ตอนที่ 455: ยกเลิกการหมั้นหมาย ?

เจี้ยนเฉินยืนขึ้นจากเก้าอี้ของเขาและมองดูโหยวเยว่ด้วยตาที่เงียบสงบและมีรอยยิ้ม “คารวะองค์หญิง ! “

องค์หญิงสวมชุดกี่เพ้าสีขาวและยืนเงียบ ๆ อยู่ข้างหลังราชา ผมยาวถึงเอวสีดำสวยงามถูกเกล้าขึ้นไปเรียบร้อย เมื่อรวมกับรูปลักษณ์ที่งดงามปานล่มเมืองของนาง หน้าตาของนางก็สามารถขโมยวิญญาณของผู้คนได้เช่นกัน

องค์หญิงไม่ได้พูดอะไรตอบสักคำ นางจ้องมองเจี้ยนเฉินอย่างสงสัย ดวงตาของนางส่องแสงระยิบระยับทำให้นางดูฉลาดเฉลียว

ราชาหัวเราะและพูดว่า “ลูกเขยที่รัก นี่ต้องเป็นครั้งแรกที่เจ้าเข้ามาที่พระราชวังของข้า เยว่เอ๋อจะพาเจ้าไปชมดูรอบ ๆ เอง ราชามองเยว่เอ๋อที่ยินอยู่ข้างหลังโดยไม่รอคำตอบของเจี้ยนเฉิน

องค์หญิงเข้าใจความหมายในสายตาที่จ้องมองมา นางจึงพูดเบา ๆ ว่า “ท่านเจียงหยางเซียงเทียน โปรดตามข้ามา” เสียงของนางนุ่มนวลและอ่อนโยนจนทุกคนที่ได้ยินรู้สึกสงบ

“ข้าต้องขอรบกวนองค์หญิงด้วย” เจี้ยนเฉินยิ้มขณะที่เดินไปข้างหน้า ยังมีบางสิ่งที่เขาต้องการพูดกับองค์หญิงตามลำพัง

เจียงหยางป้ากับไป๋หยุนเทียนอมยิ้มเมื่อเห็นเขาเดินไปอย่างสบาย ๆ กับองค์หญิง การที่จะได้องค์หญิงเป็นลูกสะใภ้คือสิ่งที่ทั้งคู่ต่างพึงพอใจอย่างมาก. ในอาณาจักรเกอซุน นอกเหนือจากองค์หญิง พวกเขาไม่สามารถหาผู้หญิงคนอื่น ๆ ที่เหมาะสมกับลูกชายของพวกเขาได้อีกแล้ว

แม้แต่ราชาก็มีรอยยิ้มที่ร่าเริงบนใบหน้าขณะที่เขานั่งถัดจากเย่หมิง และเผชิญหน้ากับเจียงหยางป้าและไป๋หยุนเทียน

“ครอบครัวที่รัก หลานเซียงเทียนและลูกสาวของข้าเยว่เอ๋อไม่ใช่เด็กอีกต่อไป สำหรับข้า ดูเหมือนว่าจะเป็นการดีหากว่าจะจัดการเรื่องแต่งงานในทันที ราชาหัวเราะหวังว่าและพวกเขาจะได้จัดงานแต่งงานโดยเร็วที่สุด

เจียงหยางป้าและไป๋หยุนเทียนมองหน้ากันสักครู่ก่อนที่ไป๋หยุนเทียนจะตอบว่า “ฝ่าบาท เราเห็นด้วยกับการแต่งงานของทั้งสอง อย่างไรก็ตามเซียงเอ๋อก็โตพอที่จะรับภาระหน้าที่ของตัวเอง มีบางเรื่องที่เราไม่กล้าเข้าไปยุ่ง ข้าจึงเสนอให้เรารอเซียงเอ๋อเพื่อดูว่าเขามีความคิดเห็นอย่างไร”

เมื่อได้ยินอย่างนี้แววตาของราชาก็มีความผิดหวัง แต่เขาก็เห็นด้วยกับความคิดของไป๋หยุนเทียน

ในพระราชวังสามารถมองเห็นทหารเดินเข้าไปในห้องพักของตัวแทนจากอาณาจักรอินทรีสวรรค์ เขายกมือขึ้นและพูดว่า “ข้าขอรายงานองค์ชายรองและท่านอัครเสนาบดี ราชาของอาณาจักรเกอซุนเชิญตัวองค์หญิงออกมา นางและผู้ชายอีกคนอายุราว ๆ 20 ปีได้เดินไปทางอุทยาน”

“เจ้าออกไปได้ ! ” อัครเสนาบดีโบกมือให้ทหารออกไปก่อนที่จะขมวดคิ้วเข้าด้วยกัน

องค์ชายรองมีแววตาเย็นชาขณะที่ใบหน้าของเขาเริ่มถมึงทึง เขาแค่นเสียงเอ่ยออกมาว่า ชายหนุ่มผู้นั้นต้องเป็นเจียงหยางเซียงเทียน ราชาปฏิเสธข้อเสนอของพวกเรา เขาจะต้องได้ลิ้มรสความพ่ายแพ้ของเขา ข้าอุตส่าห์มาที่นี่ด้วยตัวเอง ข้ากลับได้รับการปฏิบัติเช่นนี้หรือ ? ไร้สาระสิ้นดี !

อัครเสนาบดีก็ก็แค่นเสียงพูดว่า “ดูเหมือนว่าราชาแห่งอาณาจักรเกอซุนตั้งใจจะให้องค์หญิงแต่งงานกับชายหนุ่มจากตระกูลเจียงหยาง หืมม ถึงเวลาต้องไปถามหาคำตอบจากราชาซะแล้ว อัครเสนาบดีจึงสะบัดแขนเสื้อด้วยท่าทางที่ฉุนเฉียว

หลังจากที่อัครเสนาบดีจากไป องค์ชายรองคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะพูดว่า เจียงหยางเซียงเทียน ข้าอยากจะเห็นจริง ๆ ว่าเจ้ามีอะไรดี ข้าเป็นคนที่เจ้าไม่สามารถแตะต้องได้” เมื่อถึงตอนนั้นองค์ชายรองก็ออกจากห้องและเดินไปยังอุทยานกับคนอื่น ๆ จากอาณาจักรอินทรีสวรรค์

เจี้ยนเฉินเดินเคียงข้างองค์หญิงขณะที่พวกเขาเดินไปรอบ ๆ พระราชวัง พวกเขาเข้าไปในอุทยานอย่างรวดเร็ว นี่คือโลกที่เต็มไปด้วยดอกไม้สดทุกชนิดและทุกสี มันถูกจัดเรียงในรูปแบบที่สวยงาม กลิ่นหอมหวานที่ลอยอยู่ในอากาศทำให้ทุกคนรู้สึกสบายใจในทุกลมหายใจ

ระหว่างทางทั้งสองไม่ได้พูดอะไรเลย แต่เห็นได้ชัดว่าองค์หญิงรักสวนดอกไม้นี้มาก ขณะที่นางเดินไปพร้อมกับดอกไม้ด้วยความสบายใจ ใบหน้าของนางก็เผยให้เห็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนขณะที่นางมองดูดอกไม้ที่สวยงามมากมาย

” นี่เป็นสวนดอกไม้ที่ใหญ่ที่สุดในอาณาจักรเกอซุน ข้าเพลิดเพลินไปกับสถานที่แห่งนี้ และถ้าข้าอยู่ในวัง ข้าก็มักจะมาเฝ้ามองดอกไม้สวยงามเหล่านี้อยู่เสมอ ข้าปลูกดอกไม้เหล่านี้ด้วยตัวเองตอนที่ข้ายังเด็ก” องค์หญิงยิ้มขณะที่นางพูดด้วยเสียงที่คล้ายกับเสียงร้องของนกกระจาบ ชุดกี่เพ้าสีขาวหิมะของนางรวมกับรูปลักษณ์ที่สวยงามของนาง ทำให้นางดูเหมือนนางฟ้าขณะที่นางยืนอยู่ท่ามกลางดอกไม้