บทที่ 1009

“แต่ว่ายังไงสะมันก็น่าเสียดายนะ ว่าสามีของคุณนั้นได้ทำให้ผมนั้นไม่พอใจสักเท่าไหร่ ดังนั้น ผมนั้นเลยจะไม่รบกวนคุณก็ไม่ได้ด้วยสิ”

“แต่ว่าคุณวางใจได้เลย เพียงแค่คุณนั้นยอมทำตามที่ผมเอ่ย เมื่อถึงเวลาแล้ว ผมนั้นจะปล่อยคุณอย่างแน่นอน ……”

ไม่รอให้เย่หนานเอ่ยจบ

เย่เมิ่งเหยียนนั้นก็ได้รีบเอ่ยตะโกนด่าออกมา “คุณอย่าฝันไปนักเลย！ฉันจะบอกอะไรคุณให้นะ ต่อให้ฉันตายฉันก็ไม่ยอมทำตามที่คุณบอกหรอก！ฉันจะบอกให้คุณรีบปล่อยฉันออกก่อน ไม่อย่างงั้นรอให้สามีของฉันมาแล้ว พวกคุณทั้งหมดจะต้องตายอย่างแน่นอน！”

เมื่อมองเห็นเย่เมิ่งเหยียนนั้นไม่ยอมให้ความร่วมมือทำตามตนเอง

ทันนั้นสีหน้าของเย่หนานนั้นได้มืดมน

เขากัดฟันเอ่ย“ในเมื่อเหล้าดีๆคุณไม่อยากกิน อยากจะกินเหล้าที่แย่ๆใช่ไหม งั้นอย่างมาโทษว่าผมนั้นโหดร้ายก็แล้วกัน！”

เพลี๊ย！

เมื่อสิ้นเสียงลง

เย่หนานนั้นก็ได้ตบลงไปที่หน้าของเย่เมิ่งเหยียนด้วยความแรง

ทันใดนั้น บนหน้าของเย่เมิ่งเหยียนนั้นในตอนนี้ได้มีรอยสีแดงห้านิ้วนั้นปรากฏบนใบหน้า

เมื่อมองเห็นเย่เมิ่งเหยียนนั้นโดนตนเองตบไป

ภายในใจของเย่หนานนั้นก็รู้สึกสบายใจขึ้น

เขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา“ฮ่าฮ่าฮ่า！หยางเฟิงเอ้ยหยางเฟิง ข้าจะมองว่าเจ้านั้นทำไมถึงคิดไม่ถึงเลยสินะ ว่าภรรยาของเขานั้นจะตกมาอยู่ในกำมือของข้า อีกทั้งยังโดนข้านั้นดูถูกเหยียดหยามอีกสะด้วย！”

ทันใดนั้น

เย่หนานมองไปที่เย่เมิ่งเหยียนด้วยใบหน้าสายตาที่ปรากฏถึงความลวนลาม

เย่เมิ่งเหยียนนั้นไม่ว่างอย่างไรเธอนั้นก็คือ สาวสวยอันดับหนึ่งของเมืองตงไห่ นับว่าเป็นสาวสวยราคาแพงดุจดอกโบตั๋นประจำชาติเลยล่ะ

เมื่อก่อน เย่หนานนั้นเป็นแค่ผีที่หิวกระหาย

แม้แต่เย่โหรวสาวที่เสียโฉมเขานั้นก็เอา นี่มันทำให้คนนั้นยากที่จะมองจริงๆ

แต่ว่าหลังจากที่โดนหยางเฟิงนั้นสั่งสอนไปหนึ่งที ก็ได้เชื่อฟังอยู่ช่วงเวลาหนึ่ง

ตอนนี้เมื่อได้เห็นสีหน้าของเย่เมิ่งเหยียนที่น่าสงสารเช่นนี้

นี่เองที่ทำให้เย่หนานนั้นอยากที่จะตะกละขึ้นมา

เย่หนานหัวเราะอย่างโหดเหี้ยม“ ไอ้หยางเฟิงบ้านั้นมันช่างโชคดีจริงๆเลยนะ ที่สามารถที่จะแต่งงานกับสาวสวยเช่นเจ้าได้！”

“ถ้าหากข้าทำให้เจ้าขายหน้า เจ้าพูดสิว่าเจ้าหยางเฟิงนั้นจะมีหน้ายังไงกัน？ข้าเชื่อนะ ว่าสีหน้าของเขานั้นจะต้องดูดีอย่างแน่นอน ไม่แน่นะ เขานั้นอาจจะอยากขอบคุณข้าก็ได้ที่ช่วยเขาสวมหมวกเขียวใบใหญ่สวมเขาให้กับเขาแบบนี้！”