ตอนที่ 598

ตอนที่ 598: กลับมาเมืองทหารรับจ้าง (4)

เมืองทหารรับจ้างตั้งอยู่ที่ศูนย์กลางของทั้งทวีป มันเหมือนกับว่ามันเป็นศูนย์กลางของดินแดน แม้ว่าจะไม่มีกำแพง แต่ทว่าดินแดนที่เมืองนี้ทอดยาวไปนั่นไม่น้อยกว่าเจ็ดเมืองหลวงก็ตาม มันถูกขนานนามว่าเป็นเมืองที่มีชื่อเสียงที่สุดในทวีป

เมืองทหารรับจ้างนั้นเป็นดั่งสัญลักษณ์แห่งเทพเจ้า ในจิตใจของทหารรับจ้างทุกคน มันเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์สำหรับทหารรับจ้าง ชื่อของตัวเมืองนั้นเป็นตัวแทนของอิสรภาพและสันติภาพ

มันมีกฎหมายที่ซับซ้อนรวมถึงกฎหมายที่ใช้รักษาความปลอดภัยและสันติภาพของเมืองทหารรับจ้าง มันไม่มีช่องว่างระหว่างคนที่เข้มแข็งและคนอ่อนแอ สถานะของเซียนสวรรค์นั้นไม่แตกต่างจากสถานะของชาวบ้านทั่วไป ทั่วทุกมุมโลก กฎของป่านับเป็นกฎสูงสุด แต่ทว่าอย่างไรก็ตามกฎที่นี่ไม่มีอยู่จริง การต่อสู้ถูกห้ามภายในเขตแดนของเมือง และขณะที่พวกเขาเข้าเมือง แม้แต่คนที่แข็งแกร่งที่สุดก็ไม่สามารถใช้พลังของพวกเขาได้โดยไม่ต้องกลัวผลที่ตามมา

ข้อห้ามนี้ ทำให้หลายคนอ้างถึงเมืองทหารรับจ้างว่าเป็นสถานที่ลี้ภัยที่ปลอดภัยที่สุดในการใช้ชีวิต ตราบเท่าที่ใครอาศัยอยู่ที่นี่ ย่อมไม่ต้องกังวลว่าพวกเขาจะถูกไล่ล่าและถูกฆ่าโดยใคร

ในช่วงเวลาหนึ่งของประวัติศาสตร์ ได้มีผู้คนจำนวนมากที่ไม่สนใจกฎข้อนี้ แต่ทว่าทุกคนได้ถูกกฎลงทัณฑ์ พวกเขาได้ถูกสังหารโดยปราศจากความเมตตา แม้แต่เซียนสวรรค์ก็ถูกสังหารภายในเมือง

สิ่งเดียวที่สามารถให้บริการเพื่อสร้างสถานะของท่านภายในเมืองคือเงิน ด้วยเงิน เขาที่จะสามารถมีชีวิตที่แม้แต่องค์ชายก็ยังจะต้องอิจฉา ไม่มีเงิน ท่านก็จะต้องอยู่บนถนน แม้กระทั่งการหาอาหารก็คงจะเป็นเรื่องยากลำบาก

กับลูกเสือที่อยู่ภายในมือของเจี้ยนเฉินที่บินข้ามฟากฟ้าไปอย่างมั่นคง จากระยะไกลสามารถมองเห็นตึกอาคารขนาดใหญ่หลายแห่งที่ทอดยาวไปถึงท้องฟ้าได้จากด้านบน เจี้ยนเฉินแทบไม่สามารถมองเห็นกำแพงโปร่งใสที่ล้อมรอบทั้งเมืองได้

ดวงตาของเขากวาดสายตามองอย่างรอบคอบ ศึกษาม่านพลังด้วยความอยากรู้ เขาเคยไปเมืองทหารรับจ้างเพียงครั้งเดียว แต่ถึงแม้จะมีข้อมูลเพียงเล็กน้อยก็ตาม เมื่อมาถึงเมือง เขารู้หลายอย่าง เช่น การห้ามสู้รบภายในเมือง และม่านพลังที่ทอดข้ามท้องฟ้าก็เกี่ยวข้องกับข้อห้ามดังกล่าว

ท้องถนนนั้นตัดผ่านกันทั่วทั้งพื้นที่ เนื่องจากเมืองทหารรับจ้างไม่มีกำแพงเมือง ด้วยถนนที่ทอดเข้าและออกจากเมืองทหารรับจ้าง สามารถเดินทางผ่านเมืองไปพร้อม ๆ กับรถลากได้ในหลายพื้นที่ แม้จะไม่มีเจ้าหน้าที่ประจำการอยู่ประจำที่ใดก็ตาม แต่เหล่าทหารรับจ้างเหล่านี้ก็ทำตัวไม่กร่าง เหมือนที่พวกเขาอาจอยู่ในพื้นที่ป่าภายในทวีป ไม่ว่าพวกเขาอยู่ที่ไหนในเมือง พวกเขาก็ทำตัวดีและสุภาพ

หลังจากร่อนลงพื้น ลงไปที่กำแพงหลายกิโลเมตร เจี้ยนเฉินก็เดินไปตลอดทาง เขาก็เดินเข้าไปในเมืองทหารรับจ้างโดยไม่ได้ใส่ใจกับม่านพลังที่โปร่งใส

ทันทีที่เข้าไปในเมือง เจี้ยนเฉินได้ซื้อสัตว์อสูรระดับ 3 สำหรับเขานั่งไปทั่วเมืองทหารรับจ้าง เมื่อรวมกับความจริงที่ว่า เมืองทหารรับจ้างนั้นมีขนาดใหญ่และเจี้ยนเฉินไม่ได้รับอนุญาตให้บิน เขาจะต้องขี่สัตว์อสูรขึ้นไป ถ้าเขาอยากจะไปที่จุดหมายปลายทางของเขาได้อย่างรวดเร็ว

ขี่อยู่ด้านบนสุดของสัตว์ร้ายอสูร เจี้ยนเฉินเดินทางช้า ๆ ผ่านถนนใหญ่ ๆ ของเมือง เพื่อซื้อของอร่อยจากแผงลอยข้างถนน นี่เป็นของฝากสำหรับชาวบ้านในหุบเขายั่งยืนและสำหรับเจ้าอ้วนน้อย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เขาไม่เคยเดินทางมานอกหุบเขาและไม่รู้เรื่องโลกภายนอก นี่เป็นการขยายความว่าเขาไม่เคยมีประสบการณ์กับของอร่อยของทวีป

เป็นเวลาครึ่งวันที่เจี้ยนเฉินเดินผ่านถนน เขาได้ใช้เงินที่เก็บอยู่ภายในแหวนมิติของเขา เจี้ยนเฉินได้ไปเที่ยวซื้อของและเก็บมันลงในเข็มขัดมิติทั้งห้า ก่อนที่เขาจะพอใจ แล้วกระโดดลงจากสัตว์อสูรของเขาเจี้ยนเฉิน ขี่ม้าตรงไปหาร้านขายยา

ประมาณครึ่งชั่วยามต่อมา เจี้ยนเฉินมาถึงศาลาห้าชั้น นี่คือที่ที่สามารถหาซื้อและขายสมบัติสวรรค์อันล้ำค่าทุกประเภทได้

“อ๊าวววว … ทันทีที่เจี้ยนเฉินและเสือขาวมาถึงหน้าศาลา เสือขาวก็จับกลิ่นหอมของสมบัติสวรรค์ได้ มันร้องออกมาด้วยความตื่นเต้นจากในชุดของเจี้ยนเฉิน ด้วยแรงดังกล่าว ถ้าเจี้ยนเฉินไม่ได้อุ้ม มันก็จะวิ่งเข้าไปในศาลา

เขาพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่จาง ๆ บนใบหน้าของเขา เมื่อเห็นความตื่นเต้นของลูกเสือ สมบัติสวรรค์ที่มีอายุนับพันปีเป็นของหายากมากในอาณาจักรเกอซุนและมันได้หมดไป เป็นเวลานานที่ลูกเสือไม่ได้ชิมอาหารอันโอชะเช่นนี้

กับลูกเสือน้อย เจี้ยนเฉินเดินเข้าไปในศาลา มีลูกค้าจำนวนมากที่ซื้อสินค้าจากสถานที่ต่าง ๆ ตั้งแต่ทหารรับจ้างไปจนถึงพ่อค้าไป จนถึงพนักงานที่วิ่งไปรอบ ๆ เพื่อช่วยให้บริการกับลูกค้า จากปากของพวกเขา มันเป็นพูดคุยของการอภิปรายเกี่ยวกับรายการที่จะซื้อ หลายคนอาจได้เห็นการซื้อสมบัติสวรรค์อายุหลายร้อยปี

มองไปรอบ ๆ สถานที่เจี้ยนเฉินสามารถมองเห็นได้ว่า มันมีศาลาขายยาที่ไม่มีราคามากมาย แต่ก็ไม่สามารถมองเห็นสมบัติสวรรค์แม้แต่ชิ้นเดียวได้

วิธีการขายสินค้านี้ไม่คุ้นเคยกับเจี้ยนเฉิน เขารู้ว่าของราคาแพงกว่าจะอยู่ในชั้นที่สูงขึ้นไปของศาลาจึงไม่ต้องกังวลใจอีกต่อไป เจี้ยนเฉินเดินไปยังชั้นที่สอง

ในชั้นนี้ มีสมบัติสวรรค์ประเภทยาราคาแพงกว่าชั้นแรกหลายชิ้น อายุของสมบัติสวรรค์เหล่านี้มีอายุต่ำกว่า 500 ปี แต่แม้แต่ชั้นสองนี้ก็มีลูกค้าเป็นจำนวนมาก

อีกครั้ง โดยไม่ได้มองไปรอบ ๆ เจี้ยนเฉินมุ่งหน้าไปยังชั้นสาม แต่เมื่อเขาก้าวมาถึงบันไดทางเข้า ยามเฝ้าประตูก็ขยับตัวไป