาาา นายท่าน ทำไมท่านต้องใช้พลังบรรพกาลเพื่อหลอมร่างกายตอนนี้ ? ร่างกายของท่านในขณะนี้ยังไม่เหมาะสม นี่คือ … สิ่งนี้จะให้ทำให้ท่านต้องทนทุกข์ทรมาน นายท่านต้องอดทน ! ” ทันใดนั้นทันใดนั้นเสียงของฉิงโซวก็ร้องออกมาอย่างรีบเร่ง

“นายท่านต้องตั้งใจแน่วแน่! ถึงแม้ว่าพลังบรรพกาลกำลังทำลายร่างกายของท่าน แต่มันก็สร้างร่างกายขึ้นมาใหม่ ! หลังจากครั้งนี้ ครั้งต่อไปจะทำได้ง่ายขึ้น” เจี้ยนเฉินสามารถได้ยินเสียงของจือหยิงเช่นกัน

เจี้ยนเฉินกำลังกัดฟันด้วยความทรมาน เขาไม่สามารถแม้แต่จะพูดอะไรออกมาได้เพราะความเจ็บปวด ไม่มีแม้แต่พยางค์เดียวที่สามารถเปล่งออกมาได้อย่างต่อเนื่อง

ในขณะที่ก้อนควันพลังบรรพกาลชิ้นเล็ก ๆ ยังคงโคจรไปทั่วร่างกายของเขาอย่างต่อเนื่อง เขาก็รู้สึกราวกับว่ามีการระเบิดขนาดเล็กเกิดขึ้นทั่วทั้งร่างกายของเขา ความเจ็บปวดทำให้กล้ามเนื้อของเขาแตกและเลือดจะออกมาจากรูขุมขนของเขา ซึ่งทำให้ร่างกายมีเลือดท่วม

ในเวลาไม่นานพลังบรรพกาลก็แผ่กระจายไปทั่วทุกส่วนของร่างกาย และเขาสูญเสียพลังงานหนึ่งในสามไปแล้ว

เจี้ยนเฉินถอนหายใจ เขาเตรียมพร้อมที่จะใช้พลังเซียนธาตุแสงรักษาร่างกายของเขา ทันใดนั้นเสียงของจือหยิงก็ดังขึ้นมาในใจของเขาว่า “นายท่าน อย่าเพิ่งหยุดเลย”

เจี้ยนเฉินกัดฟัน เขาเลิกล้มความคิดที่จะพักและพยายามต้านทานการไหลเวียนของพลังบรรพกาลผ่านร่างกายของเขา

หลังจากนั้นไม่นานความเจ็บปวดในร่างของเจี้ยนเฉินก็เริ่มบรรเทาลง ขณะที่พลังบรรพกาลไหลเวียนทั่วร่างกายของเขารอบที่สามก่อนที่จะหายไป

ดูเหมือนว่าเขาจะสูญเสียพลังงานทั้งหมด เขาล้มตัวลงไปที่เตียงด้านล่างราวกับว่าเขาเป็นกองโคลน

“นายท่าน ท่านได้เริ่มก้าวแรก ท่านทำสำเร็จ หลังจากประสบกับความเจ็บปวดเป็นครั้งแรก ท่านจะมีเวลาในการบ่มเพาะพลังบรรพกาลในอนาคตได้ง่ายขึ้น ตามธรรมชาติแล้ว เวลาที่พลังบรรพกาลอยู่ในร่างกายของท่าน มันจะไม่รุนแรงเหมือนเมื่อก่อน” เสียงของจือหยิงและฉิงโซวพูดด้วยความดีใจ

แต่เจี้ยนเฉินไม่สามารถตอบได้ เมื่อนอนลงบนเตียง เขาคิดถึงความเจ็บปวดที่เขาเพิ่งเผชิญด้วยความหวาดกลัว ความเจ็บปวดนี้เป็นสิ่งที่เขาจะไม่สามารถทนได้อีกครั้ง

หลังจากพักผ่อนสักครู่เพื่อฟื้นพลังงาน เขาก็เริ่มใช้พลังเซียนธาตุแสงภายในโลกเพื่อรักษาบาดแผลของเขา