ตอนที่ 535 - โลหิตสีทอง (2)

ตอนที่ 535 – โลหิตสีทอง (2)

เถี่ยต้าโพล่งออกมาด้วยความตื่นเต้น ด้วยความยินดี นับตั้งแต่เขาเข้าร่วมสำนักคากัต เจี้ยนเฉินนั้นก็นับได้ว่าเป็นพี่น้องของเขา เถี่ยต้าหวนนึกถึงความทรงจำของเขาและเจี้ยนเฉินที่มันสลักลึกเข้าไปในกระดูกของร่างกายของเขา หลังจากการแข่งขันการล่าสัตว์อสูรในป่า ดังนั้นพวกเขาไม่มีวันจะลืมมัน

เมื่อเจี้ยนเฉินนั้นราวกับกำลังถูกปกคลุมด้วยภูผา สิ่งที่ปรากฏ มันก็ราวกับอ้อมกอดของหมีดำ เขาก็รู้สึกถึงพลังงานจำนวนมากที่หดรัดตัวเขาไว้ เขาตระหนักว่านี่คือแรงของเถี่ยต้า เจี้ยนเฉินอดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจ เมื่อเทียบกับหลายปีที่ผ่าน กำลังของเถี่ยต้านั้นแข็งแรงกว่าเขาในอดีต แม้จะมีร่างกายบรรพกาล เขายังพบว่ามันค่อนข้างยากที่จะหลุดจากอ้อมกอดนี้

ผลักดันแขนของเถี่ยต้าเบา ๆ เจี้ยนเฉินมองชายที่มีร่างที่เหมือนกับหมี เถี่ยต้า เจ้าสูงขึ้นมาก เจ้าเติบโตมากตั้งแต่ก่อนนั้น

เถี่ยต้าได้สงบลงอย่างรวดเร็วหลังจากนั้น เขาเกาท้ายทอย แม้กระทั่งข้าก็ไม่ทราบว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่ในกรณีนี้ ข้าได้เติบโตมากใน 2 ปี ตามที่เขาพูด ดวงตาดูเหมือนว่าเขานึกถึงบางสิ่งบางอย่างและก็กังวลในสายตาของเขา

เจี้ยนเฉินจับความกังวลในแววตาของเขาได้ ทันใดนั้น เขาถามทันทีในความกังวล เถี่ยต้า ถ้าเจ้ามีปัญหาอะไร ให้บอกกับข้า และข้าจะช่วยให้เจ้าผ่านมันไปได้

มันเป็นอะไร ไม่มีอะไรเลย เจียงหยางเซียงเทียน นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้ามาที่บ้านของข้า มานั่งและพูดคุยกันเถิด เถี่ยต้าดันไหล่เจี้ยนเฉินด้วยมือและเริ่มที่จะนำเขาไปบ้านไม้ใกล้เคียง ก่อนที่พวกเขาจะก้าวออกไป เถี่ยต้าก็ตระหนักได้ว่า เขาได้ลืมหมิงตงโดยสิ้นเชิง เขาหัวเราะเล็กน้อยถึงและกล่าวเสียงต่ำกับเจี้ยนเฉิน เจียงหยางเซียงเทียน นั่นคงเป็นสหายของเจ้า

เจี้ยนเฉินหัวเราะ และแนะนำเขา นี่คือหมิงตง สหายสนิทของข้า

เถี่ยต้าหันมองไปที่หมิงตง ถ้าเจ้าเป็นพี่ชายของเจียงหยางเซียงเทียน เจ้าก็เป็นพีชายของข้า พี่หมิงตง ไปกันเถิด

เถี่ยต้า พาสหายเข้ามาในหมู่บ้านของเรา

เจ้ายักษ์ ทั้งสองคนเป็นเพื่อนเจ้า

เจ้าน้องชายตัวยักษ์ สองคนนั้นเป็นใคร ?

ตอนนี้ชาวบ้านทุกคนได้ล้อมรอบทั้งสามด้วยความอยากรู้อยากเห็น ทุกคนเรียกเขาอย่างสนิทสนมและรักใคร่

รอยยิ้มที่ลึกซึ้ง เถี่ยต้าประทับใจทุกคนที่ได้รับการต้อนรับเขา หลังจากทุกคน พวกเขายังคงอยู่บนเส้นทางของพวกเขาไปที่บ้านของเถี่ยต้า

ภายในบ้านของเขา ไม่ใหญ่เกินไปและจะแยกออกเป็น 6 ส่วน ห้องครัว ห้องอาหาร และห้องนอน นอกเหนือจากห้องพักของตัวเอง พ่อแม่ของเขาที่ใช้ร่วมกันหนึ่ง ปู่ย่าตายายของเขาที่ใช้ร่วมกัน และสุดท้ายถูกครอบครองโดยท่านปู่ของเขาที่มีอายุราวสักร้อยปีแล้ว ที่ซึ่งบ่มเพาะพลังเซียน

เจี้ยนเฉินและหมิงตงนั่งลงบนโต๊ะ เถี่ยต้าเอาสุราข้าวสามัญออกมา 1 ขวด และเนื้อแช่แข็งให้กับทั้งสองคน

เจียงหยางเซียงเทียน หมิงตง บ้านของข้านั้นไม่อุดมสมบูรณ์เฉกเช่นคนในเมือง ดังนั้นข้าเพียงสามารถนำออกมานี้ให้ เห็นอาหารและสุราที่น่าเศร้า เถี่ยต้าทำได้แต่เพียงฝืนยิ้มด้วยความละอายใจ

หมิงตงและเจี้ยนเฉินไม่ได้จู้จี้ เคลื่อนร่างของเขา เขาโบกมือขึ้นและกล่าวคำไม่กี่คำที่สุภาพ ทั้งสามเริ่มใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการกิน แม้มีอาหารจะมีรสชาติธรรมดา นี่ก็ดีที่สุดที่เถี่ยต้าจะสามารถนำมันออกมาได้

วางชิ้นของเนื้อสัตว์นานาชนิดเข้าไปในปากของเขา เจี้ยนเฉินจ้องมองเถี่ยต้าและพูดด้วยเสียงค่อนข้างชัดเจน เถี่ยต้า ข้าได้ยินว่า เจ้าออกจากสำนักคากัต เมื่อสองปีที่ผ่านมาและไม่เคยกลับไป เกิดสิ่งใดขึ้นเมื่อเจ้ากลับบ้าน ?

ทันใดนั้น ดวงตาของเถี่ยต้าเป็นประกายในความหวาดกลัว กับคำพูดของเจี้ยนเฉิน ปากของเขาเปิดขึ้น มีแม้เพียงเล็กน้อยของเสียงที่ได้ยิน

กลืนชิ้นสุดท้ายของเนื้อในปากของเขา เจี้ยนเฉินจ้องเขม็งไปที่เถี่ยต้าและถามด้วยเสียงเงียบสงบ เถี่ยต้า บอกมา สถานการณ์ใดที่เจ้าได้เผชิญ ? หากไม่เช่นนั้นแล้ว ก็ไม่ต้องนับถือว่าข้าเป็นพี่น้องของเจ้า

ทันใดนั้นเถี่ยต้าโบกมือของเขา ไม่ ไม่ เจียงหยางเซียงเทียน เจ้าเข้าใจผิดแล้ว เจ้าเป็นพี่น้องที่ดีที่สุดที่ข้าเคยมี

แล้วสิ่งใด เป็นสิ่งที่ทำให้เจ้าเดือดร้อนใจ พูดมันออกมา ข้าอาจช่วยเจ้าได้ แรงกดดันจากเจี้ยนเฉิน สุดท้ายแล้วความจริงที่ว่า มันมีปัญหาบางสิ่งเกิดขึ้นกับเถี่ยต้า เถี่ยต้านั้นเป็นหนึ่งในสหายของเจี้ยนเฉิน หากว่าเขานั้นเผชิญกับปัญหา เจี้ยนเฉินก็ไม่กล้าที่จะนั่งดูดาย

เถี่ยต้า ไม่ต้องกังวล พูดออกมา ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับสิ่งใด เจี้ยนเฉินไม่ใช่คนพเนจร เขาเป็นบุคคลในสำนักคากัต ภายในอาณาจักรเกอซุน ไม่มีอะไรที่เจี้ยนเฉินแก้ไขไม่ได้ หมิงตงกล่าวออกมา เห็นสายตาก็เพียงพอสำหรับหมิงตง และถือว่าเขาเป็นสหายที่ดี ผู้ที่ซื่อสัตย์ บ่อยครั้งจะเต็มใจช่วยเหลือผู้อื่น และส่วนมากจะไม่หักหลัง

เถี่ยต้าเหมือนว่าเขายังไม่ได้ตัดสินใจ และดูเหมือนจะลังเล หลังจากลังเลสักพัก ท้ายที่สุดเขาก็นั่งลงและเอ่ยว่า เจียงหยางเซียงเทียน หมิงตง มันไม่สะดวกที่จะพูดที่นี่ ขอไปขึ้นภูเขาก่อน

ย่อมได้