ตอนที่ 667: ปริศนาจากอดีต

“หลายหมื่นกิโลเมตรจากที่นี่ไปจะมีหุบเขา ไป๋ไฮกำลังพักฟื้นและฝึกฝนอยู่ในถ้ำ แผนที่นี้จะบอกรายละเอียดเกี่ยวกับที่อยู่ของมัน ถ้าเจ้าตามแผนที่นี้ไป เจ้าจะพบเขา” ตอนนี้เสียงของซิตูชิงเบาลงมาก แต่เขาก็จัดการเอาแผนที่ออกมาจากแหวนมิติของเขา

เจี้ยนเฉินรับแผนที่จากซิตูชิงและเริ่มดูรายละเอียดที่อยู่ของไป๋ไฮ

“ซิตูชิง เจ้าสาบานได้หรือไม่ว่าไป๋ไฮอยู่ที่นี่ ? เจ้าคงจะไม่เสี่ยงชีวิตของเจ้าเพราะเรื่องบ้า ๆ นี้หรอกนะ” เจี้ยนเฉินเตือน

“ความสัมพันธ์ของข้ากับไป๋ไฮไม่ได้ลึกซึ้งแบบที่เจ้าคิด ข้าใช้เขาเพื่อปกป้องตนเองเท่านั้น ดังนั้นวางใจได้เลย ข้าไม่มีเหตุผลที่จะให้แผนที่ปลอมกับเจ้า หลายปีที่ผ่านมานั้น ไป๋ไฮอยู่ที่เดิมตลอด หลังจากที่เราแยกทางกัน ความสัมพันธ์ของเราก็สิ้นสุดลงด้วยเช่นกัน เพราะฉะนั้นข้าไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน ขึ้นอยู่กับโชคของเจ้าว่าจะเจอเขาหรือไม่” ซิตูชิงพูด

เจี้ยนเฉินวางแผนที่ลงและพูดว่า “ดีละ ถ้างั้นข้าจะเชื่อเจ้า ถ้าข้อมูลที่เจ้าให้มาเป็นความจริง ข้าจะละเว้น นิกายพยัคฆ์มังกร เจ้ามีอะไรที่อยากจะพูดอีกหรือไม่ ? “

หน้าของซิตูชิงซีดลงอย่างมากเนื่องจากพลังชีวิตเกือบจะหมดตัวของเขาแล้ว ร่างของผู้กล้าหาญนี้หดลงจนเหลือแค่หนังหุ้มกระดูก

เขาหลับตาลงอย่างช้า ๆ พลังชีวิตของเขาค่อย ๆ เลือนรางลง ในวาระสุดท้ายเขาพูดว่า “ข้าต้องขอโทษต่อ นิกายพยัคฆ์มังกรสำหรับปัญหาที่ข้านำมา ผู้คนมากมายต่างต้องมาตายแต่ข้ายังหนีเอาตัวรอด ข้า ซิตูชิง ไม่มีหน้าที่จะไปพบศิษย์ที่นิกายอีกแล้ว เจี้ยนเฉิน ข้าหวังว่าเจ้าจะฝังศพข้าในทุ่งกว้างแล้วก็ปล่อยให้พวกสัตว์แทะกินร่างกายของข้า การทำแบบนี้คงจะบรรเทาความผิดของข้าได้บ้าง”

หลังจากนั้น ซิตูชิงก็ได้ตายจากไป ร่างกายของเขาเริ่มเย็นลงเนื่องจากร่างกายสูญเสียวิญญาณและจากโลกนี้แล้ว”

เจี้ยนเฉิน, หวงเทียนป้า และ นูบิส ยืนอยู่เหนือร่างของซิตูชิงด้วยความรู้สึกที่ขัดแย้ง

การมีอยู่ของผู้ที่ยิ่งใหญ่อย่างเซียนผู้คุมกฎได้จากไปต่อหน้าของพวกเขา

เวลาผ่านไปสักครู่ เจี้ยนเฉินถอนหายใจแล้วโบกมือเพื่อเอาแหวนมิติที่ซิตูชิงครอบครองอยู่มา หลังจากที่โบกมืออีกครั้งหนึ่ง พื้นดินกว้าง 10 เมตร ที่อยู่ถัดจากเขาก็ถูกขุดขึ้นมา เขาใช้พลังของเขาค่อย ๆ หย่อนศพของเซียนผู้คุมกฎลงในหลุดและกลบดินตามไป

คำพูดสุดท้ายของซิตูชิงอาจจะทำให้เจี้ยนเฉินปล่อยศพของเขาเพื่อให้สัตว์แทะกิน แต่เจี้ยนเฉินไม่ได้คิดจะทำดังนั้น ไม่ว่าอย่างไรซิตูชิงก็คือเซียนผู้คุมกฎ และถึงแม้ว่าเขาตายไปแล้ว มันก็ไม่เหมาะสมที่จะไปทำกับศพของเขาเยี่ยงนั้น

“น้องเจี้ยนเฉิน ตอนนี้เราก็ได้กำจัดซิตูชิงไปแล้ว เราจะเอายังไงกันต่อดี ? ตามไปล้างแค้นไป๋ไฮต่อเลยหรือไม่ ? ” หวงเทียนป้าถามจากด้านหลัง

“เราจะตามหาไป๋ไฮต่อ” เจี้ยนเฉินตอบอย่างไม่ลังเล

พวกเขา 3 คนพักผ่อนที่นี่ต่อเป็นเวลาครึ่งวันก่อนที่จะจากไป ในช่วงเวลานี้ บาดแผลของเจี้ยนเฉินก็หายดีเรียบร้อยแล้ว ทำให้เขาสามารถเหาะไปได้อย่างอิสระกับหวงเทียนป้าและนูบิส

“เจี้ยนเฉิน เจ้าควบคุมร่างกายที่แข็งแกร่งสุดยอดนี้ได้อย่างไร? แผลของเจ้าย่ำแย่กว่าของข้าเสียอีกแต่ความเร็วในการฟื้นตัวของเจ้าทำให้หลายคนพูดไม่ออก ไม่ว่าจะเป็นบาดแผลแบบใดก็ใช้เวลาเพียงครึ่งวันเท่านั้นในการฟื้นฟู ข้าไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ” นูบิสมองไปยังเจี้ยนเฉินด้วยความอิจฉาและประหลาดใจ

“น้องเจี้ยนเฉิน ร่างกายของเจ้าแข็งแกร่งจริง ๆ ที่สามารถทนการโจมตีจากเซียนผู้คุมกฎวัฏจักรที่ 5 ได้. ถ้าข้าไม่รู้ข้าคงคิดว่าเจ้าเป็นสัตว์อสูรแน่ ๆ ” หวงเทียนป้าออกความคิดเห็น

“จากความรู้ที่ข้า นูบิสผู้ยิ่งใหญ่ มี มันไม่มีสัตว์อสูรใดที่จะมีร่างกายที่แข็งแกร่งเท่าเจี้ยนเฉินได้ ถ้ายังไม่ถึงระดับ 7 พวกเราสัตว์อสูรมีร่างกายที่แข็งแกร่งกว่าพวกมนุษย์ แต่อย่างเจี้ยนเฉินนี้คงเป็นระดับ 8” นูบิสหยุดเล็กน้อยในประเด็นนี้ “ครั้งหนึ่ง ข้าเคยสงสัยว่าเจ้าคือเทพเจ้าสงครามเอ่อหยินแห่งร้อยเผ่าพันธุ์ แต่นิสัยของเจ้าไม่เหมือนกับเขา ทำให้ข้าคิดว่าคงไม่ใช่”

“เทพเจ้าสงครามเอ่อหยินแห่งร้อยเผ่า ! ” หวงเทียนป้าตกใจหลังจากที่ได้ยินชื่อนี้ “ข้าได้ยินเรื่องของเขามาก่อน ! อ้างอิงจากตำนาน เอ่อหยินเป็นผู้ที่แข่งแกร่งที่สุดในร้อยเผ่าพันธุ์ เขาถูกยกให้เป็นเทพเจ้าในเผ่าพันธุ์ของเขา ! ผู้คนมากมายต่างนับถือเขาและพลังของเขาช่างน่ากลัวเหลือเกิน เขากลายเป็นเซียนจักรพรรดิด้วยในตอนที่เขายังมีชีวิต”

นูบิสคัดค้านอย่างช่วยไม่ได้ “การใช้แค่เซียนจักรพรรดิในการอธิบายถึงเทพเจ้าสงครามเอ่อหยินจะเป็นการดูถูกความยอดเยี่ยมของเขาไปหน่อย” นูบิสนึกถึงเรื่องในอดีตและเริ่มรื้อฟิ้นความทรงจำเก่า ๆ