ตอนที่ 534 - โลหิตสีทอง (1)

ตอนที่ 534 – โลหิตสีทอง (1)

อาจารย์ใหญ่คาเฟอร์หัวเราะ “เจ้าจำได้แม้กระทั่งเถี่ยต้า แต่น่าเสียดายที่เถี่ยต้าออกจากสำนักคากัตเพื่อกลับไปยังบ้านเกิด ข้าวางแผนจะไปเยี่ยมเขา แต่ข้าไม่มีเวลาไปเยือนยังบ้านเกิดของเขา เนื่องจาก 4 อาณาจักรเข้าโจมตีพวกเราพร้อมกัน ข้าจึงไม่มีเวลาที่จะไปเยี่ยมเยียนเขา”

เฮ้อ ต้องบอกว่า ข้าไม่มีคุณสมบัติจะถือได้ว่าอาจารย์ของเขา เถี่ยต้านั้นอยู่ในช่วงจังหวะที่ควรจะได้รับการสอนและศึกษา แต่ข้ากลับได้สอนเขาเพียงเล็กน้อย

ท่านอาจารย์ใหญ่คาเฟอร์ไม่ควรต้องกังวลเกี่ยวกับตัวเขา จากสายตาของข้า เขาเป็นอัจฉริยะที่สามารถฝึกฝนได้ด้วยตนเอง ไม่จำเป็นที่จะต้องมีอาจารย์คอยชี้แนะเขา เขาน่าจะประสบความสำเร็จกับสิ่งที่เขาเรียนรู้ได้ด้วยตนเอง หลังจากที่เขาได้รับประสบการณ์มากพอ และบางอย่างก็จะเป็นประโยชน์ในภายหลัง ตราบใดที่เขามีประสบการณ์ต่อสู้จริง เขาจะเริ่มพัฒนาอย่างรวดเร็ว เจี้ยนเฉินกล่าวออกมา

คาเฟอร์พยักหน้าอย่างเห็นด้วย ก่อนจะกล่าวว่า “เถี่ยต้าเคยบอกข้าว่าบ้านเกิดของเขาอยู่ในภูเขาขนาดเล็ก เขากล่าวว่า มันห่างราวสักพันกิโลเมตร หรือมากกว่านั้นไปทางทิศเหนือบนภูเขาที่ด้านหนึ่งเป็นเมืองเล็ก ๆ ข้าไม่ค่อยแน่ใจในเรื่องนั้น”

ความคิดหนึ่งเกิดขึ้นกับเจี้ยนเฉิน เขารีบนำแผนที่ของอาณาจักรเกอซุนทั้งหมดออกมาและวางไว้บนโต๊ะ ก่อนที่เขาจะเริ่มตรวจสอบมัน

ทันใดนั้น เจี้ยนเฉินได้พบภูมิประเทศที่ตรงกับที่คาเฟอร์ได้พูดเกี่ยวกับมัน ชี้ไปตรงพื้นที่หนึ่ง “มันควรจะเป็นสถานที่นี้ เมืองชั้นสามนี้มีทางขึ้นอยู่ที่ภูเขา ข้าเชื่อว่าบ้านเกิดของเถี่ยต้านั้นคงอยู่ใกล้บริเวณนั้น”

คาเฟอร์มองสถานที่ที่เจี้ยนเฉินชี้ไป แล้วกล่าวออก “ใช่ มันควรเป็นที่แห่งนี้”

พวกเขากล่าวอำลากันในช่วงเวลาสั้น ๆ ภายหลัง เจี้ยนเฉินพับแผนที่กลับเข้าไปในแหวนมิติของเขาและกล่าวอำลาคาเฟอร์ เขานำหมิงตงเหาะทะยานขึ้นผ่านอากาศ เร่งรีบเดินทางออกไปในทิศทางในเมืองภูเขา

ด้วยความเร็วของเจี้ยนเฉิน มันใช้เวลาเพียง 1 ชั่วยาม ก่อนที่จะมาถึงเมืองเล็ก ๆ เมืองชั้นสามนี้ ถูกเรียกว่า “เมืองเลิสส์” และมันถูกตั้งขึ้นบนภูเขาที่มีขนาดเล็กกว่าเมืองเวค โดยมันถูกสร้างอย่างเรียบง่าย และวัตถุดิบอย่างหยาบ แม้กระทั่งกำแพงเมืองด้านนอกนั้นก็ยังไม่สมบูรณ์นัก แม้กระทั่งถนนหินอ่อนที่ถูกปูไว้ก็ผุกร่อนไป ด้วยหินที่พาดผ่านถนน มันยากนักที่จะใช้รถม้าในสัญจไปมา

เพื่อไม่เป็นการรบกวน เจี้ยนเฉินและหมิงตงได้ทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้า ตัดผ่านเส้นทางที่จะนำไปสู่เมือง

หลังจากเข้าไปในมัน เจี้ยนเฉินเดินเข้าไปในร้านค้าที่จำหน่ายเนื้อสัตว์ทุกชนิดและวางเหรียญลง “เถ้าแก่ ข้าต้องการที่จะสอบถามถึงบุคคลหนึ่ง ตราบเท่าที่ท่านบอกข้า ในสิ่งที่ข้าต้องการรู้ เหรียญทองนี้จะเป็นของท่าน”

แม้กระทั่งปีศาจก็ยังถูกเปิดปากด้วยเงิน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ถ้ามันเป็นเพียงการสอบถามเล็กน้อย เหรียญทอง มันมีความเพียงพอเท่ากับการทำงานหลายวัน ไม่มีทางที่เจ้าของร้านจะปฏิเสธข้อเสนอนี้ได้ อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้คว้าเหรียญทองในมือของเจี้ยนเฉิน และกลับกัน เขากล่าวว่า เจ้าหนุ่ม หากในกรณีที่ลุงผู้นี่รู้ ข้าจะบอกกับเจ้า

เถ้าแก่ ท่านรู้จักคนชื่อเถี่ยต้าหรือไม่ เขาควรจะมีอายุใกล้เคียงกับอายุของข้า เจี้ยนเฉินถามออก

ได้ยินเช่นนี้ เจ้าของร้านมีประกายยินดีในสายตาของเขา ทันใดนั้น เขากล่าวว่า “ข้ารู้จักเขา ข้ารู้ว่าเป็นเขา เขาเป็นเด็กหนุ่มผมยาวสีดำ ผิวของเขาคล้ำและเป็นคนโผงผางไม่น้อย”

ใช่ นั่นคือเขา เถ้าแก่ ท่านพอจะรู้หรือไม่ว่าเขาอยู่ที่ไหน ? เจี้ยนเฉินยิ้มและถามคำถามถัดไปของเขา

เจ้าของร้านดูท่าทางเคร่งเครียด แล้วก็จ้องมองไปที่เจี้ยนเฉินและหมิงตงด้วยสายตาระมัดระวัง และถามออกมาว่า “เจ้าทั้งสองเป็นใครและทำไมเจ้าจึงตามหาเขา ?

ทันใดนั้น เจ้าของร้านกลัวว่าเขาและหมิงตงจะมาตามหาเถี่ยต้าเพื่อหาเรื่อง เจี้ยนเฉินตอบกลับอย่างรวดเร็วว่า “เถ้าแก่ เราเป็นนักเรียนจากสำนักคากัต และเถี่ยต้าเป็นสหายร่วมชั้นของเรา เรามาเยี่ยมเยียนเขา”

เมื่อได้ยินเจี้ยนเฉินและหมิงตงเป็นนักเรียนของสำนักคากัต เจ้าของร้านรู้สึกสบายใจทันที เขาเผยรอยยิ้มชื่นชอบพลางกล่าวว่า อ่า สำนักคากัต แท้จริงสำนักยิ่งใหญ่ที่สุดในอาณาจักรเกอซุนของเรา นักเรียนทุกคนได้ยอมรับว่ามันเป็นสถานที่สำหรับผู้มีพรสวรรค์อย่างแท้จริง ข้าได้ยินว่าผู้พิทักษ์จักรพรรดิคนใหม่ของเราของอาณาจักรเกอซุนนั้นก็เคยเป็นนักเรียนของสำนักคากัตด้วยเช่นกัน

เจี้ยนเฉินและหมิงยังคงยิ้มโดยไม่ได้กล่าวถ้อยคำใด

คิดครู่หนึ่ง เจ้าของร้านก็ตอบมา เนื่องจากเจ้าหนุ่มเป็นสหายร่วมชั้นเรียน ข้าจะบอกเจ้าว่าเขาอยู่ที่ไหนกัน เจ้าของร้านชี้นิ้วในทิศทางด้านหลังเขา ตรงไปราว 20 กิโลเมตรลงจากภูเขาไปที่ลำธาร มีป่าถัดจากลำธาร เข้าไปในป่าและจะมีหมู่บ้าน ในหมู่บ้านจะมีบ้านปลูกเรียงรายเป็นแถว และในบ้านเหล่านั้นคือที่ซึ่งเด็กคนนั้นอาศัยอยู่

ทำไมท่านไม่เพียงแค่บอกว่า มีหมู่บ้านห่างไป 20 กิโลเมตรจากภูเขา ? ข้ารู้สึกหมดแรงหลังจากที่ได้ยินเส้นทางเหล่านั้น หมิงตงไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี

เจี้ยนเฉินหัวเราะก่อนที่จะมอบเหรียญทองให้เจ้าของร้าน เขาออกจากเมืองพร้อมกับหมิงตง กระโดดบนพื้นที่อย่างรวดเร็ว พวกเขาเริ่มที่จะย้ายไปด้านหลังของภูเขา 20 กิโลเมตรนั้นสั้นมาก สำหรับระยะของเจี้ยนเฉินซึ่งบิน