ตอนที่ 454: องค์หญิง

ตอนที่ 454: องค์หญิง

“เซียงเอ๋อ เจ้าไม่จำเป็นต้องตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรกับตระกูลไป๋ของเราตอนนี้ รอก่อน เจ้าจะรู้เองในภายหลัง” ไป๋หยุนเทียนพูดด้วยความกังวล แม้ลูกชายของนางจะเป็นผู้พิทักษ์จักรพรรดิแห่งอาณาจักรฉินหวง แต่ศัตรูของตระกูลไป๋ก็แข็งแกร่งมากและตัวตนของพวกเขาในวันนี้ก็ยังไม่ชัดเจน หากบรรพชนของตระกูลไป๋ซึ่งเป็นเซียนผู้คุมกฎยังไม่สามารถแก้ไขปัญหาได้ ลูกชายของนางจะสามารถทำได้อย่างไร ? อย่างน้อยตอนนี้มันก็ยังเป็นไปไม่ได้

“เซียงเทียน ฟังแม่ เจ้าจะต้องจดจำศัตรูของเราไว้เท่านั้น การแก้แค้นสามารถรอต่อไปได้ เรายังไม่รู้เลยว่าศัตรูคือใคร บางทีบรรพชนของเราก็รู้เพียงเล็กน้อยเกี่ยวกับพวกเขาเช่นกัน” ไป๋เต๋าพูดเสียงกระซิบต่ำ เขามีสีหน้าเจ็บปวดเมื่อเขาพูดถึงอดีต

ไป๋เต๋าสงบสติและพูดต่อไปว่า “ตระกูลไป๋ของเรามีเซียนสวรรค์ 4 คน แต่พวกเขาก็ล้มเหลว แม้แต่สถานะปัจจุบันของบรรพชนเซียนผู้คุมกฎของเราก็ยังไม่มีใครรู้ ลำดับความสำคัญสูงสุดของเราคือการค้นหาว่าเขายังมีชีวิตอยู่หรือไม่”

“แต่เรายังไม่รู้ว่าบรรพชนอยู่ที่ไหนถ้าเขายังมีชีวิตอยู่” ไป๋หยุนเทียนพูดอย่างหนักใจ

“เซียนผู้คุมกฎจะไม่ตายง่าย ๆ ด้วยความสามารถของเซียงเทียน ข้าเชื่อว่าเขาจะข้ามไปถึงระดับเดียวกันไม่ช้าก็เร็ว นั่นจะทำให้เขาตามหาบรรพชนได้ง่ายขึ้น” ไป๋เต๋ามองเจี้ยนเฉิน “เซียงเทียน ข้าหวังว่าเจ้าจะมีสติและฟังข่าวเกี่ยวกับบรรพชนของตระกูลไป๋ของเรา”

“ข้าจะทำ ! ” เจี้ยนเฉินพยักหน้า

เจี้ยนเฉิน,แม่และลุงของเขาเริ่มพูดคุยกันที่ห้องโถงหลังจากนั้นไม่นานนัก คนสามคนนั้นแยกย้ายกันและกลับไปที่ห้องพัก

คืนนั้นผ่านไปอย่างรวดเร็ว เช้าวันถัดไปเจี้ยนเฉินเดินออกไปพร้อมกับลูกเสือในมือของเขา หลังจากรับประทานอาหารเช้ากับทุกคน เขาก็ออกจากตระกูลเจียงหยางพร้อมกับเจียงหยางป้า,ไป๋หยุนเทียน, ราชาและทหารชุดเกราะดำของเขา ที่ปรึกษาจักรพรรดิทั้งห้าคนยังคงอยู่ในตระกูลเจียงหยางและได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่น

เหตุผลที่เจี้ยนเฉินให้พวกเขาอยู่ต่อนั้นค่อนข้างเห็นแก่ตัว เขาต้องการให้ตระกูลของเขามีศักดิ์ศรีจากการมีที่ปรึกษาจักรพรรดิอยู่ด้วย

หลังจากการเดินทางผ่านไปหลายชั่วยาม ในที่สุดทุกคนก็กลับมาถึงพระราชวังในเวลากลางคืน ราชานำเจี้ยนเฉินและพ่อแม่ของเขามาที่พื้นที่ส่วนตัวให้พวกเขาพักผ่อน สาวใช้หลายคนที่เข้ามาด้วยรีบออกไปเพื่อให้พวกเขาอยู่ตามลำพัง

ไม่นานหลังจากนั้น ชายหนุ่มสาวอายุไม่เกินยี่สิบปีและผู้อาวุโสก็สนทนากันในห้องรับแขกใหญ่

ณ ห้องแห่งหนึ่งชายวัยกลางคนเดินทางเข้ามาและคุกเข่าต่อหน้าชายหนุ่มและผู้อาวุโส “องค์ชายรองและอัครเสนาบดีเช่อ มีรายงานมาว่า ราชาแห่งอาณาจักรเกอซุนกลับมาที่พระราชวังพร้อมกับคนแปลกหน้า 3 คน”

เมื่อได้ยินอย่างนี้อัครเสนาบดีก็เบิ่งตากว้างและถามว่า “เจ้ารู้หรือไม่ว่าสามคนนี้เป็นใคร ? “

“ท่านอัครเสนาบดี ผู้รับใช้ที่ต่ำต้อยคนนี้สามารถได้ยินได้ชัดเจน ทั้งสามคนมาจากตระกูลเจียงหยาง พวกเขาค่อนข้างมีอิทธิพลในอาณาจักรเกอซุน” ชายคนนั้นพูด

ดวงตาของอัครเสนาบดีส่องประกายแวววาวขณะที่เขาพูดว่า “เจ้าออกไปได้ อย่าลืมจดจำทุกการกระทำของพวกเขาแล้วกลับมารายงานข้า”

“ขอรับ ท่านอัครเสนาบดี ! ” ชายคนนั้นออกจากห้องอย่างรวดเร็ว

อัครเสนาบดีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งในขณะที่เขาพูดพึมพำว่า พวกเขามาจากตระกูลเจียงหยางหรือ ? ไม่กี่ปีที่ผ่านมาข้าเคยได้ยินว่าราชาแห่งอาณาจักรเกอซุนได้หมั้นหมายลูกสาวของเขากับคนที่ชื่อว่าเจียงหยางเซียงเทียน,นายน้อยสี่แห่งตระกูลเจียงหยาง เมื่อวานนี้ ราชาปฏิเสธการแต่งงานระหว่างสองอาณาจักรของเรา และในวันนี้เขานำตระกูลเจียงหยางเข้ามาในพระราชวัง ฮ่าฮ่า ข้าไม่จำเป็นต้องตีความเรื่องนี้เลย

สายตาขององค์ชายรองมีประกายแวววับอันโหดร้ายในขณะที่เขาดื่มชาอย่างช้า ๆ เขาพูดด้วยเสียงที่ไม่ได้สงบหรือโกรธว่า “ราชาองค์นี้ไม่รู้ว่าอะไรดีอะไรไม่ดี อาณาจักรอินทรีสวรรค์ของเราได้เสนอให้มีการรวมกันระหว่างสองอาณาจักร แทนที่จะรีบคว้าโอกาสเช่นนี้ไว้ เขากลับเหยียดหยันเราต่อสาธารณชน ! ฮึ่ม !”

อัครเสนาบดีกล่าวพร้อมกับเสียงหัวเราะ “องค์ชายรองโปรดเก็บความโกรธแค้นไว้ในใจ การแต่งงานเป็นสิ่งที่ราชาสั่งให้ข้าทำให้สำเร็จ คนรับใช้เก่าแก่ผู้นี้จะจัดการให้มันเกิดขึ้นอย่างแน่นอน ความสัมพันธ์ระหว่างอาณาจักรฉินหวงและอาณาจักรเกอซุนนั้นไม่ได้ลึกซึ้งอย่างที่เราคิดในตอนแรก ท่านไม่จำเป็นต้องกังวล ! “

เมื่อได้ยินอย่างนี้ องค์ชายรองก็เผยรอยยิ้มบนใบหน้าและพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นข้าต้องรบกวนท่านแล้ว ! “

อัครเสนาบดีลูบเคราขณะที่มององค์ชายรองด้วยรอยยิ้ม “องค์ชายรองชอบองค์หญิงหรือ ? “

องค์ชายรองพยักหน้า “ชื่อเสียงของนางเป็นที่เลื่องลือ องค์หญิงเป็นคนที่หาที่เปรียบไม่ได้ ความสามารถของนางในการฝึกฝนแข็งแกร่งมากเช่นเดียวกับความงามของนาง นางค่อนข้างแตกต่างจากผู้หญิงคนอื่น ๆ นางเหมือนเข็มในกองหญ้า นางงดงามราวกับนางฟ้าที่ลงมายังโลกมนุษย์”

อัครเสนาบดียิ้มแย้ม ดวงตาอันเต็มเปี่ยมไปด้วยประสบการณ์ของเขาเฝ้าดูท่าทีขององค์ชายที่กำลังเคลือบเคลิ้มไปกับความคิด