ตอนที่ 812: บรรพชนตระกูลเจียงหยาง

ตอนที่ 812: บรรพชนตระกูลเจียงหยาง

ชายชราที่กำลังหลับก็ลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ ความลนลานและความเหนื่อยล้าปรากฏขึ้นที่ใบหน้าของเขา ในขณะที่เขาตื่นขึ้นมา จิตใจของเขาก็สะดุด เขาอดไม่ได้ที่จะไปกระตุ้นการลงมาของความลึกลับของธรรมชาติเพื่อที่จะทำให้เขาได้กลายเป็นเซียนผู้คุมกฎ แต่การลงมาก็ถูกกดไว้ด้วยเสียงดนตรีที่นุ่มนวลจากพิณ

“ข้าขอบคุณนายหญิงของเกาะมากที่ช่วยชีวิตข้าเอาไว้ ข้าไม่สามารถที่จะชดใช้ท่านได้หมดจริง ๆ ” ชายชรามองไปที่หญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์ด้วยความบริสุทธิ์ น้ำเสียงของเขานั้นอ่อนแอมาก

“ไม่มีปัญหา เจ้าเป็นคนที่น่าสงสาร” หญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์พูดอย่างไม่เอาใจใส่ ก่อนที่จะหันไปหาเจี้ยนเฉิน “ใช้เวลาให้มีค่าแล้วถามสิ่งที่เจ้าจำเป็นจะต้องถาม เสียงดนตรีบรรเทาวิญญาณสามารถที่จะกดเขาไว้ได้ชั่วคราว มันจะอยู่ได้ไม่นานนัก”

เสียงที่นุ่มนวลของทำนองเพลงบรรเทาวิญญาณได้ยินไปถึงหูของเจี้ยนเฉินและทำให้เขาสงบอย่างมาก เขาลังเลเล็กน้อยก่อนที่จะดึงจี้หยกออกมาจากแหวนมิติของเขาและแสดงมันต่อหน้าชายชรา เขาพูด “ท่านคุ้นตากับสิ่งนี้บ้างหรือไม่ ? “

เมื่อชายชราเห็นจี้ที่อยู่ในมือของเจี้ยนเฉิน ท่านทีของเขาเปลี่ยนไปอย่างมาก เขาตะโกนออกมา “นะ นะ นี่ นี่ มันเป็นไปไม่ได้ ทำไมมันถึงมาอยู่ที่นี่ได้?”

เจี้ยนเฉินตื่นเต้นเล็กน้อย แต่ความรู้สึกก็หายไปด้วยเสียงเพลงจากพิณ เขาจ้องเขม็งไปที่ชายชราและพูด “ท่านจำจี้หยกนี้ได้หรือไม่ ? ” จี้นั้นเป็นสัญลักษณ์แสดงฐานะของตระกูลเจียงหยาง มีจี้ด้วยกันหลากหลายประเภท และทุก ๆ คนที่เป็นทายาทโดยตรงของตระกูลจนไปถึงคนที่ทำงานเป็นทหารรับจ้างและยามรักษาการจะมีคนละอัน จี้ของเจี้ยนเฉินเป็นสัญลักษณ์แสดงฐานะของทายาทโดยตรง

ชายชรารู้สึกถึงอะไรหลายอย่างในขณะที่ความทรงจำก็ปรากฎขึ้นมาในดวงตาของเขา เขาจำต้นกำเนิดที่มาของจี้นั้นได้เพียงแค่มองปราดเดียว โดยเฉพาะลายสีน้ำตาลที่ดูเก่าแก่ เขาไม่มีทางที่จะลืมมัน เพราะเขาสร้างมันมาหลายปีมาแล้ว

“ข้าถามได้หรือไม่ว่าเจ้าได้จี้นั่นมาจากที่ไหน ? ” ชายชราถาม ท่าทางของเขานั้นซับซ้อนและมีความหลากหลายในอารมณ์

ในตอนนี้ เจี้ยนเฉินได้ยืนยันความคลางเคลงในใจของเขา เขาพูด “มันเป็นท่านพ่อของข้าที่ให้ข้ามา”

สายตาของชายชราเป็นประกายทันที เขามองไปที่เจี้ยนเฉินอย่างสดใสก่อนที่จะพูดออกมา “เจ้ามาจากอาณาจักรเกอซุนบนทวีปเทียนหยวนใช่หรือไม่ ? ” เสียงของชายชราสั่นเล็กน้อยและมีความตื่นเต้นที่หาได้ยากจากเขา ในตอนนี้ แม้แต่ทำนองเพลงบรรเทาวิญญาณก็ไม่สามารถเก็บกดอารมณ์ของเขาเอาไว้ได้

“ถูกต้อง ข้ามาจากอาณาจักรเกอซุน ข้าสืบเชื้อสายมาจากตระกูลเจียงหยางแห่งอาณาจักรเกอซุน” เจี้ยนเฉินเริ่มที่จะตื่นเต้น

ชายชรารับจี้หยกจากมือของเจี้ยนเฉินมาตรวจดูอย่างใกล้ชิด เขาพึมพำกับตัวเอง “เมืองลอร์ ! ตระกูลเจียงหยาง ! ” ชายชราแสดงอารมณ์ที่เขามีในความทรงจำออกมา และน้ำตาสองสายก็ไหลรินลงมาช้า ๆ ที่ใบหน้าของเขา

“ท่าน บางทีท่านอาจจะเป็นบรรพชนที่ก่อตั้งตระกูลขึ้นมาซึ่งหายไปนานหรือไม่ ! ? บรรพชนของตระกูลเจียงหยาง ? ” เจี้ยนเฉินเริ่มตื่นเต้นมาก

“บรรพชนตระกูลเจียงหยาง ! ” ชายชราพึมพำออกมาก่อนที่จะยิ้มกับตัวเอง “บรรพชนตระกูลเจียงหยาง เป็นอะไรที่ทุกคนอ้างอิงถึงข้าด้วยความนอบน้อมหลังจากที่ข้าก่อตั้งตระกูลเจียงหยางขึ้นมา ชื่อของข้าจริง ๆ แล้วคือเจียงหยาง ซู หยุนคง”

จากที่เขาพูดมา เจี้ยนเฉินมั่นใจในที่สุดถึงตัวตนของชายชรา เขาคุกเข่าลงทันทีและพูด “ลูกหลานของตระกูลเจียงหยาง เจียงหยาง เซียงเทียนขอคารวะท่านบรรพชน”

ทั้งเสี่ยวเหยียนและเสี่ยวเยี่ยเผยให้เห็นถึงความตกใจอย่างรุนแรงในแววตาของพวกนางในขณะที่พวกนางได้ยินเรื่องนี้ ทั้งคู่ยังคงเล่นพิณ เซียนผู้คุมกฎ เจี้ยนเฉิน เป็นลูกหลานของเจียงหยาง ซู หยุนคง นี่ทำให้พวกนางทั้งสองอึ้ง

เจียงหยาง ซู หยุนคง เผยรอยยิ้มบาง ๆ บนหน้าที่เปื้อนน้ำตาของเขา “ข้าไม่คิดมาก่อนเลยว่า ข้าจะยังคงได้พบกับลูกหลานของตระกูลของข้าในชีวิตที่เหลือ แม้ว่าข้าจะต้องตายในตอนนี้ ข้าก็ไม่เสียดายแล้ว เด็กน้อย เมื่อมองไปที่รูปนูนที่อยู่บนจี้แล้ว เจ้าน่าจะเป็นรุ่นที่ 17 ของตระกูล เจ้าน่าจะเรียกข้าว่าท่านปู่ ข้าไม่มีสิทธิ์ที่จะถูกเรียกว่าบรรพชนหรอก”

“ขอรับ ท่านปู่” เจี้ยนเฉินตอบกลับ พวกเขาทั้งคู่ทั้งตื่นเต้นและกังวล เขาตื่นเต้นที่ได้พบกับบรรพชนที่หายไปนาน แต่เขาก็กังวลเกี่ยวกับสถานการณ์ของบรรพชนของเขาด้วย ซึ่งก็ไม่ค่อยดีเท่าไร มีบางคนทิ้งผนึกไว้ในตัวของเขาเพื่อป้องกันไม่ให้เขาเป็นเซียนผู้คุมกฎได้

“ตระกูลเป็นอย่างไรบ้างหลังจากผ่านมานานขนาดนี้แล้ว ? ” เจียงหยาง ซู หยวนคง ถาม

“ท่านปู่ไม่ต้องเป็นกังวลไป ตระกูลในตอนนี้รุ่งเรืองและกำลังจะกลายเป็นตระกูลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในอาณาจักร” เจี้ยนเฉินกล่าว