ตอนที่ 668: บรรพชนตระกูลไป๋

ตอนที่ 668: บรรพชนตระกูลไป๋

“ข้าไม่เคยลงไปที่ใต้ทะเลนั้น แต่จากความทรงจำที่ข้าได้รับการสืบทอดมาทำให้ข้าเข้าใจเรื่องราว พวกเขาทรงปัญญามากเหมือนกับพวกเผ่าสัตว์อสูรที่อยู่บนแผ่นดิน พวกเขาเป็นเผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่งมากและไม่เคยฉวยโอกาสตอนที่เผ่าที่เหลือทั้ง 3 กำลังขัดแย้งกันเลย พวกเขาสามารถมีชีวิตที่ใต้น้ำได้เท่านั้น ดังนั้นเมื่อสงครามเกิด พวกเขาจึงไม่เคยเข้าร่วมเลย จึงทำให้เป็นการยากมากที่คนจะรู้จักว่าพวกเขามีตัวตน”

“พวกเผ่าทะเลมีนักสู้ทั้งหมดกี่คน” เจี้ยนเฉินถาม

“มีพอพอกับเผ่ามนุษย์ ถ้าเปรียบเทียบความแข็งแกร่งแล้ว พวกเขาสามารถต่อกรกับมนุษย์ได้ง่าย ๆ แต่ข้อมูลนี้ก็นานมาแล้ว ข้าไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับเผ่าทะเลในตอนนี้ ข้าไม่รู้ว่าพวกเขาแข็งแกร่งกว่ามนุษย์หรือไม่ ในสงครามนานมาแล้ว มนุษย์สูญเสียนักสู้ไปมากในยุคทองของพวกเผ่าทะเล”

“เฮ้อ ! ” นูบิส ถอนหายใจ “จากข้อมูลที่ข้าได้สืบทอดมา โมเทียนหยุน พยัคฆ์ปีกเทวะ และเอ่อหยิน ครั้งหนึ่งเคยต่อสู้กันอย่างดุเดือดมาก ความแข็งแกร่งที่เหนือยิ่งกว่าเซียนจักรพรรดิของพวกเขาเกือบจะทำให้โลกพังทลาย กฎธรรมชาติของโลกบิดเบี้ยว และพลังงานของโลกได้รับการกระทบกระเทือนอย่างหนัก เหตุการณ์นี้ทำให้นักสู้ที่เป็นมนุษย์หายไป ยิ่งหายากขึ้นและทำให้ความเข้าใจในความลึกลับของโลกยากขึ้นไปอีก ซึ่งหมายความว่าจะมีเซียนผู้คุมกฎน้อยลง เปรียบเทียบกับสมัยก่อน การที่จะก้าวผ่านไปเป็นเซียนผู้คุมกฎในตอนนี้นั้นยากกว่าอย่างมาก แม้แต่อัจฉริยะที่มีแววยังยากเลยที่จะผ่านมันไปได้ ต้องใช้เวลานานมากกว่าจะรวมรวมความแข็งแกร่งได้”

เจี้ยนเฉินและหวงเทียนป้าอ้าปากค้างกับข้อมูลที่พวกเขาได้ยิน ทุกอย่างที่นูบิสกำลังบอกนั้นเหมือนกับข้อมูลของนิทานอาหรับราตรี แม้ว่าพวกเขาจะไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่พวกเขาก็เชื่อหมดใจ

นูบิสตัดสินใจที่จะหยุดเล่าในจุดนี้ “ข้าจะไม่เล่าต่อแล้ว ความรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้ไม่ได้ช่วยอะไร มาสนใจเรื่องที่เรากำลังจะทำดีกว่า”

หลังจากนั้น เจี้ยนเฉินและหวงเทียนป้าก็เริ่มเดินทางต่อด้วยข้อมูลที่ต้องใช้ความคิดและทำความเข้าใจ หลังจากเดินทางมาครึ่งวันแล้ว พวกเขาก็ได้มาถึงที่ซึ่งไป๋ไฮอยู่

ในตอนที่มาถึง เจี้ยนเฉินรู้สึกถึงความกังวลขึ้นมาทันทีทันใด ไม่มีทางรู้เลยว่าไป๋ไฮจะอยู่ที่นี่หรือไม่ ถ้าไม่อยู่ การตามหาเซียนผู้คุมกฎที่ต้องการจะหลบซ่อนตัวจะเป็นอะไรที่ยากมาก โดยเฉพาะในทวีปที่กว้างใหญ่อย่างทวีปเทียนหยวน

พวกเขาทั้ง 3 หยุดอยู่กลางอากาศ เพื่อให้เจี้ยนเฉินสามารถสำรวจพุ่มไม้และต้นไม้เบื้องล่างได้ “ผู้อาวุโสหวง นูบิสผู้ยิ่งใหญ่ พวกท่านทั้ง 2 รออยู่ตรงนี้ ข้าจะลงไปหาเอง”

หวงเทียนป้ามองไปยังเจี้ยนเฉิน ดูจากสีหน้าที่เจี้ยนเฉินแสดงออกนั้น หวงเทียนป้าบอกได้ว่ามันต้องมีความลับอะไรบางอย่างระหว่างเจี้ยนเฉินกับไป๋ไฮแน่ ดังนั้นเขาจึงพยักหน้า “ถ้างั้นน้องเจี้ยนเฉินระวังตัวให้ดีล่ะ ถ้ามันจะสู้กับเจ้า เจ้าต้องส่งเสียงบอกทันที”

เจี้ยนเฉินพยักหน้ารับคำ จากนั้นบินลงมาและทิ้งเซียนผู้คุมกฎทั้งสองไว้เบื้องหลัง

ด้วยความเร็วขนาดนี้ มันใช้เวลาเพียงชั่วอึดใจเท่านั้นที่จะเคลื่อนที่ไปยังถ้ำที่ซ่อนที่ห่างไปหลายกิโลเมตร มันมืดมากและมองไม่เห็นอะไรเลยจากด้านนอก แต่เจี้ยนเฉินรู้ว่าเซียนผู้คุมกฎดูเหมือนจะอยู่ด้านในถ้ำ

ยิ่งเจี้ยนเฉินเดินเข้าไปในถ้ำมากเท่าไร เขาก็รู้สึกสับสนมากเท่านั้น ความกังวลในใจของเขาเริ่มทับถม และเขาเริ่มกังวลใจว่าไป๋ไฮจะไม่ใช่คนที่เขาตามหา โลกนี้มันมีเรื่องบังเอิญเยอะแยะ

สายตาของมองไปยังเบื้องหน้าของเขาประมาณ 10 เมตร ถอนหายใจและพยายามสงบสติอารมณ์ และเดินต่อเข้าไปในถ้ำ

ไม่นานนักหลังจากก้าวไปต่อในถ้ำ 2-3 ก้าว เสียงเท้าก็ดังมาจากข้าง ๆ เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ แล้วก็มีชายแก่ในชุดคลุมสีฟ้ากุมมือไว้ที่ด้านหลัง เดินออกมาจากความมืด นั่นคือไป๋ไฮอย่างแน่นอน

ด้วยท่าทางไร้อารมณ์ ไป๋ไฮมองเจี้ยนเฉินด้วยสายตาที่เหมือนจ้องให้เจี้ยนเฉินทะลุเป็นรู “เจ้าหาทางมาที่นี่จนได้ ซิตูชิงคงบอกที่อยู่ของข้า ถ้าข้ารู้ตัวเร็วกว่านี้ ข้าคงย้ายที่ไปแล้ว ข้าไม่ควรจะอยู่ที่นี่เลย” สายตาของเขาเหลือบมองไปทางพื้นที่เบื้องบนที่หวงเทียนป้าและนูบิสอยู่ พวกเขาไม่แม้แต่จะซ่อนพลังงานของตัวเอง ดังนั้นไป๋ไฮจึงรู้สึกถึงการดำรงอยู่ของพวกเขาได้ไม่ยาก

“เจี้ยนเฉิน ถึงแม้ข้าจะสู้พวกเจ้า 3 คนไม่ได้ แต่ข้ายังหนีได้ ถึงแม้ว่าเจ้าพยายามที่จะใช้ยุทธภัณฑ์ผู้คุมกฎก็เถอะ เจ้าอยากลองดูหรือไม่ ? ” ไป๋ไฮพูดโดยไม่ให้เวลาเจี้ยนเฉินได้โต้ตอบ

เมื่อรู้ว่าไป๋ไฮเข้าใจสถานการณ์ผิด เจี้ยนเฉิน จึงรีบเอ่ยแก้ทันที “ผู้อาวุโส อย่าเพิ่งเข้าใจผิด ข้าไม่ได้มาเรื่องการต่อสู้เมื่อ 2-3 วันที่ผ่านมา”

สายตาของไป๋ไฮเปล่งประกาย แต่ก็ยังมองมาที่เจี้ยนเฉินอย่างไร้อารมณ์ “แล้วเจ้ามาที่นี่ทำไม?”

เจี้ยนเฉินคิดสักครู่ก่อนพูดออกไปว่า “ผู้อาวุโส ข้ามาที่นี่วันนี้เพราะท่าน”

“เพราะข้า ? ” สีหน้าของไป๋ไฮงุนงง

“แน่นอน” เจี้ยนเฉินพยักหน้า “ผู้อาวุโส ข้ามีของบางอย่าง ท่านดูดี ๆ ซิ”