บทที่ 1052

เย่หรงผู้สูญเสียสำนักหงไป ก็เท่ากับเสือไร้เขี้ยว

ถึงเวลานั้น จะปล่อยให้หยางเฟิงเหยียบย่ำตามอำเภอใจอย่างนั้นหรือ?

ในเวลาชั่วขณะ

ในใจของเฉินตง ถอดถอนหายใจอย่างโล่งอก

โชคดีที่ตนไม่ได้เป็นอริกับหยางเฟิง

ไม่เช่นนั้นวันนี้ ก็ต้องเป็นจุดจบของตนเอง!

อันที่จริงแล้ว หยางเฟิงเดาปฏิกิริยาของเย่หรงได้ตั้งแต่แรกแล้ว

ครั้งที่แล้ว เขาตามฆ่าเย่หรงจนขี้ขลาดไป

ถ้าไม่ใช่เพราะว่าเย่หรงหนีไปได้อย่างรวดเร็วแล้วล่ะก็

เกรงว่าหยางเฟิงคงฆ่าสังหารจนตายคาที่ไปแล้ว!

ดังนั้นเย่หรงจึงกระส่ายกระสับใจอยู่ตลอดเวลา เมื่อได้ยินข่าวว่าหยางเฟิงกำลังจะไปที่เกาะดาว!

จิ้งจอกเฒ่าอย่างเย่หรง

ถ้ายังไม่มีความมั่นใจใดๆ ก่อน จะไปกล้าต่อกรกับหยางเฟิงได้อย่างไร?

ดังนั้นเย่หรงจึงเลือกที่จะเก็บตัว ก็เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลแล้ว

แต่การที่เย่หรงเลือกที่จะถอยให้ จะส่งผลกระทบต่อศักดิ์ศรีของเขาในสำนักหงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

นี่มันเท่ากับว่าหยางเฟิงยังไม่ไปที่เกาะดาว แต่ก็สามารถหักแขนข้างหนึ่งของเย่หรงเสียแล้ว!

หลังจากหัวเราะเสียงดัง

หยางเฟิงจึงมองไปยังเสือขาวแล้วถามขึ้นว่า:"เตรียมพร้อมหมดแล้วหรือยัง?"

"เสือขาวกล่าวขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า:"ท่านแม่ทัพ ได้ทำตามที่ท่านมอบหมายแล้ว ผมได้เตรียมเครื่องบินเหมาลำไว้แล้ว และในขณะเดียวกันก็ได้คัดสรรนักรบมังกรนับร้อยคนอย่างพิถีพิถัน ทหารเหล่านี้ล้วนเป็นราชาทหารในราชาทหาร และทุกนายต่างเป็นหนึ่งนายสามารถเอาชนะศัตรูร้อยคนได้ทั้งนั้น!"

"ครั้งนี้ที่ไป จะสามารถจัดการสำนักหงที่เป็นบ่อเกิดแห่งความหายนะนี้ได้อย่างแน่นอน!"

"อื้ม!"

หยางเฟิงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

ถึงแม้หยางเฟิงจะมีความมั่นใจอย่างมาก กับการไปที่เกาะกาวครั้งนี้ แต่เขาก็ไม่ได้ประมาท

อย่างน้อยสำนักหงก็เติบโตอยู่บนเกาะดาวมานานนับร้อยปี และมีอิทธพลเป็นอย่างมาก

ถ้าไม่วางแผนให้ดี โดยบุกไปสุ่มสี่สุ้มห้า จะต้องหัวชนจนเลือดตกยางออกแน่นอน

หยางเฟิงไม่เองก็ไม่อยากเดินซ้ำรอยโศกนาฏกรรมของเย่หรง!

เพียงแค่หยางเฟิงยืนขึ้นเท่านั้น ใบหน้าก็เต็มไปด้วยอานุภาพแห่งการสังหาร

"จงออกคำสั่งฉันลงไป เป้าหมายชี้ตรงไปที่——เกาะดาว!"

เมื่อคำพูดจบลง