ตอนที่ 465 - ข่ายอาคมพรางตา (4)

ตอนที่ 465 – ข่ายอาคมพรางตา (4)

“จือหยิง โปรดบอกข้าว่าถ้ำอยู่ที่ไหน” เจี้ยนเฉินแทบจะไม่สามารถยับยั้งอารมณ์ที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา ในขณะที่เขาเคลื่อนไหวอย่างร้อนรน

“นายท่าน มันตั้งอยู่บนผนังด้านหลังท่าน 50 เมตร” จือหยิงพูด

เมื่อได้ยินดังนั้นเจี้ยนเฉินก็หมุนวนไปรอบ ๆ และเดินไปยังตำแหน่งที่จือหยิงพูดถึง มีหน้าผาที่สามารถมองเห็นวัชพืชได้หลายชนิด จากภายนอกดูค่อนข้างปกติและไม่สามารถมองเห็นถ้ำได้ อย่างน้อยที่สุดเจี้ยนเฉินก็ไม่รู้สึกว่ามันแปลกอะไร

“นายท่าน มันมีภาพลวงตาที่ซ่อนอยู่ในถ้ำ ถ้าท่านโจมตีพื้นที่บริเวณนั้นและทำลายค่ายกล ท่านจะสามารถมองเห็นถ้ำได้” จือหยิงบอกเขา

เจี้ยนเฉินมองดูผนังที่ดูเหมือนจะธรรมดาด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าภาพมายาจะมีผลกระทบที่น่าอัศจรรย์ แม้จะมองด้วยตา เขาก็ไม่สามารถตรวจจับสิ่งผิดปกติใด ๆ ได้แม้จะใช้ความสามารถทุกอย่างของเขาก็ตาม

เจี้ยนเฉินกวาดมือขึ้นไปบนฟ้า ทำให้ธาตุไฟในโลกรวมตัวกันและก่อตัวเป็นกระบี่ไฟอันร้อนระอุ เจี้ยนเฉินซัดกระบี่ไฟพุ่งไปข้างหน้าด้วยมือของเขาไปยังกำแพงบนหน้าผา

“ปัง ! ” ต่อจากนั้นมีเสียงดังเป็นอย่างมาก กระบี่ไฟระเบิดเข้ากับผนังหน้าผาและพื้นที่ที่มีเต็มคลื่นความร้อนเผาไหม้อยู่ อุณหภูมิในอากาศเพิ่มสูงขึ้นเมื่อเปลวไฟระเหยหมอกออกไป หน้าผาบางส่วนพังทลายและจมลงไปในน้ำเบื้องล่าง

หลังจากผ่านไประยะหนึ่ง พื้นที่ก็ถูกกวาดล้างออกไปและมีรูที่สามารถมองเห็นได้ขนาด 3 เมตรอยู่ด้านหน้าของเจี้ยนเฉิน อย่างไรก็ตาม เขาไม่สามารถมองเห็นภายในได้

“เป็นไปได้หรือไม่ว่านี่เป็นถ้ำของเซียนผู้คุมกฏ” เจี้ยนเฉินบ่นพึมพำ เมื่อใช้การหยั่งรู้ของเขา เขาเริ่มแพร่กระจายมันเข้าไปในถ้ำเพื่อพยายามตรวจสอบเข้าไปข้างใน เมื่อการหยั่งรู้ของเขาไปถึง 5 เมตรในถ้ำ พลังงานที่ไม่รู้จักก็ปิดกั้นทำให้เขาไม่สามารถไปต่อได้อีก

“นายท่าน ยังคงมีข่ายอาคมพรางตาที่คอยปกป้องอยู่” จือหยิงพูดกับเจี้ยนเฉิน

“การป้องกันสถานที่แห่งนี้ค่อนข้างรัดกุม” เจี้ยนเฉินทอดถอนใจ ย้อนกลับไปในระหว่างงานชุมนุมของทหารรับจ้าง เขาได้พบถ้ำของเซียนผู้คุมกฎ อย่างไรก็ตามถ้ำแห่งนั้นไม่มีการป้องกันใด ๆ ที่ยากเหมือนถ้ำนี้ มีเพียงประตูหินที่แข็งแรงผิดปกติเท่านั้นที่ขวางทางของมัน

ถ้ำเซียนผู้คุมกฎให้ความรู้สึกล่อลวงที่ปฏิเสธไม่ได้ต่อต่อเจี้ยนเฉิน ดังนั้นเขาจึงบินโดยไม่ลังเลเข้าไปในถ้ำที่มืดสนิทและเริ่มเดินลึกเข้าไป

เจี้ยนเฉินมาถึงข่ายอาคมพรางตาซึ่งปิดกั้นการหยั่งรู้ของเขา กระบี่ไฟปรากฏขึ้นในมือของเขาอีกครั้ง สิ่งที่ทำให้เจี้ยนเฉินพูดไม่ออกก็คือความจริงที่ว่าเมื่อกระบี่เข้าใกล้ข่ายอาคมพรางตา มันก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย

” นายท่าน ข่ายอาคมพรางตานี้ยืมพลังของประตูมิติ นอกเหนือจากการโจมตีที่แข็งแกร่งพอที่จะทำให้ค่ายกลพังทลาย มันจะไม่ถูกทำลาย” ได้ยินเสียงของหญิงสาวในหัวของเขาคราวนี้มันเป็นฉิงโซวที่พูด

“แล้วข้าควรทำอย่างไรดี ? ” เจี้ยนเฉินถามจิตวิญญาณกระบี่ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้พบกับข่ายอาคมพรางตา เขาไม่เคยได้ยินเรื่องแบบนี้มาก่อน ดังนั้นการมีอยู่ของสิ่งนี้จึงเป็นปริศนาที่สมบูรณ์สำหรับเขา เขาไม่รู้ว่าจะจัดการกับมันอย่างไร ทำให้เขารู้สึกหมดหนทาง

“ข่ายอาคมพรางตานี้ยืมพลังงานจากสิ่งที่เกิดขึ้นจากประตูมิติ ด้วยความช่วยเหลือจากพลังงานของโลก พื้นที่ภายในมีความผันผวนและการเปลี่ยนแปลงของจิตวิญญาณ นอกจากนี้ยังสามารถสร้างภาพลวงตาจำนวนหนึ่งเพื่อล่อลวงสายตา แต่มันไม่สามารถโจมตีได้ ดังนั้นหากไม่มีผู้ใดที่มาพร้อมกับเซียนผู้คุมกฎ ภาพลวงตานี้จะทำให้ทุกคนที่เข้ามาอยู่อย่างโดดเดี่ยวออกห่างจากโลกอย่างสิ้นเชิง” ฉิงโซวพูด

เจี้ยนเฉินลังเลสักครู่ก่อนถาม” ฉิงโซว แล้วเจ้ามีวิธีจัดการกับข่ายอาคมพรางตาชุดนี้หรือไม่ ? “

“นายท่าน ถึงแม้ว่าจือหยิงและฉิงโซวจะต้องใช้พลังงานส่วนใหญ่ของเราเพื่อทำลายข่ายอาคมพรางตา แต่เราก็ยังคงสามารถผ่านมันไปได้ ตราบใดที่นายท่านทำตามสิ่งที่เราพูด เราจะสามารถผ่านข่ายอาคมพรางตาไปได้” ฉิงโซวดูภาคภูมิใจในขณะที่นางตอบ

ไม่เป็นไร ข้าจะทำตามคำแนะนำของเจ้า” ตั้งแต่มีสถานะเช่นนี้ เจี้ยนเฉินฝากความหวังของเขาไว้กับสองจิตวิญญาณกระบี่

“นายท่าน เดินเข้าไปในข่ายอาคมพรางตาก่อน” ฉิงโซวเริ่มบอกเจี้ยนเฉิน

เจี้ยนเฉินรู้สึกไว้วางใจจือหยิงและฉิงโซวเต็มที่ว่าจะไม่มีอันตรายใด ๆ เกิดขึ้นกับเขา ดังนั้นเขาจึงเดินเข้าไปในข่ายอาคมพรางตาที่สามารถแยกเขาและสิ่งมีชีวิตทุกอย่างออกไปได้โดยไม่ลังเล

ทันทีที่เขาก้าวผ่านมันเข้าไปก็เหมือนกับว่าเขาได้ก้าวข้ามโลก เจี้ยนเฉินรู้สึกถึงทิวทัศน์รอบตัวเขาเริ่มบิดเบือนขณะที่เขาค้นพบว่าตอนนี้เขากำลังยืนอยู่ในทะเลทราย ดวงอาทิตย์กำลังส่องลงมาที่เขาอย่างรุนแรงด้วยแสงอันแรงกล้าและทรายที่ละเอียดที่อยู่เบื้องล่างเขาเริ่มอบเท้าของเขา ราวกับว่าเขากำลังยืนอยู่บนแผ่นโลหะสีแดงเพลิงที่แผดเผา

“นายท่าน นี่เป็นภาพลวงตาทั้งหมด บุคคลที่อยู่ภายในภาพลวงตานี้ต้องพึ่งพาพลังงานของโลกเพื่อสร้างมันขึ้นมา ต้องรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง เดินไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ ต่อไป” ฉิงโซวอธิบาย

เขาทำตามคำพูดของนาง เจี้ยนเฉินก้าวไปข้างหน้าเพียงก้าวเดียว ก้าวอีกก้าว จากนั้นก็ก้าวที่สาม ในที่สุดก็ก้าวที่สี่ ทรายที่อยู่ใต้เท้าของเขาก็เริ่มหมุนวนไปรอบ ๆ ก่อนที่จะกลายเป็นกระแสน้ำวนที่ข่มขู่เขาราวกับว่าจะกลืนเขาไปทั้งตัว

“ทรายดูด ! ” เจี้ยนเฉินเริ่มคิด เขาคิดอย่างไม่รู้ตัวเกี่ยวกับการใช้พลังงานของโลกเพื่อบังคับให้เขาออกไปข้างหน้าต่อไป ฉิงโซวและจือหยิงก็ร้องบอกกับเขา

“นายท่านอย่าฝืน ! มิฉะนั้น ท่านจะถูกพาไปด้านนอกด้วยพลังของประตูมิติ” จือหยิงและฉิงโซวพูดในเวลาเดียวกัน