ตอนที่ 980: การปะทะกันที่ทรงพลัง

ตอนที่ 980: การปะทะกันที่ทรงพลัง

“เจี้ยนเฉินเจ้าหนีการไล่ตามของพวกเราและซ่อนอยู่ในอาณาจักรทะเลมาหลายปี ข้าอยากจะรู้ว่าเจ้าจะหนีไปไหนได้ตอนนี้เมื่อเจ้าอยู่บนทวีปเทียนหยวน” แลงคีรอสก็ก้าวออกไปและไปถึงตรงหน้าของเจี้ยนเฉิน เขาจ้องไปที่เจี้ยนเฉินในขณะที่เปิดเผยกลิ่นอายที่ทรงพลัง เขาเหมือนภูเขาใหญ่ที่ตระหง่านอยู่ตรงหน้าเจี้ยนเฉิน ทำให้เจี้ยนเฉินรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะจม เจี้ยนเฉินโคจรพลังบรรพกาลทันทีและเพิ่มร่างบรรพกาลจนถึงขีดสุดเพื่อต่อต้านแรงกดดันของแลงคีรอส

สายตาของแลงคีรอสเป็นประกายเมื่อเขาเห็นว่าเจี้ยนเฉินสามารถต่อต้านแรงกดดันของเขาได้โดยไม่สะเทือนอะไรเลย เขาพูดออกมาอย่างเย็นชา “ความแข็งแกร่งของเจ้าเหนือกว่าที่เขาเล่าลือกันไว้จริงจริง แต่การที่จะฆ่าเจ้าก็ง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก เจี้ยนเฉิน ส่งพยัคฆ์ปีกเทวะมาแล้วข้าจะไว้ชีวิตเจ้า ถ้าเจ้าไม่ทำตามเจ้าจะต้องตาย”

“ข้าอยากจะรู้จริงว่าใครจะกล้าทำร้ายเขา” รุยจินมาถึงตรงหน้าเจี้ยนเฉินเหมือนสายฟ้าและกลับมาอยู่ในรูปมนุษย์ เขาจ้องไปที่แลงคีรอสและไกเซอร์ในขณะที่เขาถือดาบมังกรศักดิ์สิทธิ์อยู่

เฮยยู่ก็มาถึงข้างข้างรุยจินด้วย เขาเผชิญหน้ากับเซียนจักรพรรดิ 2 คนโดยไม่แสดงให้เห็นท่าทีของความอ่อนแอเลย

ใบหน้าของแลงคีรอสมืดครึ้ม เขาคำรามออกมา “เจ้าอยากตายหรือไง ? ถึงได้กล้าขวางสิ่งที่ข้ากำลังจะทำ ? “

“พยัคฆ์ปีกเทวะเป็นเทพเจ้าของสัตว์อสูร เมื่อไรกันที่เจ้ามีสิทธิ์ที่จะไปยุ่งกับอิสรภาพของมัน ? เว้นเสียแต่ว่าพยัคฆ์ปีกเทวะจะปรารถนาที่จะไปด้วยตัวเอง ไม่มีใครมีสิทธิ์ที่จะไปบังคับให้มันทำอะไรที่มันไม่ชอบ” รุยจินคำรามออกมา

“เพราะว่ามันเป็นเทพเจ้าของสัตว์อสูร เราถึงต้องได้เอามันกลับไป ดังนั้นพวกเราจะสามารถจัดที่อยู่และสภาพแวดล้อมที่ดีเพื่อที่จะให้มันเติบโตได้ พยัคฆ์ปีกเทวะควรจะอยู่บนทวีปสัตว์เทวะ มันไม่ควรจะอยู่ในมือของมนุษย์ นอกเหนือไปจากนั้น พยัคฆ์ปีกเทวะก็กำลังโต มันยังเหมือนเด็ก ถ้ามันถูกเลี้ยงให้โตมาอย่างผิด ๆ โดยมนุษย์ มันคงจะเป็นการสูญเสียของพวกเราสัตว์อสูร” แลงคีรอสพูดออกมา

“พยัคฆ์ปีกเทวะอาจจะยังเด็ก แต่มันก็เป็นเทพเจ้าสัตว์อสูรอยู่ดี มันจะถูกนำพาไปในทางที่ผิดไปได้ง่ายง่ายได้อย่างไร ? ยังไงก็เถอะ อย่าบังอาจเอามันไปจากเจี้ยนเฉินในวันนี้” รุยจินไม่ยอมและย้อนแลงคีรอสกลับไป เขาปกป้องเจี้ยนเฉิน

เจี้ยนเฉินเต็มไปด้วยความสงสัยทันทีเมื่อเห็นว่ารุยจินและเฮยยู่กำลังทำให้เซียนจักรพรรดิโกรธเพื่อที่จะปกป้องเขา ความสัมพันธ์ของพวกเขาไม่ได้อยู่ในระดับนี้

ท่าทางของแลงคีรอสและไคเซอร์เริ่มน่ากลัวหลังจากที่ได้ยินคำของรุยจิน จิตสังหารปรากฏขึ้นมาทันทีในตาของไคเซอร์ในขณะที่เขาจ้องอย่างเย็นชาไปที่รุยจิน “มังกรทองเทวะ เจ้าคิดว่าข้าไม่กล้าที่จะฆ่าเจ้าเพราะเจ้าเป็นราชาของตระกูลมังกรอย่างนั้นหรือ ? “

รุยจินโกรธทันทีเมื่อเขาถูกข่มขู่โดยหนอนกลายพันธุ์ เขาร้องออกมา “ข้ามีวัตถุศักดิ์สิทธิ์ของเผ่ามังกร เกราะมังกรศักดิ์สิทธิ์ที่ปกป้องข้าอยู่ เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าหนอนกระจอกอย่างเจ้าจะทำร้ายข้าได้ ? “

ไคเซอร์มองไปที่เกราะของรุยจินในขณะที่สายตาของเขาเป็นประกาย จากนั้นเขาจึงพูดออกมา “จักรพรรดิเสือไปสู้กับสองคนนั้น ข้าจะไปหาเจี้ยนเฉิน”

จักรพรรดิเสือเหยียดออกมา “อย่ากังวลไปเลย ปล่อยสองคนนี้ให้ข้าจัดการเอง” หลังจากนั้น เขาก็พุ่งไปที่รุยจินกับเฮยยู่และเข้าไปสู้กับพวกเขา

ไคเซอร์ไม่ลังเลแล้วในตอนนี้เพราะรุยจินและเฮยยู่ไม่ได้มาขวางเขาแล้ว เขายื่นมือออไปที่เจี้ยนเฉิน

“การโจมตีด้วยฝ่ามือนี่คือฝ่ามือแห่งความสุข ! “

ในตอนนี้เอง เสียงนุ่มนวลดังขึ้นมา มารราคะโจมตีออกมาทันทีและโจมตีไปที่ไคเซอร์

ตาของไคเซอร์เย็นชาและเขาก็หยุดเคลื่อนไหวไปที่เจี้ยนเฉินทันที เขาชกออกไปอย่างบ้าคลั่งและปะทะกับการโจมตีของมารราคะกลางอากาศ

ตู้ม !

การปะทะกันระหว่างสองการโจมตีทำให้มิติรอบ ๆ พังทลายและแตกกระจายออกนับชิ้นไม่ถ้วน พลังงานที่หลงเหลืออยู่ที่น่ากลัวกระจายไปรอบ ๆ ทำให้เจี้ยนเฉินถอยร่นไปไกลอย่างตั้งหลักไม่ได้ ความเจ็บปวดที่รุนแรงเต็มอยู่ในหัวของเขาทันที ร่างบรรพกาลของเขาเกือบจะได้รับบาดเจ็บ

มารราคะพุ่งถอยกลับไปอย่างรวดเร็ว และหยุดอยู่ห่างหลายกิโลเมตรออกไป เขาไม่ได้หน้าซีดแต่เขาก็เคร่งเครียด ไคเซอร์ยืนอยู่เหมือนภูเขาและไม่ได้ขยับไปไหน แต่พลังแห่งการมีอยู่ของเขาก็ค่อนข้างไม่คงที่ ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวอย่างต่อเนื่อง เหมือนว่าเขาต้องการที่จะยิ้มแต่เขาก็เก็บกดมันเอาไว้

ไคเซอร์กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็วในขณะที่เขาจ้องอย่างเย็นชาไปที่มารราคะ เขาคำรามออกมา “เจ้านี้สมชื่อจริงจริง มารราคะที่สามารถสร้างความปรารถนาและอารมณ์ได้ เจ้าแข็งแกร่งจริง ๆ มันอาจจะส่งผลกระทบต่อข้าได้เล็กน้อย แต่มันก็ทำได้เท่านั้นแหละ”

“เป็นอย่างนั้นจริงหรือ ? ” มารราคะยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย “จักรพรรดิเสือได้รับบาดเจ็บหนักจากฝ่ามืออารมณ์ทั้งเจ็ดของข้าในตอนนั้น ข้าจะให้เจ้าลองรับมันในวันนี้ มาดูกันว่าคนที่ทรงพลังที่สุดในทวีปสัตว์เทวะจะได้รับบาดเจ็บหรือไม่ นี่เป็นการโจมตีฝ่ามือที่สอง ฝ่ามือแห่งความโกรธ!”

เมื่อปะทะกันครั้งที่สอง ฝ่ามือของมารราคะก็ทำให้ท่าทางของเขาเปลี่ยนไปอีกครั้ง ผู้คุมกฎของทวีปเทพเจ้าสัตว์อสูรโกรธอย่างง่ายดาย เช่นนั้น ไม่เพียงแต่การโจมตีจะทำให้ความโกรธที่ซ่อนอยู่ในตัวของไคเซอร์ปะทุออกมา แต่มันยังขยายออกมาจนเขายากที่จะควบคุม