ตอนที่ 597

ตอนที่ 597: กลับมาเมืองทหารรับจ้าง (3)

เจี้ยนเฉินได้รับการต้อนรับจากตระกูลเทียนฉินอีกครั้ง เขาเป็นคนที่ได้รับเกียรติเช่นเดียวกับครั้งสุดท้ายที่เขาอยู่ที่นี่ แม้แต่หัวหน้าและผู้อาวุโสของตระกูลก็เข้ามาทักทายเจี้ยนเฉิน เจี้ยนเฉินนั้นเป็นราชาทหารรับจ้าง ซึ่งเป็นสถานะที่ตระกูลเทียนฉินไม่กล้าแสดงความเย่อหยิ่ง

ในขณะที่เขาได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่น เจี้ยนเฉินได้พบกับฉินเซียวในที่สุด ปีหนึ่งผ่านไปแต่ฉินเซียวไม่ได้เปลี่ยนไปมาก ไม่ว่าจะเป็นบุคลิกหรือร่างกายของเขา อย่างไรก็ตาม ความแข็งแกร่งของเขาได้เพิ่มขึ้นเป็นอย่างมากนับตั้งแต่ที่เขาเป็นเซียนปฐพี

ตอนที่ฉินเซียวเห็นเจี้ยนเฉิน เขาก็มีความสุขและกอดเจี้ยนเฉิน เฮ้ เจี้ยนเฉิน ! ข้ารอเจ้ากลับมา ไม่เช่นนั้นข้าก็ไปหาเจ้าแทน

ถอยออกจากอ้อมกอดของฉินเซียว เจี้ยนเฉินได้ประเมินเบื้องต้นต่อฉินเซียว ก่อนที่จะเห็นการเปลี่ยนแปลง ไม่เลว เจ้าได้เป็นเซียนปฐพี เจ้ามีพรสวรรค์อย่างแท้จริง ถ้าข้าไม่จำไม่ผิด เจ้าเพิ่งอายุ 30 อืม 30 ปี กลายเป็นเซียนปฐพี นั่นเป็นความสำเร็จที่ทวีปเทียนหยวนถือว่าเป็นพรสวรรค์อย่างแท้จริง

ตอบแทนลูกชายของเขา หัวหน้าของตระกูลเทียนฉินหัวเราะด้วยความภาคภูมิใจ ฉินเอ๋อ มีพรสวรรค์จริง ๆ แม้ในอาณาจักรซูย่าของเราก็ไม่มีแม้แต่คนเดียวที่มีศักยภาพเทียมเท่าเขาได้ เมื่อประมาณครึ่งปีที่ผ่านมาราชาเองได้หมั้นหมายพระธิดาของเขาให้แก่ฉินเอ๋อและพระราชทานสมรสให้ด้วยเช่นกัน !

ด้วยการพยักหน้าของชายคนนั้น เจี้ยนเฉินมองไปที่ฉินเซียว ฉินเซียว เป็นเรื่องจริงหรือ ? เจ้าแต่งงานแล้วหรือยัง ?

ฉินเซียวอายจนหน้าแดงเมื่อได้ยินคำถามของเจี้ยนเฉิน เขาหัวเราะออกมาพลางกล่าวว่า วันแต่งงานได้รับการกำหนดแล้ว ในอีก 2 ปีข้างหน้า ข้าจะแต่งงานกับองค์หญิงสามของอาณาจักรซูย่า เจี้ยนเฉิน เจ้าและหมิงตงต้องมาร่วมงานแต่งงานของข้า

เราต้องมาแน่นอน เจี้ยนเฉินหัวเราะด้วยความปิติยินดี เนื่องจากความตื่นเต้นของฉินเซียว

เดินต่อไป เจี้ยนเฉินและฉินเซียวเดินลึกเข้าไปในลานของตระกูลพลางสนทนากัน

ทั้งหมดออกจากบริเวณนั้น ฉินเซียวเอ่ยปากถามคำถามเดียวทันที ที่พวกเขาอยู่ตามลำพัง เจี้ยนเฉิน แม้ว่าข้าจะไม่ได้มีความแข็งแกร่งในระดับเดียวกันกับพี่หมิงตง แต่ทว่าข้าก็ยังเป็นเซียนปฐพีและเป็นคนที่สามารถตัดสินใจได้ด้วยตัวเอง ข้าอยู่กับตระกูลเทียนฉินมานานพอแล้ว จะเป็นไปได้หรือไม่ที่ข้าจะติดตามเจ้าระหว่างการเดินทางผ่านทวีปนี้ ?

จริง ๆ ? แน่นอนเจ้าสามารถ ! เป็นสิ่งประจวบเหมาะ ข้าได้ก่อตั้งกลุ่มทหารรับจ้างที่ขาดคนที่ข้าจะสามารถเชื่อถือได้ในขณะนี้ ถ้าเจ้ายินดี ทำไมไม่เข้าร่วมกลุ่มทหารรับจ้างของข้า ? เจี้ยนเฉินหัวเราะ

บังเอิญมาก ฉินเซียวตาเป็นประกาย ข้าได้รับความสนุกสนานในความคิดของการสร้างกลุ่มทหารรับจ้างกับเจ้า เจี้ยนเฉิน เมื่อไหร่ที่เราจะออกเดินทาง ? การอยู่รอบ ๆ ตระกูลเทียนฉิน ทำให้ข้ารู้สึกเบื่อแทบตาย ข้าอยากจะจากไปใจจะขาด

เจี้ยนเฉินส่ายหน้าเมื่อเห็นความใจร้อนของฉินเซียว ข้าคาดว่าคงใช้เวลาอีกไม่นาน ข้ายังต้องการเดินทางไปยังเมืองทหารรับจ้างและบริเวณโดยรอบ เมื่อข้ากลับมา ข้าจะสามารถพาเจ้าไปยังกลุ่มทหารรับจ้างที่ข้าสร้างขึ้น

ไม่นานหลังจากเสร็จสิ้นการพูดของเจี้ยนเฉินแล้ว อาจได้ยินเสียงอ่อนโยน มันลอยเข้ามาในหู เกือบจะเต็มไปด้วยความมหัศจรรย์อันน่าหลงใหลที่ทำให้ผู้ฟังหลงใหล เสียงเพลงที่ทำให้ฉินเซียวและเจี้ยนเฉินหยุดการสนทนากันสักครู่ ทั้งสองรู้สึกสงบและเงียบสงบเหมือนน้ำที่ไม่ถูกรบกวน

ที่ศาลาใกล้ ๆ สามารถมองเห็นหญิงสาวในชุดขาวนั่งบนโต๊ะหิน ขณะที่นางรั้งสายพิณของนางไว้ มันเกือบจะเหมือนกับว่าโลกทั้งโลกรอบตัวนางกลมกลืนกับดนตรีของนาง ตั้งแต่ดอกไม้และหญ้าที่อยู่ใกล้ ๆ ก็แกว่งไปแกว่งมาและหันไปตามจังหวะของจังหวะ ในขณะที่สายลมผสานเข้ากับดนตรีของนาง

นั่น น้องสาวของข้าคงสนุกกับการบรรเลงพิณในเวลาว่างของนาง เมื่อเทียบกับอดีต ความสามารถในการบรรเลงของนางได้ดีขึ้นมากจน ทำให้ข้าไม่สามารถทำอะไรได้ มัวแต่จดจ่ออยู่กับบทจากเพลงที่นางเล่น ฉินเซียวกล่าวขึ้นหลังจากที่ได้ยินเสียงเพลงจากน้องสาวของเขา

ใช่ น้องสาวของเจ้าเติบโตขึ้นอย่างยอดเยี่ยมในด้านศิลปะของพิณ เพราะพิณของนางนั้นมีอิทธิพลต่อจิตใจของมนุษย์ด้วยเสียงเพลงของนาง เจี้ยนเฉินเห็นด้วย ผลกระทบของเพลงของนางเกินกว่าที่จะรับมือได้อย่างง่ายดาย

เขาเดินเข้าไปในศาลากับฉินเซียว ทั้งสองนั่งอยู่ที่โต๊ะใกล้ ๆ เพื่อฟังเสียงพิณต่อไปของนางโดยไม่รบกวนนาง

ราวกับว่าคุณหนูรองของตระกูลเทียนฉินไม่ได้เห็นเจี้ยนเฉินและฉินเซียวเป็นผู้ชมของนาง ตาของนางยังคงเคลื่อนไหวอยู่ ขณะที่นางจดจ่ออยู่กับพิณที่นางเล่นอย่างจริงจัง ในขณะนี้ดวงตาของนางปิดลงและไม่มีอะไรในโลกที่มีความสำคัญกับนาง

ท่วงทำนองยังคงดำเนินต่อไปเรื่อย ๆ ก่อนที่จะเงียบไปลง มืออ่อนโยนของนางหยุดการเคลื่อนไหวของพวกมัน นางเงยหน้าขึ้นมองจากคน ในที่สุดและย้ายไปยังเจี้ยนเฉินและฉินเซียวซึ่งอยู่ใกล้ ๆ ดวงตาของนางจดจำพวกเขาด้วยประกายแสงที่สว่างไสว ซึ่งมีรูปลักษณ์ที่มีชีวิตชีวาเหมือนที่พวกเขารู้สึก

แต่ใบหน้าของนางนั้นยังคงถูกปกคลุมด้วยผ้าชิ้นเดียว เมื่อนางยิ้มให้ทั้งสอง ทำให้รูปลักษณ์ของนางนั้นเป็นที่ไม่ชัดเจน ท่านพี่ ขออภัยที่ข้าทำให้ท่านต้องรอ นายท่านเจี้ยนเฉิน ข้าไม่คิดว่าท่านจะมาด้วยเช่นกัน